Właściwie wszystko zaczęło się na firmowej integracji, na którą Roman pojechał kilka dni przed ich długo wyczekiwanym urlopem. Był upał nie do zniesienia, a na hotelowym dziedzińcu pod Łodzią trwały przygotowania do letniego przyjęcia. Pracownicy ustawiali stoły, kelnerzy nosili skrzynki z napojami, a na tarasie ktoś rozwieszał kolorowe lampiony. Roman od początku był w swoim żywiole.
Krążył między ludźmi, wydawał nieproszone polecenia i zachowywał się, jakby to on kierował całą imprezą. „Te stoły trzeba przesunąć bardziej w lewo” – oznajmił, wskazując ręką. „Jak zacznie padać, wszyscy będą się tłoczyć pod daszkiem”. „Nie zacznie padać” – odpowiedziała organizatorka.
„Prognoza mówi, że będzie trzydzieści stopni do wieczora”. „Prognoza prognozą. A ja swoje wiem, w kościach czuję”. Dariusz, który stał obok z kartonem serwetek, parsknął śmiechem.
„Ty w kościach czujesz głównie zbliżającą się pięćdziesiątkę”. „Do pięćdziesiątki mam jeszcze kawał czasu”. „Jasne, taki kawał, że już go prawie nie widać”. Wszyscy się roześmiali, a Roman postanowił udowodnić, że wciąż jest najmłodszy duchem.
Kiedy administrator hotelu poprosił o chwilę cierpliwości, bo technik miał przynieść porządną drabinę, Roman spojrzał na girlandę wiszącą nad tarasem i pokręcił głową. „Ile można czekać? To pięć minut roboty”. „Ta drabinka jest niestabilna” – ostrzegła organizatorka.
„Pan z obsługi zaraz przyjdzie”. „Daj spokój. Nie takie rzeczy się robiło”. Dariusz uniósł brwi.
„Roman, po czterdziestce człowiek powinien ostrożnie wstawać nawet z leżaka”. „Ty się lepiej zajmij serwetkami”. Roman rozstawił składaną drabinę na trawniku. Jedna noga zapadła się lekko w miękką ziemię, ale on tego nie zauważył.
Chwycił girlandę, wszedł na drugi stopień, potem na trzeci i wyciągnął rękę w stronę drewnianej belki. „Roman, zejdź” – powiedział Dariusz już bez śmiechu. „To się rusza”. „Nic się nie rusza”.
Drabina zachwiała się wyraźnie. „Właśnie się ruszyło”. Roman zamiast zejść, przesunął ciężar ciała jeszcze bardziej w bok. Przez chwilę wyglądał, jakby miał złapać równowagę.
Potem zamachał rękami i zniknął w krzakach hortensji przy tarasie. Rozległ się trzask gałęzi, brzęk przewróconej doniczki i krzyk. „Moja noga! O matko, moja noga!
”
Dariusz podbiegł pierwszy. Roman leżał wśród krzewów z papierowym lampionem na głowie i miną człowieka, który cudem uniknął katastrofy. „Nie ruszaj mnie. Chyba wszystko złamałem”.
Pogotowie zabrało go do szpitala. Beata przyjechała niespełna godzinę później. Zastała męża w izbie przyjęć z nogą uniesioną na poduszce. „Co się stało?
”
„Spadłem. Było bardzo wysoko”. Dariusz odchrząknął. „Trzeci stopień”.
Roman rzucił mu ostrzegawcze spojrzenie. Po badaniu okazało się, że złamał palec u nogi, mocno skręcił kostkę i stłukł kolano. Lekarz założył mu usztywnienie, dał specjalny but ortopedyczny i zalecił odpoczynek. „Może pan chodzić po mieszkaniu.
Powoli, ostrożnie, bez przeciążania nogi” – powiedział lekarz. Roman skrzywił się. „Czyli będę potrzebował stałej opieki? ”
„Nie.
Będzie pan potrzebował zdrowego rozsądku”. W drodze na salę Roman zachowywał się jednak tak, jakby nie usłyszał ostatniego zdania. Najpierw poprosił Beatę o poduszkę, potem o wodę, choć butelka stała tuż przy jego dłoni. Kiedy kazał jej przesunąć telefon, który leżał obok łokcia, Beata westchnęła.
„Masz go prawie pod ręką”. „Ale musiałbym się wygiąć. Lekarz powiedział, że możesz się ruszać”. „Lekarz nie czuje tego, co ja”.
