Rano Ola zapomniała telefonu. Zawróciła po niego do domu, starając się nie obudzić męża. W przedpokoju zatrzymała się, bo z salonu dobiegał jego głos. Mówił cicho, ale wyraźnie, a w jego tonie brzmiała nuta triumfu.
„Wszystko gotowe. Dziś rano przeciąłem przewód, kiedy spała. Przy pierwszym hamowaniu będzie po wszystkim. ”
Po drugiej stronie słuchawki ktoś się zaśmiał.
Ola znała ten śmiech. To był głos jej siostry. „Do zobaczenia na pogrzebie twojej siostry. Mama to genialnie wymyśliła.
Połowa dla nas, połowa dla niej. Alicja zajmie jej miejsce, a mnie zostanie dom i ubezpieczenie. ”
Ola stała nieruchomo. Świat zatrzymał się na kilka sekund.
Potem, instynktownie, wycofała się bezszelestnie, wzięła telefon i wyszła. Zza rogu garażu patrzyła na własny dom. W środku mąż omawiał jej pogrzeb z jej siostrą. Wezwała lawetę.
Chłodno, rzeczowo, jakby wypełniała firmowy formularz, kazała zawieźć swoją Toyotę pod kamienicę teściowej. Powiedziała kierowcy, że to prezent od syna. Potem weszła do Elżbiety i wręczyła jej kluczyki. „Leszek prosił, żeby przekazać pani auto.
To taki prezent od syna. ”
Elżbieta patrzyła na żywą, uśmiechniętą synową i nie mogła pojąć, jak to możliwe. Ola wyszła, a teściowa została z kluczykami w ręku. Panika kazała jej natychmiast jechać do syna.
Nie doczekała się oddzwonienia, więc sama wsiadła do auta. Nie wiedziała, jak działa przewód hamulcowy. Pojechała. Na skrzyżowaniu przy parku Wilsona światło zmieniło się na czerwone.
Nacisnęła hamulec, a pedał wpadł w podłogę bez oporu. Ciężarówka uderzyła w drzwi od strony kierowcy. Elżbieta Mazur nie przeżyła. Policja szybko znalazła przecięty przewód.
To nie był wypadek. To była zaplanowana zbrodnia, która zabiła własną autorkę. Ola cały dzień spędziła w pracy, mechanicznie odpowiadając na maile. Wieczorem wróciła do domu.
Chciała zobaczyć twarz Leszka, gdy zrozumie, że ona wie. Stał w salonie, blady, z telefonem w ręku. „Mama nie żyje. Jechała twoim autem.
Policja mówi, że hamulce… ”
„Wiedziałam, że przeciąłeś przewód rano, kiedy spałam. Słyszałam całą waszą rozmowę. ”
Leszek rzucił się na nią.
Ręce zacisnęły się na jej gardle. „Zabiłaś moją matkę! ”
Rozległ się huk. Uścisk zelżał.
Ola osunęła się na podłogę. Nad nią stał ojciec ze statuetką w ręku, a Leszek leżał nieprzytomny. Śledztwo trwało cztery miesiące. Leszek dostał piętnaście lat za usiłowanie zabójstwa i spowodowanie śmierci matki.
Alicja dziesięć za współudział. Rodzice wydziedziczyli córkę i cały majątek przepisali na Olę. Proces się skończył. Ola sprzedała dom, zostawiła pracę w firmie ojca i wsiadła w pociąg.
Za oknem znikał Poznań. Za nią została krew i ból. Przed nią czysta karta.
