Tereska, długo jeszcze z tym obiadem? – głos Krystyny przebił się przez szum wentylatora i uchylonego okna. Teresa drgnęła, omal nie wypuszczając patelni. Tłuszcz syknął na blasze.
Kolejne kotlety mielone czekały na talerzu, a ona miała wrażenie, że gotuje dla całej kolonii. Koszulka przykleiła jej się do pleców, krzyż bolał przy każdym schyleniu. „Już, Krysiu, jeszcze tylko zdejmę kotlety i można siadać. ”
„No to dobrze, bo Jerzy też zaraz zgłodnieje.
Na plaży człowiek niby leży, a wraca bardziej zmęczony niż po pracy. ”
Teresa nic nie odpowiedziała. Jerzy rzeczywiście miał za sobą ciężki dzień. Rano zajął jej miejsce parkingowe pod blokiem.
Potem zabrał ręcznik, parasol i chłodziarkę i ruszył z rodziną na plażę. Kiedy Teresa zwróciła uwagę, że miejsce jest przypisane do jej mieszkania, tylko wzruszył ramionami. „Przecież ty dzisiaj nigdzie nie jedziesz. Po co ci miejsce?
” Teresa chciała odpowiedzieć, że może właśnie miała ochotę gdzieś pojechać, choćby do sklepu. Ale jak zwykle przełknęła słowa. Poprzedniego wieczoru sama zostawiła auto kilka ulic dalej, bo Jerzy stwierdził, że nie będzie krążył po Ustce i szukał miejsca jak turysta. Nagle z przedpokoju dobiegł huk, potem trzask, a sekundę później dziecięce: „Mamo!
” Teresa znieruchomiała. Na podłodze obok komody leżały kawałki porcelany. Serce jej zamarło. To była figurka z ćmielowskiej porcelany, drobna, przedstawiająca siedzącą kobietę w długiej sukni.
Teresa kupiła ją niedługo po przeprowadzce, bo po prostu spodobała jej się od pierwszego spojrzenia. Jedna z pierwszych rzeczy, które kupiła już tutaj, do swojego nowego życia. Bartek stał obok z piłką w dłoniach. „Nie chciałem.
” Krystyna wyszła z pokoju, spojrzała na rozbitą figurkę i westchnęła. „No widzisz, Tereska. A mówiłam, że przy dziecku takie rzeczy trzeba chować. ”
„Ale on grał piłką w mieszkaniu.
”
„Dziecko jak dziecko. Co ma robić cały dzień? Siedzieć na baczność? ”
Teresa patrzyła na porcelanowe kawałki rozsypane po panelach.
Jeszcze kilka lat temu nie wyobrażała sobie, że ktoś będzie jej tłumaczył, gdzie wolno jej stawiać własne rzeczy we własnym mieszkaniu. To mieszkanie było jej spełnionym marzeniem. Kiedy zakończyła pracę zawodową po prawie czterdziestu latach w kadrach, sprzedała domek letniskowy po rodzicach. Był stary, wymagał ciągłych napraw, a Teresa coraz rzadziej miała siłę zajmować się ogrodem.
Do pieniędzy ze sprzedaży dołożyła oszczędności i kupiła nieduże dwupokojowe mieszkanie w Ustce. Nie było luksusowe, ale z balkonu widać było kawałek Bałtyku. Pamiętała pierwszy poranek po przeprowadzce. Usiadła na balkonie z filiżanką kawy.
Powietrze pachniało morzem, krzyczały mewy, a z oddali dochodził jednostajny szum fal. Pomyślała wtedy: „No Tereska, teraz wreszcie pożyjesz po swojemu. ” Marzyła o prostych rzeczach. Rano kawa, potem spacer brzegiem morza, w południe książka, czasem kino.
Przez całe zawodowe życie ktoś czegoś od niej chciał. Na emeryturze miała mieć wreszcie święty spokój. Pierwsza zadzwoniła Krystyna. „Tereszka, nie wierzę.
