„Nie rób problemu, wszystko już jest opłacone” – powiedziała matka, gdy siostra odbiła jej narzeczonego i chciała urządzić swoje wesele za jej pieniądze. Lucyna siedziała po drugiej stronie kuchennego stołu i patrzyła na matkę, jakby słyszała obcy język. Obok Urszuli siedziała Patrycja, młodsza siostra, która skubała paznokciem róg papierowej serwetki i uparcie nie podnosiła wzroku. Bartek usiadł z boku przy oknie.
Jeszcze kilka dni wcześniej razem z Lucyną oglądał obrączki. Teraz wpatrywał się w swoje buty, jakby właśnie tam miała znaleźć się odpowiedź na wszystkie pytania. Nikt nie przepraszał. Nikt nawet nie próbował.
Wyglądali raczej tak, jakby czekali, aż Lucyna zrobi swoje. Popłacze, pokrzyczy, może trzaśnie drzwiami, a potem wróci i zacznie wszystko porządkować, jak zawsze. – Czy ja dobrze rozumiem? – odezwała się w końcu.
Jej własny głos wydał jej się dziwnie spokojny. Urszula westchnęła. – No przecież nie mówię, że to łatwe. Ale stało się.
Bartek i Patrycja się zakochali. Serce nie sługa. Co teraz zrobisz? Patrycja wreszcie podniosła głowę.
– Lucyna, my naprawdę nie chcieliśmy cię skrzywdzić. No nie, po prostu tak wyszło. Z Bartkiem zaczęliśmy dużo rozmawiać. Ty ciągle byłaś w pracy, wszystko planowałaś, kontrolowałaś, a przy mnie on mógł być sobą.
Bartek poruszył się niespokojnie na krześle, ale nadal milczał. – I dlatego wpadliście na pomysł, że weźmiecie też moją salę? – zapytała Lucyna. – Nie przekręcaj!
– zirytowała się Urszula. – Nikt ci niczego nie zabiera. Chodzi tylko o to, żeby się nie zmarnowało. Namiot stoi, termin jest, zaliczki wpłacone, suknia Patrycji też już kupiona.
Przecież można to wszystko normalnie przepisać. Lucyna aż lekko przechyliła głowę. – Przepisać. No, nazwiska na winietkach, zaproszenia, co tam trzeba.
Restauracji wszystko jedno, kto bierze ślub. – Goście i tak w większości są z rodziny – dodała Patrycja nerwowo. Bartek w końcu chrząknął. – Lucyna, ja wiem, że to wygląda źle.
Spojrzała na niego. Zamilkł. – Wygląda źle – powtórzyła. Wstała od stołu.
– A ty dokąd? – Urszula natychmiast zmarszczyła brwi. – Do domu. – Lucyna, nie rób scen.
Prawie się uśmiechnęła. To było chyba najbardziej absurdalne zdanie tego wieczoru. – Ja właśnie nie robię żadnej sceny. Założyła kurtkę, wzięła torebkę i wyszła.
Na dworze było już ciemno. Wsiadła do zatłoczonego tramwaju i złapała się poręczy. Nie płakała, nie czuła nawet złości. W środku miała tylko pustkę.
Przygotowania do ślubu trwały ponad rok. Właściwie to ona wszystko przygotowywała. Bartek na początku powiedział uczciwie, że nie ma oszczędności i że może wystarczyłby skromny ślub cywilny. Ale Lucyna chciała choć raz zrobić coś pięknego dla siebie.
Przez lata odkładała pieniądze, rezygnowała z wyjazdów, brała dodatkowe zlecenia. Zawsze było coś ważniejszego – pomóc matce, pożyczyć Patrycji, zapłacić za naprawę samochodu. Tym razem miało być inaczej. Restauracja pod miastem, ogród, duży biały namiot, stoły dla około sześćdziesięciu osób.