Beata usiadła na krześle. Za cztery dni lecieli na Majorkę. Odkładali na ten wyjazd prawie cały rok. „Zapłaciliśmy dwanaście tysięcy złotych” – powiedziała.
„Możemy zorganizować pomoc. Twoja mama może zajrzeć. Ja mogę przygotować jedzenie”. „Ty możesz odwołać urlop”.
Beata spojrzała na niego uważnie. „Naprawdę tego ode mnie oczekujesz? ”
Roman uniósł się na poduszkach, bardziej z urazy niż z bólu. „Jestem twoim mężem.
Naprawdę Majorka jest dla ciebie ważniejsza ode mnie? ”
Beata nic nie odpowiedziała. Patrzyła na jego obrażoną twarz i nagle zrozumiała coś bardzo prostego. Roman ani razu nie powiedział, że mu przykro.
Nie przeprosił za swoją brawurę, za zniszczone plany ani za pieniądze, które mogli stracić. Od początku mówił tylko o sobie. Byli małżeństwem od trzynastu lat. Kiedy się poznali, Roman wydawał jej się człowiekiem, przy którym nie sposób się nudzić.
Beata była zupełnie inna – spokojna, konkretna, zawsze przygotowana. Pracowała jako księgowa i to ona pilnowała opłat, ubezpieczeń, przychodni i wszystkich terminów. Roman pracował w sklepie z elektroniką i potrafił przekonać każdego, że bez nowego telewizora życie traci sens. Problem polegał na tym, że sam równie łatwo ulegał własnym argumentom.
Pewnego lata wrócił do domu z ogromnym grillem gazowym. „Była promocja” – oznajmił z dumą. Beata spojrzała na ich mały balkon, gdzie ledwo mieściły się dwa krzesła i skrzynka z pelargoniami. Grill przez pół roku stał w piwnicy, aż Roman sprzedał go sąsiadowi za połowę ceny.
Innym razem miał odebrać ją z dworca. Pociąg przyjechał wieczorem, padał deszcz, a ona przez pół godziny stała z walizką pod zadaszeniem. Roman nie odbierał telefonu. Kiedy w końcu zadzwonił, w tle słychać było okrzyki kibiców.
„Beata, przepraszam, dogrywka była”. „Roman, ja też mam dogrywkę z walizką w deszczu”. Takich historii było więcej. Drobnych, czasem zabawnych, czasem męczących.
Beata zwykle przewracała oczami, a Roman przepraszał, przynosił kwiaty i życie toczyło się dalej. Tym razem jednak nie chodziło o grilla ani spóźnienie na dworzec. Po powrocie ze szpitala Beata przez dwa dni organizowała wszystko, czego Roman mógł potrzebować. Kupiła leki, dodatkowy stabilizator, wygodniejszy but ortopedyczny.
Zostawiła w aptece prawie czterysta złotych. Ugotowała zupę, zrobiła zapas kanapek i rozpisała na kartce godziny przyjmowania tabletek. Znalazła panią Teresę, która miała przychodzić rano i wieczorem, podgrzewać jedzenie, robić zakupy i w razie potrzeby zawieźć Romana do przychodni. Pani Teresa była energiczną kobietą po sześćdziesiątce.
Już pierwszego dnia weszła do mieszkania i zapytała: „Gdzie jest pacjent? ”
„Tutaj” – odezwał się Roman z kanapy tonem człowieka porzuconego na bezludnej wyspie. „Tragicznie się czuję. Wszystko mnie boli”.
„Lekarz zalecił ruch”. Roman zmarszczył brwi. „Ostrożny ruch”. „To dobrze.
Ostrożny ruch też jest ruchem”. Pół godziny później Beata usłyszała z salonu: „Pani Tereso, poda mi pani pilota? Leży pół metra ode mnie, ale musiałbym się wychylić”. „Lekarz kazał ćwiczyć, więc zaczniemy od pilota”.
Beata odwróciła się do okna, żeby Roman nie zobaczył jej uśmiechu. Znacznie mniej rozbawiona była Jadwiga, matka Romana. Przyjechała tego samego popołudnia z garnkiem rosołu i miną kobiety, która właśnie odkryła upadek wszelkich wartości rodzinnych. „Ty naprawdę zamierzasz lecieć?
” – zapytała Beatę w kuchni. „Jeszcze niczego nie zdecydowałam”. „Nie ma czego decydować. Mąż jest chory.
Ma złamany palec i skręconą kostkę”. „Dziś palec, jutro może być gorzej”. „Co ma być gorzej? ” – Beata spojrzała w stronę salonu, skąd dobiegł dźwięk otwieranej puszki.
