Miałam być jedną z dwóch córek, ale urodziłam się jako ta jedyna, której Gloria nie chciała. Nazywała mnie pasożytem, a mój ojciec Richard wyprowadził się, gdy miałam cztery lata, bo nie mógł znieść jej obsesji na punkcie bliźniaczki, która nigdy nie istniała. Nie pozwalała mi pływać ani uprawiać sportów, przy których ktokolwiek mógłby mnie zobaczyć. Gdy skończyłam czternaście lat, przeniosła wszystkie moje rzeczy do piwnicy, bo mój pokój należał do córki, którą miała mieć.
Płakała i mówiła, że Lucy byłaby piękna, utalentowana i idealna, a nie morderczynią taką jak ja. Pamiętnik Glorii sięgał dwudziestu lat wstecz, jeszcze przed moimi narodzinami. Wierzyła, że jeśli będzie wystarczająco cierpieć, jeśli będzie wystarczająco rozpaczać, Lucy jakoś wróci. Więc zaczęłam zostawiać notatki pismem dziecka w jej pokoju.
Zapłaciłam Amy dwieście dolarów gotówką i kazałam jej obiecać, że nikomu nie powie. Przeliczyła pieniądze dwa razy, a potem spojrzała na mnie tymi wielkimi, zaniepokojonymi oczami i zapytała, czy na pewno chcę to zrobić. Amy była wystarczająco młoda, żeby złamać serce, ale wystarczająco dorosła, żeby przekazać wiadomość wyraźnie. Przetestowałam każde głośnik, regulując głośność, aż szepty brzmiały, jakby dochodziły z wewnątrz ścian.
Kiedy Amy zobaczyła zabawki i nieotwarte prezenty, zapytała, jak długo Gloria to robi. Wtedy uruchomiłam pierwszy głośnik. Szept był tak cichy, że tylko jedna kobieta go usłyszała, odwracając głowę w stronę korytarza. Inne też go usłyszały, wszystkie zamilkły i znieruchomiały.
Patrzyłam, jak Gloria wchodzi na górę, a kobiety podążają za nią, szepcząc o cudach i znakach. Gloria wydała dźwięk, jakiego nigdy wcześniej nie słyszałam. Amy cofnęła się dokładnie tak, jak ćwiczyłyśmy, trzymając się poza zasięgiem, z twarzą pustą i smutną. Ale zaraz za tym przyszło coś innego.
Amy zniknęła z powrotem w szafie, a ja zgasiłam światło na chwilę, wystarczająco długo, żeby wymknęła się oknem na dach, tak jak planowałyśmy. Patrzyłam przez kamerę i nie czułam nic, tylko tę dziwną pustkę tam, gdzie powinny być emocje. Następnego ranka Gloria wciąż była w tym pokoju, kiedy poszłam ją sprawdzić. Zawołałam ją trzy razy, zanim zrozumiałam, że mnie nie słyszy, zagubiona gdzieś we własnej głowie.
Zadzwoniłam do Rose, bo nie wiedziałam, co innego zrobić. Rose znalazła Glorię dokładnie tam, gdzie ją zostawiłam, wciąż się kołyszącą, wciąż szepczącą, a twarz Rose zbielała. Rose patrzyła na mnie przez długą chwilę, po czym powiedziała, że zawsze wiedziała, że żałoba Glorii nie jest normalna, ale nigdy nie myślała, że to się tak skończy. I nie umiałam stwierdzić, czy czuję winę, satysfakcję, czy po prostu pustkę.
Siedziałam na jednym z tych plastikowych krzeseł zaprojektowanych tak, by były niewygodne, żeby ludzie nie zostawali zbyt długo. Rose była gdzieś na korytarzu, podpisując papiery, podczas gdy lekarze szturchali połamany umysł Glorii i próbowali znaleźć leki, które poskładają kobietę, która przez dwadzieścia lat rozmawiała z córką, jaka nigdy nie istniała. Otworzyłam usta, żeby odpowiedzieć, i nic nie wyszło, bo naprawdę nie wiedziałam. Czy chciałam patrzeć, jak woła Lucy, podczas gdy lekarze robią notatki na podkładkach?
Rose powiedziała, że trzymają Glorię co najmniej siedemdziesiąt dwie godziny, pewnie dłużej, że mówią o ciężkim epizodzie psychotycznym i leczeniu szpitalnym, i o całej masie innych terminów, które znaczyły mniej więcej tyle, że mózg mojej matki w końcu pękł. Rose podpisała wszystko, co jej podsunięto, bo była najbliższą rodziną Glorii, a ja byłam tylko córką, która to wszystko spowodowała, nawet jeśli Rose jeszcze tego nie wiedziała. Słyszałam, jak porusza się na górze, otwierając szuflady i szafy, i wiedziałam, że to tylko kwestia czasu, zanim znajdzie wszystko. Rose zeszła z pokoju Lucy, trzymając pamiętnik Glorii w jednej ręce i jedną z moich dziecięcych notatek w drugiej, z wyrazem twarzy łączącym zdradę i dezorientację, który ścisnął mi żołądek.
Widać było, jak oczywiste jest, że oba napisała ta sama osoba. Rose zapytała bardzo cicho, jak mogłam to zrobić własnej matce, a ja wciąż nie mogłam znaleźć słów, które miałyby sens. Powiedziałam jej o przeprowadzce do piwnicy, gdy miałam czternaście lat, i o tym, jak Gloria kupowała prezenty dla Lucy na każde urodziny, podczas gdy ja nie dostawałam nic. O tym, że nie mam nikogo, bo matka zatruła każdą relację, zanim zdążyła się zacząć.