Sama zaliczka za restaurację i namiot wyniosła dwadzieścia pięć tysięcy złotych. Fotograf dostał cztery tysiące. Zespół muzyczny trzy tysiące. Dekoracje, tort, prowadzący, kwiaty.
Łącznie Lucyna zdążyła już wydać prawie sześćdziesiąt tysięcy złotych. Bartek opłacił część obrączek i swój garnitur. Tyle. Gdy Lucyna weszła do mieszkania, nie zapaliła od razu światła.
Poszła prosto do kuchni i otworzyła dolną szufladę. Wyjęła grubą teczkę – umowy, potwierdzenia przelewów, faktury, notatki. Usiadła przy stole, włączyła laptop i zaczęła czytać. Najpierw restauracja.
Przesuwała palcem po kolejnych punktach, aż znalazła zapis o rezygnacji. Przy odwołaniu odpowiednio wcześniej lokal zatrzymywał dziesięć procent wpłaconej kwoty. Lucyna policzyła jeszcze raz. Z dwudziestu pięciu tysięcy straci dwa i pół.
Dwadzieścia dwa i pół tysiąca wróci na konto. Popatrzyła na ekran, potem na teczkę, potem znów na ekran i nagle wszystko stało się bardzo proste. Jej matka, siostra i człowiek, za którego miała wyjść, naprawdę uznali, że najlepszym rozwiązaniem będzie urządzić sobie święto własnej zdrady za jej pieniądze. Lucyna zamknęła teczkę.
Tym razem już wiedziała, co zrobi rano. Następnego ranka zadzwoniła do pracy i wzięła dzień wolnego. Nie tłumaczyła się długo. Potem zrobiła kawę, usiadła przy kuchennym stole i jeszcze raz przejrzała listę kontaktów: restauracja, fotograf, zespół, dekoracje, tort, prowadzący.
Wszystko po kolei. Przed południem była już pod restauracją za miastem. Jeszcze niedawno przyjeżdżała tam podekscytowana. Tym razem weszła z teczką pod pachą.
Klaudia siedziała w małym biurze przy recepcji. Gdy zobaczyła Lucynę, od razu się uśmiechnęła. – Dzień dobry. Mam już nowe propozycje ustawienia stołów.
Myślałam, że mogłybyśmy… – Chcę anulować rezerwację – przerwała Lucyna, kładąc teczkę na biurku. – Wesela nie będzie. Uśmiech zniknął z twarzy Klaudii.
Przez moment nic nie mówiła. – Rozumiem – odezwała się w końcu spokojnie. – W takim razie sprawdzimy umowę. Nie pytała, co się stało.
Nie mówiła, że szkoda. Nie próbowała pocieszać na siłę. I Lucyna była jej za to wdzięczna. Klaudia otworzyła dokumenty, sprawdziła datę i warunki rezygnacji.
– Zgodnie z umową zatrzymujemy dwa tysiące pięćset złotych. Reszta wróci na konto, z którego była wpłata. Lucyna skinęła głową. Podpisała formularz.
Klaudia zrobiła kopię i podała jej dokument. – Jest jeszcze jedna rzecz. Pan Bartek przywiózł już alkohol. Kilka skrzynek stoi na zapleczu.
– Niech zostaną. To jego rzeczy. – Jasne. W takim razie skontaktujemy się z nim w sprawie odbioru.
Lucyna nie odpowiedziała. Schowała kopię do teczki i wyszła. Poczuła coś dziwnego. Nie ulgę.
Jeszcze nie. Raczej pierwsze poczucie, że znów ma wpływ na własne życie. Z Arturem spotkała się w kawiarni w centrum. Przyszedł punktualnie z aparatem przewieszonym przez ramię.
– Co się stało? Chcesz zmienić godzinę przygotowań? – Nie. Odwołuję ślub.
Artur spojrzał na nią uważnie, ale nie dopytywał. – Okej, mamy jeszcze odpowiedni termin do rezygnacji. Oddaję całość. Wyjął telefon, zrobił przelew.