Mieszkanie nad samym morzem, ale ci się udało. Słuchaj, my z Jerzym myślimy, żeby latem wyskoczyć na kilka dni. Hotele teraz kosztują majątek. Może zatrzymalibyśmy się u ciebie.
Naprawdę na krótko. Nawet nas nie zauważysz. ”
Teresa się roześmiała. Rodzina przecież.
„Przyjeżdżajcie. ”
„Och, jesteś kochana. Tylko kilka dni, nie będziemy ci siedzieć na głowie. ”
Kilka dni zmieniło się w prawie dwa tygodnie.
A kiedy Krystyna wróciła do domu, wieść o mieszkaniu nad Bałtykiem zaczęła rozchodzić się po rodzinie zadziwiająco szybko. Najpierw zadzwoniła dalsza kuzynka, potem ktoś z rodziny Jerzego, później odezwała się dawna koleżanka z pracy, z którą Teresa wymieniała właściwie tylko życzenia świąteczne. Schemat był zawsze podobny. „Tereska, słyszałam, że masz teraz mieszkanie nad morzem.
” Chwila rozmowy o zdrowiu, pogodzie, cenach. A potem padało właściwe pytanie. „My tylko na kilka dni, a u ciebie jeden pokój stoi wolny. ”
Najbardziej rozbrajało Teresę: „My przecież jesteśmy swoi.
” I właśnie na tym „swoi” wszystko się kończyło. Teresa nie potrafiła powiedzieć nie. Tak ją wychowano. Gościa należało przyjąć, nakarmić, zaparzyć kawę i jeszcze zapytać, czy niczego mu nie brakuje.
Tyle że przez kolejne sezony gość przestał być gościem. Latem Teresa budziła się czasem wcześniej niż wtedy, gdy jeszcze pracowała. „Tereska, jak będziesz rano wychodziła, kupisz świeże bułki? ” – słyszała wieczorem.
Nikt nie pytał, czy zamierza wychodzić. Rano wkładała sandały i szła do piekarni. Kupowała pieczywo, masło, mleko, ser, wędlinę. Ktoś chciał jogurt naturalny, ktoś inny owocowy, dzieci płatki czekoladowe.
Przy kasie płaciła najczęściej Teresa. Po śniadaniu zaczynała się następna lista. „A może dzisiaj jakaś rybka na obiad? Jesteśmy nad morzem, trzeba korzystać.
” Teresa szła po dorsza albo flądrę, choć sama najchętniej zjadłaby kromkę chleba z twarogiem i pomidorem. Wieczorem łazienka wyglądała jak po przejściu szkolnej wycieczki. Piasek był w brodziku, na podłodze, na dywaniku, czasem nawet w umywalce. Na balkonie wisiały mokre ręczniki i dziecięce koszulki.
Teresa nie miała gdzie postawić swojego krzesła. Pralka chodziła niemal codziennie, telewizor grał od rana, klimatyzacja pracowała godzinami, nawet kiedy nikogo nie było w mieszkaniu. „Po co wyłączać? Przecież potem będzie gorąco.
” Rachunki rosły, a Teresa nadal słyszała: „Ale ty masz dobrze. Mieszkasz sobie nad morzem. ”
Najgorzej było z samochodami. Miejsce parkingowe Teresa traktowała kiedyś jako zwyczajną wygodę.
Z czasem stało się kolejną rzeczą, którą goście uznali za swoją. „Przyjeżdżamy z dziećmi. To chyba logiczne, że staniemy pod blokiem. ” Albo: „Tereska, przestaw swój samochód gdzieś dalej.
Jerzy nie będzie przecież krążył po mieście. ” Teresa przestawiała. Raz zaparkowała prawie kilometr od domu. Innym razem musiała zapłacić za kilka godzin postoju, bo wszystkie bezpłatne miejsca były zajęte.
Wracając z zakupami, niosła dwie ciężkie torby i patrzyła na samochód gości stojący wygodnie pod jej oknem. Wtedy po raz pierwszy przemknęła jej przez głowę dziwna myśl. Jak to możliwe, że we własnym mieszkaniu czuje się tak, jakby to ona była tutaj przyjezdna. Teraz, patrząc na kawałki rozbitej porcelany, poczuła dokładnie to samo.