„Widzę, że napój potrafił sobie otworzyć”. „To co innego”. Wieczorem przyjechała Ewa, przyjaciółka Beaty. Przyniosła owoce, drożdżówkę i butelkę wina.
„No dobrze, opowiadaj”. Beata opowiedziała o wymaganiach Romana, wyrzutach Jadwigi i własnym poczuciu winy. „Może rzeczywiście powinnam zostać” – zakończyła cicho. Ewa spojrzała na nią uważnie.
„Zostać po co? Żeby mu pomóc? Ma panią Teresę, matkę, leki, pełną lodówkę i telefon. Nie leży sam w lesie”.
„Ale jest moim mężem”. „A ty jesteś jego żoną, nie całodobową obsługą hotelową”. Następnego dnia Beata zadzwoniła do biura podróży. Część kosztów Romana przepadnie – strata wyniesie prawie pięć tysięcy złotych.
Dopisanie Ewy do rezerwacji miało kosztować jeszcze około tysiąca dwustu. Beata siedziała długo przy stole z kalkulatorem w dłoni. Przez niemal rok rezygnowała z nowych ubrań i obiadów na mieście, żeby zobaczyć Majorkę. Roman nawet nie zapytał, ile mogą stracić.
Kiedy Ewa przyszła wieczorem, Beata przesunęła w jej stronę wydruk z biura podróży. „Muszę tylko znać twoje dane do biletu”. Ewa spojrzała na nią zaskoczona. „To znaczy?
”
Beata wzięła głęboki oddech. „To znaczy, że lecimy razem”. W dniu wyjazdu Beata obudziła się jeszcze przed budzikiem. W sypialni panowała cisza, a na szafce nocnej telefon jarzył się od nowych wiadomości.
Roman napisał pierwszy: „Nie mogłem spać. Noga pulsuje. Pani Teresa przyjdzie dopiero rano”. Kilka minut później odezwała się Jadwiga: „Beata, jeszcze możesz zmienić zdanie.
Porządna żona siedziałaby teraz przy mężu, a nie pakowała kostium kąpielowy”. Beata odłożyła telefon ekranem do dołu. W kuchni Ewa robiła kawę. „Wyglądasz, jakbyś szła na egzamin” – zauważyła.
„Trochę tak się czuję”. „To łatwy egzamin. Czy masz paszport? Masz.
Czy masz bilet? Masz. Czy Roman ma jedzenie, leki i pomoc? Ma.
W takim razie zdałaś”. W drodze do Warszawy telefon wibrował niemal bez przerwy. Roman dzwonił trzy razy, Jadwiga dwa. W końcu Beata odebrała.
„Co się stało? ”
„Pani Teresa kazała mi samemu dojść do kuchni. Stoi i patrzy, jak się męczę”. W tle dało się słyszeć głos pani Teresy: „Panie Romanie, trzy metry to nie wyprawa w Himalaje”.
„Roman, naprawdę muszę kończyć. Jesteśmy w drodze”. „To znaczy, że jednak jedziesz? ”
„Tak, jadę”.
Rozłączyła się, zanim zdążył odpowiedzieć. Na lotnisku było tłoczno. Przy kontroli bezpieczeństwa przyszła kolejna wiadomość od Romana: „Jestem za słaby, żeby zrobić sobie herbatę”. Beata przeczytała ją dwa razy.
Dziesięć minut później aplikacja bankowa wysłała powiadomienie o płatności kartą. Roman zamówił pizzę, pierogi, deser i napój za prawie sto dwadzieścia złotych. Ewa zerknęła na ekran. „Biedny człowiek.
Na herbatę nie ma siły, ale zamówienie w restauracji złożył bez problemu”. Beata parsknęła śmiechem. To był pierwszy szczery śmiech od kilku dni. Kiedy samolot oderwał się od ziemi, ścisnęła podłokietnik.
Nie bała się lotu. Bała się tego, co będzie po powrocie – rozmów, oskarżeń, chłodnego spojrzenia Jadwigi. „Wyłącz telefon” – powiedziała Ewa. „Świat się nie zawali”.
Beata zrobiła to dopiero, gdy samolot znalazł się wysoko nad chmurami. Majorka przywitała je ciepłym powietrzem, zapachem morza i ostrym słońcem. Ale Beata nie potrafiła się tym cieszyć. W hotelu pierwszą rzeczą, jaką zrobiła, było włączenie telefonu.