Po chwili komórka Lucyny zawibrowała. Cztery tysiące złotych wróciły na konto. – Gotowe – powiedział. – Dziękuję.
Trzymaj się. – Tylko tyle. I właśnie tego potrzebowała. Potem zadzwoniła do zespołu.
Tutaj było gorzej. Muzyk próbował ją przekonać, żeby przełożyła termin, bo zaliczka częściowo przepada. Lucyna nie zmieniła zdania. Z trzech tysięcy straciła tysiąc.
Dwa miały wrócić. Dekoratorka przyjęła rezygnację bez problemu. Cukiernia anulowała tort. Prowadzący marudził najdłużej, ale kiedy Lucyna powołała się na zapis w umowie, w końcu odpuścił.
Po południu siedziała w samochodzie na parkingu i skreślała kolejne pozycje z listy. Wieczorem wróciła do mieszkania. Otworzyła szafę w sypialni. Na drzwiach wisiała długa torba z suknią ślubną.
Tego jednego nie mogła oddać. Suknia była już poprawiona pod jej figurę. Lucyna dotknęła materiału przez pokrowiec, po czym zamknęła szafę. Następne dni minęły zaskakująco normalnie.
Praca, kawa, raporty, telefony, zakupy po drodze do domu. Lucyna nikomu niczego nie wyjaśniała. Nie dzwoniła do Patrycji, nie kontaktowała się z Bartkiem, nie wysyłała listy tego, co anulowała. Nie uważała, żeby była im winna jakiekolwiek sprawozdanie.
Kilka dni później wyszła z biura trochę po piątej. Padał drobny deszcz. Założyła kaptur i ruszyła w stronę przystanku. Patrycja czekała przy wejściu.
Gdy tylko ją zobaczyła, ruszyła prosto na nią. – Co ty wyprawiasz? Lucyna zatrzymała się. – Dobry wieczór.
Tobie też. – Artur odwołany. Zespół też. Dekoratorka nie odbiera ode mnie telefonu.
Co ty zrobiłaś? – Anulowałam umowy. Patrycja otworzyła usta. – Jak mogłaś?!
– Normalnie. Były podpisane przeze mnie. – Ale ja mam suknię! – Patrycja podniosła głos.
– Rodzina jest zaproszona. Dziewczyny już wszystko wiedzą. Termin jest za chwilę. Lucyna patrzyła na nią spokojnie.
– Umowy były na mnie. Pieniądze były moje. – Oddalibyśmy ci kiedyś. Po weselu.
Z kopert. Lucyna prawie się roześmiała. – Czyli miałam najpierw zapłacić za wasze wesele, a potem czekać, aż goście oddadzą mi moje pieniądze. – Nie musisz tego tak przedstawiać.
W tej chwili zza rogu pojawił się Bartek. Był bez parasola. Mokre włosy przykleiły mu się do czoła. – Lucyna, poczekaj.
– Stanął obok Patrycji. – Pogadajmy spokojnie. – Nie mamy o czym. – Mamy.
Zostało nam może cztery tysiące. Nie ogarniemy teraz wszystkiego od nowa. Lucyna spojrzała na niego długo. – A przecież najważniejsza jest miłość.
Reszta to tylko dodatki. Bartek zacisnął szczękę. Patrycja zrobiła krok do przodu. – Naprawdę jesteś aż tak zawistna?
Lucyna minęła ich bez słowa. Ruszyła w stronę przystanku. Za plecami słyszała jeszcze głos Patrycji, ale nie odwróciła się ani razu. Nie powiedziała im nic o restauracji, ani o namiocie, ani o tym, że rezerwacja już nie istnieje.
Wieczorem telefon Lucyny zadzwonił, kiedy właśnie stawiała na stole kubek z herbatą. Na ekranie pojawiło się imię matki. Przez chwilę patrzyła na wyświetlacz, ale w końcu odebrała. – Słucham.
