Niedzielny poranek dopiero się budził. We Wrocławiu po nocnym deszczu zostało tylko wilgotne powietrze i zapach mokrego asfaltu. W mieszkaniu panowała ta błoga cisza, która zdarza się wyłącznie w weekendy. Sylwia wtuliła się w Karola i przymknęła oczy, udając, że cały świat istnieje gdzieś bardzo daleko.
Karol przeciągnął się leniwie i mruknął zaspanym głosem, że jeszcze chwilę. Sylwia uśmiechnęła się pod nosem i odpowiedziała, że też nie chce jej się ruszać. Już miała dodać coś jeszcze, kiedy z przedpokoju dobiegł znajomy dźwięk przekręcanego zamka. Metal szczęknął sucho, potem drugie przekręcenie.
Serce podskoczyło jej do gardła. Szepnęła nerwowo: „Karol! ”, ale było już za późno. Drzwi skrzypnęły i do mieszkania wtargnęło zimne powietrze z klatki schodowej.
„Ojej, ale tu cicho śpicie jeszcze” – rozległ się dobrze znany głos Lucyny. Ciężkie torby zaszeleściły o ścianę. Sylwia usiadła gwałtownie i odruchowo naciągnęła kołdrę pod samą szyję. Drzwi do sypialni otworzyły się bez pukania.
„Witam was bardzo serdecznie” – powiedziała Lucyna, wchodząc pewnym krokiem, jakby była u siebie. W jednej ręce trzymała plastikowe pojemniki, w drugiej reklamówkę z Biedronki. Miała na sobie jasny płaszcz przeciwdeszczowy i fryzurę idealnie ułożoną mimo wilgoci. „No przecież wiedziałam.
Prawie dziesiąta, a wy jeszcze w łóżku” – westchnęła teatralnie i postawiła pojemniki na komodzie. „Zrobiłam naleśniki z serem i krokiety. Karol lubi. Boże, ale tu duszno.
Okna chyba wcale nie otwieracie” – podeszła do okna i jednym ruchem rozsunęła zasłony. Ostre światło wpadło do pokoju, a Sylwia aż zmrużyła oczy. „Mamo, jest niedziela” – mruknął Karol. „I co z tego?
Niedziela to nie powód, żeby żyć jak w piwnicy” – odparła Lucyna, już zdążywszy zauważyć koszulę rzuconą wieczorem na fotel. Podniosła ją dwoma palcami i pokręciła głową. „Karol pójdzie jutro do pracy w pogniecionej koszuli. Naprawdę tak trudno od razu powiesić ubranie?
”
Sylwia poczuła, jak zaciska szczękę. Jeszcze kilka minut temu leżała spokojnie we własnym łóżku, a teraz miała wrażenie, że jest małą dziewczynką przyłapaną na czymś złym. Lucyna tymczasem ruszyła na obchód mieszkania. „Boże drogi, kto tak zostawia kubki po kawie?
” – dobiegło po chwili z salonu. Sylwia zamknęła oczy. „Zaraz posprzątamy” – powiedziała chłodno. „Zaraz.
Wy młodzi wszystko robicie: zaraz. A potem człowiek żyje w bałaganie”. Karol usiadł na łóżku i przetarł twarz rękami. „Sylwia, nie denerwuj się.
Mama po prostu chce pomóc”. Te słowa zabolały bardziej niż wszystkie komentarze Lucyny razem wzięte. Tak zawsze mówił. Kiedy matka przekładała im rzeczy w kuchni, chciała pomóc.
Kiedy bez pytania prała ich ręczniki, bo źle pachniały, chciała pomóc. Kiedy komentowała zakupy albo zaglądała do garnków, też chciała pomóc. Lucyna wróciła do sypialni i spojrzała krytycznie na parapet. „Kurz się zbiera.
Naprawdę nie macie czasu raz porządnie przetrzeć? ” – poprawiła poduszki na łóżku, jakby nie mogła znieść ich ułożenia. „I ten koc znowu krzywo. Sylwia, ty wszystko robisz w takim pośpiechu”.