Czekało na nią kilkanaście wiadomości. Jadwiga pisała, że Roman źle wygląda. Roman twierdził, że pani Teresa jest bez serca. Pani Teresa wysłała tylko jedno krótkie zdanie: „Pan Roman zjadł obiad, wziął leki i sam doszedł do łazienki.
Wszystko jest w porządku”. Przez kolejne dni Beata chodziła z Ewą po palmie, oglądała katedrę, siadała w małych kawiarniach i patrzyła na morze. Ewa potrafiła cieszyć się każdą chwilą, ale Beata wciąż sprawdzała telefon. „Możesz go schować chociaż na godzinę?
” – zapytała Ewa trzeciego dnia. „A jeśli coś się stanie? ”
„Gdyby coś się stało, pani Teresa by zadzwoniła. Roman pisze głównie wtedy, kiedy kończy mu się cierpliwość, nie zdrowie”.
Czwartego dnia Beata usiadła na balkonie i włączyła rozmowę wideo. Roman odebrał od razu. Był nieogolony, siedział na kanapie z nogą na poduszce i wyglądał na obrażonego. „No wreszcie.
Kiedy wracasz? ”
Nie zapytał o lot, hotel ani o to, jak się czuje. Beata spojrzała za siebie. Za balkonem błyszczało morze.
„Za kilka dni. Zgodnie z planem”. Roman westchnął ciężko. „Pani Teresa jest strasznie surowa.
Kazała mi samemu dojść do łazienki”. „Lekarz też ci kazał chodzić. Ale ty zrobiłabyś to inaczej. Pomogłabyś mi?
”
Beata milczała przez chwilę. „Roman, ja pomagałam ci przez trzynaście lat”. „Co to ma znaczyć? ”
„To znaczy, że załatwiałam rachunki, lekarzy, ubezpieczenia, naprawy i wszystkie problemy, których ty nie chciałeś dotykać, nawet kiedy to ty je powodowałeś”.
„Przesadzasz”. „Nie. Po prostu pierwszy raz mówię to głośno”. „Jestem kontuzjowany, a ty robisz ze mnie potwora”.
„Nie robię z ciebie potwora. Mówię tylko, że jestem zmęczona byciem dla ciebie żoną, matką, sekretarką i całodobowym pogotowiem”. Po drugiej stronie zapadła cisza. Beata poczuła, że drżą jej dłonie, ale mówiła dalej spokojnie.
„Najgorsze jest to, Roman, że tutaj pierwszy raz od wielu lat naprawdę spokojnie oddycham”. Po rozmowie długo siedziała na balkonie. Wypowiedziała wreszcie na głos coś, co od lat krążyło jej po głowie. Roman usłyszał, że problem nie zaczął się od upadku z drabiny.
Ten upadek tylko odsłonił wszystko, co wcześniej dało się przykryć żartem albo kolejnym „jakoś to będzie”. Następnego ranka Beata i Ewa pojechały do niewielkiego miasteczka na wybrzeżu. Usiadły w kawiarni przy porcie. Przy stoliku obok siedziała starsza kobieta w słomkowym kapeluszu.
Kiedy kelner postawił przed nią rachunek, westchnęła po polsku: „No pięknie. Człowiek przeżył podwyżki i kolejki, a pokona go kawa za cztery euro”. Tak zaczęła się rozmowa. Kobieta przedstawiła się jako pani Krystyna.
Mieszkała w Toruniu i od trzech lat podróżowała sama. „Dzieci mówią, że zwariowałam. Syn chciał mi kupić opaskę z lokalizatorem. Powiedziałam mu, że przez czterdzieści lat znajdowałam jego skarpetki, więc drogę do hotelu też znajdę”.
„Nie bała się pani pierwszej podróży? ” – zapytała Beata. „Oczywiście, że się bałam. A potem pomyślałam, że przez całe życie też się czegoś bałam – że dzieci zachorują, że mąż straci pracę, że kogoś zawiodę.
Przez lata uważałam, że dobra żona musi wszystkich ratować. Syn spóźnił się z rachunkiem – płaciłam. Mąż zapomniał o badaniach – umawiałam. Córka pokłóciła się z narzeczonym – nie spałam północy razem z nią.
Tylko nikt nie pytał, czego potrzebuję ja”. „I co się zmieniło? ”
„Ja się zmieniłam. Zrozumiałam, że można kochać ludzi i jednocześnie nie sprzątać po każdej ich decyzji.