– No i zadowolona jesteś? – Urszula nawet się nie przywitała. – Dobry wieczór, mamo. – Nie mów mi tutaj.
Patrycja siedzi u mnie i płacze. Bartek chodzi jak struty. Fotograf odwołany, muzyka odwołana, dekoracje też. Ty naprawdę nie masz serca.
Lucyna usiadła przy stole. – To były moje umowy. – Znowu te pieniądze. Tylko pieniądze i pieniądze.
Rodzina chyba jest ważniejsza niż kilka tysięcy. – Kilka? Wiesz, co mam na myśli? Lucyna nic nie odpowiedziała.
Urszula mówiła coraz szybciej. – Przecież oni nie mają teraz z czego tego wszystkiego opłacić. Mogłaś chociaż zostawić im to, co już było załatwione. Patrycja ma suknię.
Goście są zaproszeni. Ludzie sobie wolne biorą. Co ona ma teraz powiedzieć całej rodzinie? – Prawdę.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza. – Jaką prawdę? – Że zaczęła sypiać z narzeczonym własnej siostry. – Lucyna!
– No co? Przecież podobno wszyscy jesteśmy dorośli. Urszula aż sapnęła. – Ty naprawdę robisz to z zemsty?
– Nie. Ja po prostu nie chcę za to płacić. – Oddaliby ci. – Kiedy?
Po weselu? Z kopert? Przecież ludzie dają pieniądze. Czyli ja miałabym sfinansować wesele człowieka, który mnie zdradził, i własnej siostry, a potem czekać, aż goście łaskawie zwrócą mi część pieniędzy?
– Nie przekręcaj wszystkiego. – Niczego nie przekręcam. Głos Urszuli zrobił się ostrzejszy. – Zawsze byłaś taka.
Wszystko musiało być po twojemu. Patrycja jest młodsza. Mogłabyś raz ustąpić. Tobie w życiu wszystko przychodzi łatwiej.
Masz dobrą pracę, zarabiasz, jesteś zaradna. Jeszcze sobie odłożysz. Lucyna przez moment naprawdę nie wiedziała, co odpowiedzieć. Potem poczuła, że coś w niej pęka.
Ale nie ze złości. Raczej jakby nagle puściła ostatnia nitka, która jeszcze trzymała ją przy tej rodzinnej układance. – Posłuchaj mnie uważnie – powiedziała cicho. – Bartek zdradzał mnie z Patrycją, z moją własną siostrą, a ty teraz dzwonisz do mnie i wymagasz, żebym jeszcze urządziła im wesele.
– Nikt nie wymaga. – Właśnie tego wymagasz. Chcę tylko, żebyś zachowała się jak człowiek. Lucyna uśmiechnęła się gorzko.
– To ja zachowuję się jak człowiek. Po prostu pierwszy raz nie zachowuję się jak bankomat. Po drugiej stronie zapadła cisza. Urszula odezwała się chłodno.
– Jeszcze pożałujesz, że tak potraktowałaś rodzinę. – Możliwe. Lucyna rozłączyła się. Potem weszła w listę kontaktów.
Najpierw Urszula – zablokuj. Potem Patrycja – zablokuj. Na końcu Bartek – zablokuj. Telefon położyła ekranem do dołu.
Patrycja tymczasem wcale nie zamierzała odwoływać ślubu. Była wściekła, że Lucyna wycofała część usług, ale traktowała to raczej jak złośliwe utrudnienie niż koniec całej uroczystości. – Fotograf nie jest najważniejszy – mówiła Urszuli. – Każdy ma teraz dobry telefon.
Zdjęcia się zrobi. – No właśnie – przytakiwała matka. – Muzykę też ogarniemy. Bartek zna kogoś, kto ma sprzęt.
A dekoracje? Patrycja machnęła ręką. – Kupi się kwiaty, balony, cokolwiek. Przecież nie odwołam ślubu przez serwetki.