Krystyna usiadła z powrotem na kanapie i sięgnęła po telefon. Bartek zniknął w pokoju. Teresa przykucnęła i zaczęła ostrożnie zbierać największe fragmenty. Ukłucie w krzyżu było tak silne, że aż syknęła.
„Krysiu – powiedziała cicho. – Mogłabyś mi chociaż pomóc to pozbierać? ”
Krystyna nawet nie podniosła głowy. „Oj, Tereska, jestem kompletnie wykończona po tym słońcu.
Głowa mi pęka. Poza tym ty najlepiej wiesz, gdzie masz zmiotkę. ” Chwilę później dodała: „No przecież jesteś gospodynią. ”
Teresa znieruchomiała.
„Gospodynią. ” Słowo, które powinno oznaczać, że to jej dom, zabrzmiało nagle zupełnie inaczej. Jak nazwa funkcji. Gotować, prać, sprzątać, robić zakupy, oddawać miejsce parkingowe i jeszcze uśmiechać się, żeby nikt nie poczuł się niemile widziany.
Tej nocy długo nie mogła zasnąć. Kiedy w mieszkaniu wreszcie zrobiło się cicho, wyszła na balkon. Usiadła przy małym stoliku. Z daleka dochodził szum morza, którego przez ostatnie dni prawie nie widziała, choć mieszkała kilka minut od plaży.
Telefon zawibrował. Paulina. „Ciociu, mam pytanko. Myślimy z dziewczynami, żeby przyjechać do Ustki na parę dni.
Nas będzie kilka. Ale spokojnie, damy sobie radę. Możemy nawet spać, gdzie popadnie. U ciebie chyba dałoby się jakoś zmieścić.
”
Teresa wpatrywała się w ekran. Już widziała materace na podłodze, sterty ręczników, kolejne pranie, pełną lodówkę opróżnioną w dwa dni, samochód stojący na jej miejscu i siebie biegającą rano po świeże bułki dla ludzi, którzy przyjechali odpoczywać. Odłożyła telefon i popatrzyła w stronę ciemnego morza. „Dość” – powiedziała cicho.
Po chwili powtórzyła, tym razem wyraźniej: „Dość. ”
Następnego ranka Krystyna od początku była w kiepskim humorze. „Jerzy, pospiesz się, bo utkniemy w korkach! Bartek, załóż buty.
Ile razy mam powtarzać? ”
Teresa stała przy drzwiach i patrzyła, jak jej mieszkanie powoli odzyskuje przestrzeń. Jerzy wszedł z dworu z miną człowieka, któremu właśnie wyrządzono wielką krzywdę. „Tereska, wiesz, że rano musiałem przestawić samochód?
”
„Wiem. ”
„Jakiś facet powiedział, że to miejsce jest przypisane do twojego mieszkania i że zgłosi, jak auto będzie dalej stało. ”
„Bo jest przypisane do mojego mieszkania. ”
Jerzy prychnął.
„No dobrze, dobrze. Tylko człowiek przyjeżdża odpocząć, a tutaj wszędzie przepisy, miejsca, opłaty. ”
Krystyna natychmiast podchwyciła temat. „Ceny w ogóle są straszne.
Za zwykłe lody tyle pieniędzy. A ryba? Boże, za tę cenę można w domu obiad dla całej rodziny zrobić. ” Teresa nic nie mówiła.
„I woda zimna. Człowiek jedzie nad Bałtyk, a potem nawet porządnie wejść się nie da. Pogoda też taka sobie. Wczoraj wiało, przedwczoraj chmury.
” Zapięła torbę i nagle przypomniała sobie jeszcze jedno. „A te kotlety wczoraj były trochę za suche. Następnym razem może krócej smaż. ”
Teresa poczuła, jak coś w niej drgnęło, ale tym razem nie zabolało.
Raczej rozbawiło. „Następnym razem. ” Jerzy zarzucił torbę na ramię. „No dobra, to jedziemy.