Dobra kobieta nie musi być kobietą, która znosi wszystko”. Te słowa zostały z Beatą na resztę dnia. Wieczorem siedziała z Ewą na kamiennym murku nad morzem. „Myślisz, że przesadzam?
” – zapytała. „Nie wiem” – odpowiedziała Ewa. „I właśnie dlatego nie będę ci mówić, co masz zrobić. Widzę, że jesteś zmęczona.
Widzę, że Roman od lat przyzwyczaił cię do ratowania go. Ale decyzja musi być twoja, inaczej za pół roku obwinisz mnie”. Następnego dnia Roman zadzwonił. Tym razem mówił łagodniej.
„Beata, dużo myślałem. Naprawdę się zmienię”. „Co dokładnie zmienisz? ”
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
„No wszystko. Będę bardziej uważał”. „Roman, dlaczego spadłeś? ”
„Bo ta drabina była beznadziejna.
Jedna noga stała krzywo”. „Administrator prosił, żebyś na nią nie wchodził. Ale gdyby Dariusz cię nie podpuszczał, nie wszedłbyś. Winny był Dariusz, drabina, hotel, trawnik – tylko nie ty”.
„Właśnie dlatego nie mogę wrócić do tego, co było” – powiedziała Beata. „Co to znaczy? ”
„Po powrocie chcę zamieszkać osobno”. Roman zamilkł.
„Chcesz rozwodu? ”
„Nie powiedziałam tego. Powiedziałam, że potrzebuję czasu i przestrzeni. Jeśli mamy ratować małżeństwo, pójdziemy na terapię dla par”.
„Do psychologa? Przecież nie jesteśmy wariatami”. „Terapia nie jest dla wariatów. Jest dla ludzi, którzy sami nie potrafią już rozmawiać”.
„Beata, robisz wielką sprawę z jednego głupiego wypadku”. „Nie robię wielkiej sprawy z wypadku. Robię ją z trzynastu lat, podczas których twoje problemy zawsze stawały się moimi obowiązkami”. Roman próbował protestować, ale Beata zakończyła rozmowę spokojnie.
Ostatniego dnia poszła z Ewą na mały targ. W jednym ze stoisk zobaczyła delikatny srebrny wisiorek w kształcie muszli. Nie był drogi, ale spodobał jej się od razu. „Kupujesz pamiątkę?
” – zapytała Ewa. „Raczej przypomnienie”. „Czego? ”
Beata zapięła łańcuszek na szyi.
„Że moje życie nie składa się tylko z pracy, rachunków i ratowania innych”. Wieczorem, kiedy pakowała walizkę, przyszła wiadomość od Romana. „Musimy porozmawiać. Tym razem naprawdę”.
Łódź przywitała Beatę szarym niebem i drobnym deszczem. Po kilku dniach pełnych słońca miasto wydawało się wyjątkowo ciche. W taksówce przez całą drogę patrzyła przez okno. Nie bała się rozmowy z Romanem.
Bała się raczej tego, że w mieszkaniu wrócą wszystkie dawne odruchy – że zobaczy jego cierpiącą minę, usłyszy ciężkie westchnienie i znów zacznie zastanawiać się, czy nie przesadza. Dlatego przed wejściem do bloku dotknęła srebrnego wisiorka na szyi. Gdy otworzyła drzwi, poczuła zapach rosołu. W przedpokoju stały buty Jadwigi, a z salonu dochodził głos telewizora.
Roman siedział w fotelu z nogą opartą na pufie. Obok leżała jedna kula, choć lekarz pozwolił mu już poruszać się z laską. Na widok Beaty wyprostował się, po czym natychmiast skrzywił i wypuścił powietrze tak głośno, jakby samo siedzenie sprawiało mu ogromny ból. „Wróciłaś”.
„Wróciłam”. Jadwiga wyszła z kuchni z chochlą w dłoni. „No proszę. Opalona, wypoczęta, a Roman przez cały ten czas męczył się tutaj”.
„Dzień dobry, Jadwigo”. „Ja bym na twoim miejscu najpierw przeprosiła męża”. Beata spojrzała na Romana. „Za co?
”
Jadwiga aż otworzyła usta. „Jak to za co? Zostawiłaś chorego człowieka i poleciałaś na wakacje! ”
„Roman miał panią Teresę, lekarza, leki, pełną lodówkę i ciebie”.
„Matka nie zastąpi żony”. „Żona też nie powinna zastępować pielęgniarki, kucharki i całej administracji”. Roman poruszył się nerwowo. „Nie zaczynajmy od kłótni”.