Najważniejsze było dla niej jedno – restauracja. Duży biały namiot w ogrodzie. Miejsce, które od miesięcy pokazywała koleżankom na zdjęciach. Adres był już wydrukowany na zaproszeniach.
Bartek wcześniej zawiózł tam kilka skrzynek alkoholu. Nikt z nich nawet nie pomyślał, żeby sprawdzić samą rezerwację. Umowę miała Lucyna. To Lucyna wszystko podpisywała.
Patrycja była więc przekonana, że skoro nikt nie powiedział jej wprost, że restauracji nie ma, to restauracja jest. – Sala to podstawa – powiedziała do matki. – Jak mamy miejsce, resztę się jakoś poskłada. Urszula tylko pokiwała głową.
– Nie będziemy się teraz przed całą rodziną tłumaczyć. Jeszcze by ludzie zaczęli gadać. A ludzie rzeczywiście już żyli weselem. Ciotka z Opola kupiła nową sukienkę.
Kuzyn zapowiedział, że przyjedzie z żoną dzień wcześniej. Ktoś przygotowywał kopertę, ktoś zamawiał bukiet, ktoś już ustalał, kto kogo zabierze samochodem. Patrycja nie zamierzała zatrzymywać tej machiny. W tym samym czasie Klaudia w restauracji miała przed sobą zupełnie inną rzeczywistość.
Rezerwacja Lucyny została anulowana. Data znów była wolna. Kilka dni później pojawiła się rodzina szukająca miejsca na duże urodziny dziecka połączone z rodzinnym piknikiem. Ogród pasował idealnie, namiot też.
Podpisano nową umowę. Dla Klaudii nie było w tym nic niezwykłego. Jedna impreza wypadła, na jej miejsce weszła druga. Nadszedł dzień, który jeszcze kilka tygodni wcześniej miał być dniem ślubu Lucyny.
Patrycja od rana siedziała przed lustrem w białej sukni. Urszula krążyła po mieszkaniu w eleganckiej garsonce i co chwilę poprawiała fryzurę córki. Bartek czekał na dole w garniturze. Goście ruszali pod adres z zaproszeń z kwiatami, z prezentami, z kopertami.
Pierwsze samochody skręciły w alejkę prowadzącą do restauracji. Nikt jeszcze nie wiedział, że tego dnia nie czeka tam na nich żadne wesele. Patrycja wysiadła jako jedna z pierwszych. Biała suknia zajmowała pół tylnego siedzenia, więc Bartek musiał pomagać jej przy drzwiach.
Urszula poprawiła córce welon, otrzepała dół sukni i spojrzała w stronę ogrodu. – Co tu się dzieje? – mruknęła. Patrycja też spojrzała.
Na trawie stały małe kolorowe stoliki. Między drzewami wisiały balony. Przy jednym z namiotów ktoś ustawiał papierowe kubeczki z lemoniadą. Obok kręciła się maszyna do waty cukrowej.
Kilkoro dzieci biegało po trawie z pomalowanymi twarzami, a mężczyzna w kolorowej koszuli próbował zebrać je do wspólnej zabawy. Z dużego białego namiotu dobiegło nagle: „Sto lat, sto lat! Niech żyje, żyje nam”. Patrycja zmarszczyła brwi.
– Pewnie jakaś impreza obok. Bartek nic nie odpowiedział. Podjeżdżały kolejne samochody. Ciotki wysiadały z kwiatami, wujkowie poprawiali marynarki.
Ktoś trzymał ozdobną kopertę, ktoś pudełko z prezentem. Patrycja ruszyła w stronę namiotu. Przy wejściu wisiała duża kolorowa tablica: „Urodziny Hani, 8 lat”. Patrycja zatrzymała się na moment.
– No dobrze, ale gdzie jest nasze wejście? Może drugi namiot? – podsunęła Urszula. – Przecież był jeden.