” Krystyna cmoknęła Teresę w policzek. „Trzymaj się i nie siedź tu sama jak pustelnica. Może jeszcze pod koniec lata wpadniemy, jak Jerzy dostanie kilka dni wolnego. ”
„Zobaczymy” – odpowiedziała Teresa.
Krystyna chyba nie usłyszała różnicy w jej głosie. Drzwi się zamknęły. Zapadła cisza. Prawdziwa.
Teresa przez chwilę stała nieruchomo w przedpokoju. Na podłodze leżał piasek. W łazience czekał kosz mokrych ręczników. Na stole zostały kubki, okruszki i talerz po śniadaniu.
Pościel należało zdjąć, podłogę umyć, lodówkę przejrzeć. Zawsze od tego zaczynała. Goście wyjeżdżali, a Teresa natychmiast rzucała się do sprzątania, jakby chciała jak najszybciej zatrzeć ślady ich pobytu. Tym razem nie zrobiła nic.
Poszła do kuchni, zaparzyła kawę i usiadła przy stole. Wyjęła telefon. Paulina była pierwsza. Teresa przez chwilę patrzyła na wczorajszą wiadomość o przyjeździe z koleżankami, a potem zaczęła pisać: „Paulinko, możliwe, że za kilka dni będę miała sprawę do załatwienia w twoim mieście.
Pomyślałam, że zostałabym na dwie noce. Mogłabym się u ciebie zatrzymać? ”
Odpowiedź przyszła szybko: „Ciociu, ale pech. Właśnie zaczynamy remont.
Kurz, bałagan, wszystko poprzesuwane. Naprawdę nie ma gdzie spać. Może innym razem. ”
Teresa uniosła brwi.
Jeszcze niedawno Paulina wysyłała zdjęcia swojego salonu po remoncie i zachwycała się nową kanapą. Teresa nic nie odpisała. Napisała do następnej osoby, tym razem wspominając o badaniach i możliwej wizycie w przychodni. „Potrzebowałabym tylko jednego noclegu.
” Po kilkunastu minutach przyszło: „Oj, Teresko, akurat wtedy jedziemy na działkę. Wszystko już ustalone. Może znajdziesz jakiś pensjonat. ”
Kolejna wiadomość poszła do dawnej koleżanki z pracy.
„Będę przejazdem. Pomyślałam, że może przenocuję u ciebie, jeśli nie sprawię kłopotu. ” Odpowiedź była jeszcze bardziej troskliwa: „Kochana, bardzo bym chciała, ale mój mąż coś złapał. Kaszle, ma temperaturę.
Lepiej nie ryzykować. Może weź sobie hotel. ”
Hotel. Teresa oparła plecy o krzesło.
Przez lata nikt z nich nie proponował sobie hotelu, kiedy jechał do Ustki. Telefon zawibrował ponownie. Odpisał krewny, który dwa lata z rzędu spędzał u niej wakacje. Za pierwszym razem dziewięć dni, za drugim prawie dwa tygodnie.
„Tereniu, u nas teraz ciasno. Dzieci przyjechały. Zresztą przecież masz mieszkanie nad morzem. Chyba stać cię na nocleg na dwie noce.
”
Teresa przeczytała zdanie jeszcze raz. „Chyba stać cię na nocleg. ” Przypomniała sobie, jak ten sam człowiek wyjadał rano ostatni ser z lodówki, prosił o świeże ręczniki i zostawiał klimatyzację włączoną, kiedy cała rodzina szła na plażę. Wtedy nie pytał, czy ją stać.
Nie pytał nawet, ile kosztuje woda. Teresa poczuła coś dziwnego. Nie złość, nie smutek. Jakby ktoś nagle odsłonił zasłonę.
To nigdy nie chodziło o rodzinę ani o bliskość, ani o to słynne „jesteśmy swoi”. Chodziło o wygodę, o darmowy pokój, o miejsce parkingowe, o śniadanie czekające rano na stole. A ona przez lata nazywała to gościnnością. Do wieczora telefon zapełnił się odpowiedziami.