Że rozbicie Glorii niczego we mnie nie uleczyło, tylko dołożyło ten ciężki balast winy do całego istniejącego bólu. Powiedziałam tak, nawet gdy wszystko we mnie krzyczało nie, bo musiałam zobaczyć, co zrobiłam, musiałam się z tym zmierzyć zamiast chować się w piwnicy jak zawsze. Rose trzymała moją drugą rękę, gdy tam siedziałyśmy, a ja przyjmowałam przeprosiny przeznaczone dla siostry, która nigdy nie istniała. Kiedy wychodziłyśmy, Gloria wciąż płakała i wołała Lucy, prosząc, żebym jej nie zostawiała.
Rose pomogła mi spakować rzeczy z piwnicy, co nie zajęło dużo czasu, bo nigdy nie pozwolono mi zgromadzić zbyt wiele. Potem poszłyśmy na górę, do pokoju-sanktuarium Lucy, i Rose zapytała, czy chcę pomóc go rozmontować. Rose zachowała niektóre przedmioty w osobnym pudełku dla Glorii na wypadek, gdyby kiedyś wyzdrowiała na tyle, by ich chcieć, ale obie wiedziałyśmy, że kobieta, która stworzyła to sanktuarium, odeszła na zawsze. Musiałam wyglądać okropnie, bo Frank odciągnął mnie na przerwę i powiedział, że wyglądam, jakbym walczyła z czymś ciężkim.
Rzuciłam się w pracę po tym, organizując zapasy, pomagając klientom i robiąc wszystko, o co Frank prosił, i jeszcze więcej. Rose zadzwoniła miesiąc po tym, jak się wyprowadziłam, i powiedziała, że ubezpieczenie Glorii pokryje większość kosztów opieki psychiatrycznej, ale czy mogłabym dołożyć się do wydatków? Niektóre osoby z rodziny zaczęły się odzywać z niezręcznymi przeprosinami, a ja przyjmowałam je ostrożnie, wiedząc, że te relacje nigdy nie będą tym, czym powinny być, ale może mogłyby być czymś. Dwa miesiące po załamaniu Glorii jej lekarz powiedział, że jest wystarczająco stabilna na nadzorowane wizyty.
Nadal nie wiem, dlaczego zgadzałam się na te wizyty. W samochodzie Rose zapytała, czy wszystko w porządku, a ja powiedziałam, że nie wiem, co było najbardziej szczerą odpowiedzią, jaką mogłam dać. Zaczęłam rozpakowywać dwadzieścia lat zniszczeń, próbując nie utonąć w winie za to, co zrobiłam Glorii. Ona nigdy nie kończyła posiłków, a ja piłam czarną kawę i dziobałam tosty.
Andrew wysłał mi wiadomość, w której po prostu napisał, że mu przykro, i wpatrywałam się w nią przez dwadzieścia minut, zanim odpisałam, że wszystko w porządku, choć nie było. W ciągu następnych tygodni inni członkowie rodziny dzwonili z niezręcznymi rozmowami i sztywnymi przeprosinami, które brzmiały tak samo, jakby przećwiczyli, co powiedzieć dziewczynie, którą traktowali jak zagrożenie przez osiemnaście lat. Przyjmowałam każde przeprosiny i mówiłam, że rozumiem, choć nie rozumiałam, wiedząc, że te relacje są zepsute w sposób, którego nie da się naprawić, ale może mogłyby być czymś nowym. Sześć miesięcy po załamaniu Glorii Rose zadzwoniła w środę zamiast we wtorek i powiedziała, że lekarze myślą, że Gloria mogłaby przenieść się do domu grupowego.
Odwiedziłyśmy trzy różne placówki, a pierwsze dwa przypominały więzienia z jarzeniówkami i zapachem wybielacza przykrywającym coś gorszego. Powiedziała, że to coś znaczy, że zależy mi na tyle, by pomóc nawet po tym wszystkim. Wybrałam comiesięczne wizyty, bo całkowita nieobecność byłaby dowodem na to, że Gloria miała rację, nazywając mnie potworem. Zamiast tego Frank zaproponował mi stanowisko zastępcy kierownika, mówiąc, że przez rok przychodziłam regularnie i pomagałam klientom lepiej niż ktokolwiek inny w zespole.
Podwyżka wynosiła trzy dolary więcej na godzinę, wystarczająco, bym mogła pozwolić sobie na lepsze mieszkanie i może odłożyć trochę pieniędzy zamiast żyć od wypłaty do wypłaty. Rozmawiałyśmy o wszystkim, tylko nie o Glorii, gdy wałkowałyśmy farbę na ściany, i czułam, że może buduję coś, co należy do mnie, zamiast istnieć w przestrzeniach, które inni pozwalali mi zajmować. Nie było ciała do pochowania, bo Lucy nigdy nie istniała. Myślałam o siostrze, której nigdy nie miałam, tej, którą Gloria kochała bardziej niż mnie, mimo że ta nigdy nie wzięła oddechu.
Nie całkiem, ale uczyłam się istnieć w świecie jako ja, a nie jako potwór Glorii czy morderczyni Lucy.