Patrycja zaczęła się rozglądać coraz bardziej nerwowo. Wtedy z budynku wyszła Klaudia. Najpierw spojrzała na grupę gości, potem na Patrycję w białej sukni. Na jej twarzy pojawiło się szczere zdziwienie.
Patrycja od razu ruszyła w jej stronę. – Dzień dobry. My na wesele. Klaudia zamrugała.
– Przepraszam? Na wesele dzisiaj tutaj? Klaudia spojrzała na Bartka. Poznała go.
– Pan Bartek? – Tak – odetchnęła z ulgą Patrycja. – No właśnie. Czyli wszystko się zgadza.
Klaudia zrobiła jednak minę, która natychmiast odebrała jej pewność siebie. – Ale tutaj dzisiaj nie ma żadnego wesela. Patrycja zamarła. – Jak to nie ma?
Przecież to nasze wesele. Kilku gości stojących z tyłu ucichło. Bartek zrobił krok do przodu. – Chwileczkę.
Przecież mieliśmy rezerwację. – Rezerwacja została anulowana kilka tygodni temu. Patrycja pobladła. – Przez kogo?
Klaudia zawahała się tylko sekundę. – Umowę podpisywała pani Lucyna. To ona złożyła rezygnację. Rozliczenie zostało zamknięte, a termin udostępniliśmy ponownie.
Urszula aż otworzyła usta. – To niemożliwe. – Bardzo mi przykro, ale wszystko odbyło się zgodnie z umową. Patrycja spojrzała na Bartka.
– Ty o tym wiedziałeś? – Nie. – To jakim cudem nic nie sprawdziłeś? – A skąd miałem wiedzieć, że odwołała też restaurację?
Patrycja gwałtownie odwróciła się do Klaudii. – To proszę coś zrobić. Mamy gości, suknię, wszystko. – Proszę pani, dzisiaj odbywa się tutaj inna prywatna impreza.
– Ale to jest nasz termin! – Już nie. Patrycja zacisnęła usta i bez pytania ruszyła w stronę namiotu. Klaudia próbowała ją zatrzymać.
– Proszę pani, naprawdę nie może pani tam wchodzić. Ale Patrycja już była w środku. Przy długim stole siedzieli rodzice z dziećmi. Na środku stał ogromny tort z kolorowymi świeczkami.
Ktoś właśnie kroił ciasto. Rozmowy ucichły. Wszyscy spojrzeli na kobietę w białej sukni ślubnej. Przez kilka sekund panowała idealna cisza.
Wtedy mały chłopiec pociągnął swoją mamę za rękaw. – Mamo, to księżniczka? Ktoś zachichotał. Patrycja zrobiła się czerwona.
Dziewczynka w różowej sukience podeszła bliżej. – A gdzie masz koronę? Ja jestem księżniczką! – Księżniczka przyszła!
– wrzasnął inny chłopiec. I nagle kilkoro dzieci zerwało się z miejsc. Jedno podało Patrycji żółty balonik, drugie zaczęło oglądać jej suknię. Trzecie poprosiło: „Mogę sobie zrobić z tobą zdjęcie?
”. Patrycja próbowała się cofnąć. – Nie, nie, dzieci, ja…! – Księżniczko, zatańczysz z nami?
– Ja nie jestem żadną księżniczką! – wybuchła Patrycja. – Ja mam tutaj wesele! W namiocie zrobiło się jeszcze ciszej.
Jakaś kobieta spojrzała na męża. Animator odwrócił głowę, wyraźnie walcząc ze śmiechem. Urszula weszła za córką. – Proszę natychmiast wezwać kierownika!
– Mamo, nie teraz. – Jak to nie teraz?! W tym samym momencie Klaudia zauważyła stojącego przy wejściu Bartka. Nagle coś sobie przypomniała.
– Panie Bartku. Bartek spojrzał na nią niepewnie. – Tak? – Skoro pan już przyjechał, to dobrze się składa.