Remont, wyjazd, choroba. Teściowie, dzieci, za mało miejsca, za dużo obowiązków. Może innym razem, może hotel, może jakiś tani hostel. Teresa siedziała przy stole i czytała kolejne odmowy.
Prawie wszyscy już odpowiedzieli. Została tylko jedna osoba. Celina. Celina była ostatnią osobą, do której Teresa napisała.
Znały się jeszcze z czasów pracy, przez kilka lat siedziały nawet na tym samym piętrze, choć w różnych działach. Celina nigdy nie należała do kobiet, które dzwoniły bez powodu, godzinami opowiadały o sobie albo pojawiały się nagle z walizką pod drzwiami. Po przejściu Teresy na emeryturę kontakt trochę się rozluźnił. Raz telefon na imieniny, czasem życzenia na święta, kilka zdań o zdrowiu.
Ale Celina zawsze pamiętała. I ani razu nie zapytała, kiedy masz wolny pokój. Nie interesowało jej, czy woda w Bałtyku jest ciepła ani czy można do Teresy przyjechać na kilka dni. Celina mieszkała skromnie, w zwyczajnym mieszkaniu w bloku, razem ze starszą mamą.
Były tam dwa niewielkie pokoje, wąska kuchnia i stary balkon wychodzący na podwórko. Mama Celiny coraz gorzej chodziła, więc córka robiła zakupy, chodziła po recepty, sprzątała i załatwiała większość spraw. Teresa właśnie dlatego spodziewała się odmowy i nawet nie miałaby o nią żalu, bo przecież naprawdę mogło nie być miejsca. Minęła godzina, potem druga.
Teresa zdążyła pozbierać ze stołu kubki, ale na większe sprzątanie nadal nie miała ochoty. Telefon leżał obok. Wreszcie ekran się rozświetlił. Celina.
Teresa otworzyła wiadomość. „Teresko, oczywiście przyjeżdżaj. Ja się jakoś pomieszczę z mamą, a tobie rozłożę wersalkę. Tylko napisz, którym pociągiem będziesz.
Odbiorę cię z dworca, żebyś nie musiała sama chodzić z torbą. ”
Teresa przestała oddychać. Czytała dalej. „Mama już pyta, co lubisz.
Mówi, że może upiec sernik albo szarlotkę. Napisz tylko wcześniej, żebym przygotowała świeżą pościel. Naprawdę się cieszę, że przyjedziesz. ”
Teresa przeczytała wiadomość drugi raz, potem trzeci.
Wersalka, świeża pościel, dworzec, szarlotka. Celina nie miała osobnego pokoju gościnnego. Nie miała miejsca parkingowego pod nadmorskim blokiem ani balkonu z widokiem na morze. Miała za to odruch, którego zabrakło wszystkim pozostałym.
Nie szukała powodu, żeby odmówić. Szukała sposobu, żeby zrobić miejsce. Teresa odłożyła telefon i nagle poczuła, że po policzkach płyną jej łzy. Płakała cicho, siedząc przy kuchennym stole w mieszkaniu, o które przez lata tylu ludzi zabiegało, kiedy chcieli darmowych wakacji.
A kobieta, która miała najmniej, jako jedyna powiedziała: „Przyjeżdżaj. ”
Następnego ranka Teresa obudziła się wcześnie. Nie nastawiała pralki. Nie sprawdzała, ile zostało pieczywa.
Nie szykowała nikomu śniadania. Wyjęła z górnej szafki paczkę dobrej kawy, którą zwykle oszczędzała na specjalną okazję. Zaparzyła ją i wyszła na balkon. Bałtyk był spokojny.
Nad dachami przesuwały się białe chmury, od strony plaży dochodziły krzyki mew. Teresa usiadła i wzięła telefon. Przez chwilę zastanawiała się nad słowami. Potem napisała jedną wiadomość do ludzi, którzy przez ostatnie lata przewinęli się przez jej mieszkanie.
„Kochani, dziękuję wam za odpowiedzi. Moje plany się zmieniły, więc nigdzie nie jadę, ale zrozumiałam przy tej okazji coś ważnego. Od tej pory nie będę już przyjmować gości na wakacyjne noclegi. Potrzebuję wreszcie mieć swój dom dla siebie.
