To był wtorek wieczorem, taki szary, ciężki dzień, że kości starej kobiety bolą, zanim pierwsza kropla deszczu spadnie na asfalt. Prowadziłam moje srebrne sedano z powrotem do domu, wracając z długiej zmiany w lokalnej przychodni w Ridgefield. Pamiętam światła. One były pierwsze.
Potem tylko wibrujący dźwięk metalu ocierającego się o metal, wybuchowa głośność poduszki powietrznej i zimna, pełzająca cisza. Wtedy ciemność połknęła mnie w całości. „Zostań ze mną, Julian.