„Nie przyjechałam się kłócić”. Beata weszła do sypialni i wyjęła z szafy średnią walizkę. Zaczęła spokojnie składać ubrania. Po kilku minutach Roman pojawił się w drzwiach.
Szedł z laską, powoli, ale znacznie sprawniej, niż Beata się spodziewała. „Co ty robisz? ”
„Pakuję kilka rzeczy”. „Po co?
”
„Wynajęłam małe mieszkanie niedaleko pracy. Na razie tam zamieszkam”. Roman zbladł. „Mówiłaś to na Majorce, ale myślałem, że byłaś zdenerwowana”.
„Byłam spokojniejsza niż kiedykolwiek wcześniej”. „Jak możesz odchodzić, kiedy nadal jestem chory? ”
Beata odłożyła sweter i spojrzała mu prosto w oczy. „Nie jesteś sam.
Masz pomoc i potrafisz już o siebie zadbać”. „Ledwo chodzę”. „Chodzisz. Byłeś w przychodni, sam dochodzisz do kuchni i łazienki, a zakupy robisz przez telefon”.
Roman zacisnął usta. „Czyli co, teraz mnie ukarzesz? ”
„To nie jest kara. Potrzebuję odległości, żebyśmy oboje zobaczyli, jak chcemy dalej żyć”.
„Ja wiem, jak chcę. Chcę, żeby wszystko wróciło do normy”. „Właśnie do tej normy nie chcę wracać”. W tej samej chwili zadzwonił domofon.
Roman spojrzał na ekran i nagle wyraźnie się ożywił. „To kurier”. „Co zamówiłeś? ” – zapytała Beata.
„Nic ważnego”. Roman ruszył do drzwi zaskakująco żwawym krokiem. Oparł laskę o ścianę, otworzył drzwi i po chwili rozmawiał z kurierem o dużym kartonie. „Ostrożnie.
To ekspres. Proszę postawić tutaj”. Sam przesunął pudło nogą, pochylił się i sprawdził naklejkę. Beata patrzyła na niego bez słowa.
„Ile to kosztowało? ”
Roman odchrząknął. „Była promocja”. „Roman, to niecałe dwa tysiące złotych”.
„No proszę. Po szklankę wody nie mogłeś wstać, ale po ekspres od razu lepiej działa”. Jadwiga odwróciła wzrok. Roman po raz pierwszy nie znalazł odpowiedzi.
Beata wróciła do sypialni i zapięła walizkę. Roman wszedł za nią, tym razem bez teatralnego wzdychania. „Co mam zrobić, żebyś została? ”
„Nie chcę obietnic składanych tylko dlatego, że pakuję walizkę”.
„To czego chcesz? ”
„Żebyś przyznał, że sam doprowadziłeś do tego wypadku. Żebyś przestał obwiniać Dariusza, drabinę, hotel i ziemię. I żebyś zgodził się na terapię dla par”.
Roman milczał przez dłuższą chwilę. „Nie lubię psychologów”. „Nie musisz ich lubić”. „A jeśli się zgodzę, wrócisz?
”
„Nie wiem. Najpierw muszę zobaczyć zmianę, nie usłyszeć kolejną obietnicę”. Roman oparł się o framugę. Z jego twarzy zniknęła obrażona mina.
„To była moja wina” – powiedział w końcu. „Nikt mnie nie zmuszał. Chciałem się popisać i nie pomyślałem o tobie ani o naszym wyjeździe”. Beata nic nie mówiła.
„Przepraszam” – dodał. „Naprawdę. Nie za to, że poleciałaś. Za to, że przez tyle lat zakładałem, że zawsze wszystko załatwisz”.
To były pierwsze słowa Romana, które nie zawierały żądania ani usprawiedliwienia. Beata skinęła głową. „Przyjmuję przeprosiny”. Roman spojrzał na walizkę.
„Ale i tak jedziesz”. „Tak. Bo teraz musisz pokazać, że potrafisz coś zmienić także wtedy, kiedy mnie nie ma obok”. Wzięła walizkę i ruszyła do drzwi.
Jadwiga milczała, a Roman nie próbował jej zatrzymać. Beata nie wiedziała, czy ich małżeństwo przetrwa. Być może terapia im pomoże. Być może każde z nich pójdzie własną drogą.
Po raz pierwszy jednak nie chciała podejmować decyzji pod wpływem litości, strachu ani poczucia winy. Wiedziała tylko jedno. Wspieranie bliskiej osoby jest ważne.
Istnieje jednak granica między pomocą a przeżywaniem życia za kogoś.
