Mój mąż Szymon od tygodni udawał troskliwego, ale wiedziałam, że to fałsz. Gdy zaproponował świętowanie piątej rocznicy ślubu, a doktor Hubert przyniósł mu „leki” dla mnie, coś we mnie pękło. Trzy lata temu rodzice zginęli w wypadku, a ja zawsze miałam podejrzenia. Wiedziałam, że to pułapka.
Za namową komisarza Daniela i Darii zgodziłam się zostać żywą przynętą. Ukryte kamery w salonie, mikrofony w zegarze, a ja udawałam załamaną, bezsilną ofiarę. Gdy Szymon podał mi pigułki od Huberta, połknęłam tylko wodę, a tabletki schowałam pod językiem i wyplułam w kołdrę. Wieczorem do salonu weszli Szymon, Natalia i notariusz Henryk.
Mówili o mojej śmierci, o 40 milionach z polisy, o przeciętych hamulcach u rodziców. Przyznali się do wszystkiego, gdy myśleli, że jestem nieprzytomna. Poczułam ich oddech, gdy podnosili mi powieki, by zeskanować twarz do bankowej aplikacji. Gdy mój kciuk miał trafić na dokument, otworzyłam oczy.
Wbiłam go w kołnierzyk Szymona, zostawiając czerwony ślad jak przecięte gardło. W tym momencie wyłamano drzwi. Policyjne światła zalały salon, a Daniel wszedł z odznaką. Szymon próbował kłamać, ale nagrania z ukrytych kamer zniszczyły jego obronę.
Proces był krótki. Dożywocie dla Szymona, osiem lat dla Natalii. Dziś siedzę w gabinecie ojca, a pani Jadwiga, która przeżyła zamach, podaje mi herbatę. Patrzę przez okno na Warszawę, czując, że wreszcie oddycham.
Spektakl dobiegł końca.