Na zapleczu zostały jeszcze pańskie skrzynki z alkoholem. Proszę je dzisiaj zabrać. Kilka osób z rodziny Patrycji odwróciło głowy w jego stronę. Bartek wyglądał tak, jakby chciał zniknąć.
Dziesięć minut później obraz był niemal absurdalny. Patrycja stała w białej sukni między dziećmi i balonami. Jedna dziewczynka nadal trzymała ją za rękę. Urszula kłóciła się z Klaudią.
Goście weselni stali przed namiotem z kwiatami i kopertami, nie wiedząc, czy mają zostać, czy wracać do samochodów. A Bartek w eleganckim garniturze wynosił z bocznego wejścia kolejne skrzynki alkoholu. Na parkingu Patrycja dopadła go, zanim zdążył włożyć ostatnią do bagażnika. – Ty miałeś wszystko sprawdzić!
Bartek odwrócił się gwałtownie. – Ja? To Lucyna wszystko odwołała! – I co z tego?
Wiedziałeś, że fotograf zniknął. Wiedziałeś o muzyce. Mogłeś zadzwonić tutaj. – A ty mogłaś.
To ty jesteś facetem? Bartek parsknął gorzko. – A za co miałem to wszystko ogarniać? Za cztery tysiące?
Patrycja zamilkła. Stali naprzeciwko siebie pośrodku parkingu, otoczeni krewnymi, którzy udawali, że nie słuchają. Jeszcze niedawno oboje powtarzali, że najważniejsza jest miłość. Teraz, kiedy zabrakło pieniędzy Lucyny, nagle okazało się, że sama miłość nie potrafi zapłacić ani za salę, ani za muzykę, ani nawet za jeden zwykły obiad dla gości.
Minęło pół roku. Lucyna siedziała na podłodze w prawie pustym mieszkaniu i zaklejała ostatni karton szeroką taśmą. W pokoju nie było już zasłon ani obrazów, a każdy szelest odbijał się lekkim echem od gołych ścian. Na kartonie napisała grubym markerem: „kuchnia”.
Jeszcze kilka miesięcy temu myślała, że właśnie tutaj będzie zaczynać małżeńskie życie. Teraz zaczynała coś zupełnie innego. Dwa tygodnie wcześniej dostała propozycję awansu. Firma otwierała nowy oddział w Gdańsku i szukała kogoś, kto poprowadzi zespół od początku.
Wyższe stanowisko, lepsza pensja i opłacone mieszkanie na pierwsze miesiące. Lucyna zgodziła się niemal od razu. Nie dlatego, że chciała uciekać. Po prostu po raz pierwszy od dawna jakaś decyzja dotyczyła wyłącznie jej.
Pieniądze ze ślubu nadal leżały na koncie oszczędnościowym. Nie kupiła za nie samochodu, nie pojechała na egzotyczne wakacje, nie próbowała sobie niczego wynagradzać. Po prostu je zostawiła. Do tego przez pół roku odkładała część pensji.
Kiedy rozmawiała z doradcą kredytowym w Gdańsku, pierwszy raz usłyszała słowa, które naprawdę sprawiły jej przyjemność. – Ma pani sensowny wkład własny. Wkład własny. Nie wesele, nie sukienka, nie cudze zachcianki.
Własne mieszkanie. Rozległo się pukanie do drzwi. Lucyna wstała z podłogi i poszła otworzyć. Na korytarzu stała Elwira z dużą torbą.
– Wiedziałam, że nic porządnego sobie na drogę nie przygotujesz – powiedziała zamiast powitania. – Zrobiłam pierogi. Są też kawałki sernika. Lucyna uśmiechnęła się.
– Ciociu, jadę pociągiem do Gdańska, a nie na Syberię. – Jedno drugiemu nie przeszkadza. Elwira weszła do środka i spojrzała na kartony. – No proszę, naprawdę to robisz?
– Naprawdę. Usiadły na chwilę w kuchni. Z mebli został już tylko mały stół i dwa krzesła. Elwira nalała sobie wody.