Mam nadzieję, że to uszanujecie. ”
Przeczytała i nacisnęła „wyślij”. Nie minęło nawet pięć minut. Zadzwoniła Krystyna.
Teresa nie odebrała. Po chwili przyszła wiadomość: „Tereszka, o co ci chodzi? Obraziłaś się o coś? ” Następna była Paulina: „Ciociu, ale przecież my tylko pytałyśmy.
Co się stało? ” Potem zaczęły pojawiać się kolejne. „Nie poznaję cię. ” „Rodzinie się nie odmawia.
” „Każdy ma swoje problemy. ” Ktoś napisał nawet: „Trochę egoistycznie do tego podchodzisz. ”
Teresa przeczytała to zdanie i uśmiechnęła się pod nosem. Przez tyle lat bała się właśnie tego słowa.
Egoistka. Bała się, że ktoś uzna ją za niegościnną, skąpą albo niemiłą. Teraz nacisnęła jeden przycisk – wyciszenie. Telefon przestał brzęczeć.
Kawa nadal była ciepła, morze nadal szumiało i nic strasznego się nie wydarzyło. Po południu Teresa zadzwoniła do Celiny. „Teresko” – ucieszył się znajomy głos. – „To co, wiesz już, kiedy przyjeżdżasz?
”
Teresa spojrzała przez balkonowe drzwi. „Celinko, ja jednak nie przyjadę. ”
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza. „Coś się stało?
”
„Nie. Właśnie przeciwnie. Mam lepszy pomysł. ”
„Jaki?
”
„Przyjedź ty z mamą. ”
„Teresa, coś ty? Dokąd mama będzie się wybierać w takim wieku? ”
„Do mnie, nad morze.
”
„Ale przecież my ci się zwalimy na głowę. ”
„Nie zwalicie się. ”
Celina próbowała jeszcze protestować. „Mama wolno chodzi.
Trzeba jej pomagać. Ja też nie chcę robić ci kłopotu. ”
Teresa przerwała jej łagodnie. „Celina, tym razem naprawdę chcę mieć gości.
”
Minęło kilka tygodni. Ustka we wrześniu wyglądała zupełnie inaczej niż w środku lata. Na promenadzie było mniej ludzi, zniknęły największe kolejki, a na plaży pojawiły się szerokie, puste przestrzenie. Powietrze było chłodniejsze, ale miało w sobie spokój, którego Teresa latem prawie nie zauważała.
Celina przyjechała z mamą pociągiem. Teresa czekała na dworcu. Kiedy zobaczyła Celinę wysiadającą z wagonu z walizką w jednej ręce i torbą w drugiej, od razu ruszyła w jej stronę. Starsza pani schodziła ostrożnie po stopniach, trzymając się poręczy.
„Spokojnie, mamo! ” – mówiła Celina. – „Nigdzie się nie spieszymy. ”
„Właśnie” – odezwała się Teresa.
– „Tutaj nikt się nie spieszy. ”
Celina spojrzała na nią i uśmiechnęła się. „Nie poznaję cię. Jakaś taka spokojna jesteś?
”
„Bo chyba wreszcie mam powód. ”
W mieszkaniu wszystko było przygotowane, ale nie tak jak dawniej. Teresa nie gotowała od rana pięciu potraw. Nie kupowała pełnego koszyka jedzenia na wszelki wypadek.
Nie układała ręczników jak w pensjonacie. Była świeża pościel, czyste kubki, herbata, kawa i ciasto z piekarni. Reszta miała wydarzyć się sama. Już pierwszego wieczoru zauważyła różnicę.
Celina po kolacji wstała i zaczęła zbierać talerze. „Zostaw! ” – powiedziała Teresa. – „Ja posprzątam.
”
„A niby dlaczego ty? ”
„Bo jesteś gościem. ”
Celina prychnęła. „Gościem, nie królową angielską.