Przez moment milczała. Lucyna od razu wiedziała, że ciotka coś chce powiedzieć. – Mów. – Nie wiem, czy cię to w ogóle interesuje.
– Jeśli o nich chodzi, to raczej nie. Elwira westchnęła. – Właśnie o nich. Lucyna wzruszyła ramionami.
– To mów, skoro już zaczęłaś. Elwira oparła łokcie o stół. – Dużego wesela oczywiście nie było. Po tamtej historii w restauracji już nawet nie próbowali organizować czegoś większego.
Kilka tygodni później poszli do urzędu stanu cywilnego. Tylko oni, twoja matka i dwie osoby na świadków. – Rozumiem. – Patrycja podobno przez pół dnia płakała, że tak sobie tego nie wyobrażała.
Lucyna spojrzała przez okno. – Sama wybrała. Elwira skinęła głową. – Potem wynajęli małe mieszkanie na obrzeżach i wtedy zaczęło się naprawdę.
Okazało się, że Bartek miał stare zobowiązania, o których niewiele mówił. Kiedy próbował dostać większy kredyt, bank odmówił. Patrycja była przekonana, że jakoś sobie poradzą, tylko że „jakoś” szybko przestało wystarczać. Czynsz, rachunki, jedzenie, samochód, drobne wydatki, które wcześniej Patrycja traktowała jak coś oczywistego.
– Twoja matka wozi im zakupy. Czasem dokłada do rachunków, a Patrycja wciąż mówi, że Bartek powinien więcej zarabiać. A Bartek mówi, że nie będzie utrzymywał księżniczki. Lucyna uniosła brwi.
Elwira parsknęła śmiechem. – Tak też pomyślałam o tych urodzinach. Lucyna też się uśmiechnęła, ale tylko na chwilę. – Ostatnio pokłócili się przed blokiem – ciągnęła Elwira.
– Tak głośno, że sąsiedzi wyszli na balkony. Ktoś zadzwonił po patrol, bo myślał, że zaraz się pobiją. I nic. Pokrzyczeli, potem każde poszło w swoją stronę.
Następnego dnia znowu byli razem. Elwira przyjrzała się Lucynie. – Nie cieszy cię to? Lucyna zastanowiła się przez moment.
Jeszcze pół roku wcześniej pewnie poczułaby satysfakcję, może nawet ulgę, że życie wystawiło rachunek. Teraz nie czuła prawie nic. Ani radości, ani złości, ani żalu. – To już nie moje życie – powiedziała spokojnie.
Elwira patrzyła na nią przez chwilę, po czym skinęła głową. – I bardzo dobrze. Następnego ranka Lucyna stała na peronie z walizką i małym plecakiem. Pociąg do Gdańska wjechał punktualnie.
Znalazła swoje miejsce przy oknie, schowała bagaż i usiadła. Telefon leżał na stoliku. Nie było w nim już numerów, na których widok ściskało ją kiedyś w żołądku. Nie było kolejnych próśb o pomoc, pretensji, tłumaczeń.
Ani tego wiecznego przekonania, że skoro Lucyna sobie radzi, to powinna radzić sobie również za innych. Pociąg ruszył. Bloki przesuwały się za szybą coraz szybciej, aż ustąpiły miejsca polom i małym miejscowościom. Lucyna oparła głowę o fotel.
Przed nią była nowa praca, nowe miasto, kredyt, szukanie mieszkania, mnóstwo rzeczy do załatwienia. I żadna z nich jej nie przerażała. Pieniądze, które miały zniknąć w jeden weselny wieczór, teraz miały pomóc jej kupić własny kawałek świata. Lucyna spojrzała przez okno i uśmiechnęła się do siebie.
Nie chodziło nawet o to, że odzyskała oszczędności. Odzyskała coś znacznie ważniejszego. Po raz pierwszy przestała płacić za cudze decyzje własnymi pieniędzmi, własnym czasem i własnym życiem.