” I zaniosła naczynia do kuchni. Następnego ranka jej mama koniecznie chciała obrać ziemniaki na obiad. „Proszę pani, nie trzeba” – protestowała Teresa. „Dziecko, jak ja nic nie będę robić, to dopiero będę się czuła niepotrzebna.
”
Teresa roześmiała się. Nie było żądań. Nie było „co dziś na obiad”, „a masz świeże bułki”, „możesz wyprać ręcznik”. Nie było telewizora grającego od rana do nocy ani mokrych ubrań rozwieszonych na całym balkonie.
Celina pytała: „Mogę tu położyć? ” „Nie przeszkadza ci? ” „Potrzebujesz czegoś ze sklepu? ” Takie zwyczajne pytania.
A Teresa za każdym razem czuła lekkie zdziwienie. Jak niewiele trzeba było, żeby człowiek poczuł się szanowany. Nawet miejsce parkingowe nagle odzyskało swoje znaczenie. Któregoś dnia Teresa wróciła z zakupów, skręciła pod budynek i bez zastanowienia zaparkowała tam, gdzie zawsze powinna – na swoim miejscu.
Nikt nie machał do niej z balkonu, żeby przestawiła samochód. Nikt nie tłumaczył, że komuś bardziej się przyda. Wyłączyła silnik i przez chwilę siedziała za kierownicą. To było tylko kilka metrów asfaltu, a jednak Teresa uśmiechnęła się do siebie.
Wieczorem usiadły z Celiną na balkonie. Mama Celiny odpoczywała w pokoju po spacerze nad morzem. Była zmęczona, ale szczęśliwa – tego dnia udało im się dojść aż do promenady, a starsza pani przez prawie pół godziny siedziała na ławce i patrzyła na fale. Na stoliku stał dzbanek herbaty i talerz z kawałkami szarlotki.
Mama Celiny uparła się, żeby ją upiec, choć Teresa kilka razy mówiła, że naprawdę nie trzeba. Nad morzem powoli zachodziło słońce. Celina oparła dłonie o kubek. „Wiesz, Teresa, ja naprawdę nigdy nie myślałam, że tak sobie kiedyś usiądę i będę patrzeć na Bałtyk.
”
„Przecież to tylko morze. ”
„Może dla ciebie. Już tylko dla mnie – nie. ”
Milczały przez chwilę.
Potem Celina powiedziała: „Dziękuję ci. ”
Teresa odwróciła głowę. „To ja powinnam podziękować. ”
„Za co?
”
„Za to, że zrobiłaś mi miejsce, chociaż sama prawie go nie masz. ”
Celina zmarszczyła brwi. „Teresa, przecież to normalne. ”
„Właśnie.
Nie dla wszystkich. ”
Telefon leżał na stole ekranem do dołu. Od kilku dni prawie nie dzwonił. Krystyna po paru wiadomościach obraziła się na dobre.
Paulina napisała, że szkoda robić takie zamieszanie o kilka noclegów. Ktoś inny stwierdził, że Teresa bardzo się zmieniła. I rzeczywiście się zmieniła. Niektórzy nazwali ją skąpą, inni egoistką.
Jedna osoba powiedziała nawet, że na starość zrobiła się dziwna. Dawniej Teresa przeżywałaby każde z tych zdań. Teraz wiedziała, że jeśli dla kogoś była dobra tylko wtedy, kiedy otwierała drzwi, lodówkę i portfel, to nie była to bliskość, tylko wygoda. Celina położyła dłoń na jej ręce.
„O czym myślisz? ”
Teresa spojrzała na morze. Fale spokojnie dochodziły do brzegu i cofały się, zabierając ze sobą ślady pozostawione na mokrym piasku. „O tym, że wreszcie odzyskałam swój dom.
”
Celina nic nie odpowiedziała. Nie musiała. Teresa wzięła łyk herbaty i odetchnęła głęboko. Po raz pierwszy od bardzo dawna morze za oknem naprawdę należało do jej życia.
Nie do cudzych wakacji, nie do cudzych planów. Do niej. I mogła dzielić się nim tylko z tymi, z którymi naprawdę chciała.