Sylwia poczuła, że robi jej się gorąco. To było jej mieszkanie, jej własna przestrzeń. A mimo to za każdym razem, kiedy Lucyna wchodziła z tym swoim kluczem, wszystko przestawało należeć do niej. Nawet cisza, nawet poranek.
Lucyna ruszyła do kuchni. „Karol, zjedz od razu naleśniki, póki ciepłe, bo później będziecie znowu zamawiać jakieś świństwa z aplikacji”. Karol westchnął ciężko i wciągnął dresowe spodnie. „Chodź, zjemy i będzie spokój”.
Sylwia nie odpowiedziała. Poszła do łazienki i zamknęła za sobą drzwi. Oparła dłonie o umywalkę i długo patrzyła na swoje odbicie w lustrze. Z salonu nadal dochodził głos Lucyny, która coś komentowała, coś poprawiała, o czymś pouczała, jak zawsze.
Sylwia powoli wypuściła powietrze. Zwykłe prośby już niczego nie zmienią. Tu trzeba było zrobić coś, czego Lucyna kompletnie się nie spodziewała. Przez następne dni Sylwia chodziła po mieszkaniu jak nakręcona.
Niby wszystko wróciło do normy. Karol chodził do pracy, wieczorami oglądał mecze albo przeglądał telefon, a Lucyna nie wpadała bez zapowiedzi przez całe trzy dni. Tylko że Sylwia już wiedziała, że to cisza przed kolejnym najazdem. Najgorsze było to, że Karol naprawdę nie widział problemu.
We wtorek wieczorem siedzieli przy kolacji. Sylwia kroiła pomidora, a Karol opowiadał coś o nowym kierowniku w pracy. W końcu nie wytrzymała. „Ty naprawdę uważasz, że to normalne?
” – zapytała cicho. „Ale co? ” – Karol podniósł wzrok znad herbaty. „To, że twoja matka wchodzi do nas jak do siebie?
” Westchnął ciężko, jakby ten temat męczył go bardziej niż ją. „Sylwia, no przecież ona nie robi tego złośliwie. Mama jest po prostu przyzwyczajona. Zawsze taka była”.
I właśnie wtedy Sylwia zrozumiała coś bardzo ważnego. Karol nigdy nie stanie po jej stronie. Nie dlatego, że był złym mężem. Po prostu całe życie uczono go, że Lucynie się nie odmawia, że trzeba ją uspokajać, przytakiwać, nie denerwować.
W jego świecie matka zawsze miała rację, nawet kiedy tej racji nie miała wcale. Sylwia odstawiła nóż i spojrzała w okno. „Ty nie rozumiesz jednej rzeczy” – powiedziała spokojnie. „Ja nie mam problemu z twoją mamą.
Ja mam problem z tym, że ona nie widzi żadnych granic”. Karol wzruszył ramionami. „Przesadzasz trochę”. „No właśnie przesadzałam” – tak mówił zawsze.
Sylwia już chciała zamknąć temat, kiedy Karol nagle parsknął śmiechem. „Ale wiesz co? W piątek będzie jeszcze weselej. Urszula przychodzi do mamy”.
O Urszuli Sylwia słyszała już wiele razy. To była ta słynna przyjaciółka Lucyny, z którą niby się uwielbiały, ale od czterdziestu lat prowadziły jakąś cichą wojnę. Porównywały wszystko: która ma lepsze mieszkanie, która lepiej wychowała syna, która robi lepszy sernik, która schudła, która wygląda młodziej. Karol kiedyś opowiadał, że jeszcze w czasach PRL-u potrafiły się pokłócić o to, która pierwsza załatwiła meblościankę.
Lucyna oczywiście do dziś twierdziła, że Urszula zawsze jej wszystkiego zazdrościła. „Mama już od tygodnia wariuje” – zaśmiał się Karol. „W sobotę myła okna chyba trzy razy”. Sylwia spojrzała na niego z zainteresowaniem.
„Aż tak? ”. „Ty nie znasz Urszuli. One się całe życie ścigają”.
I rzeczywiście. Od środy Lucyna dzwoniła do Karola niemal codziennie. Raz pytała, czy pamięta, gdzie schowała kryształową paterę. Innym razem opowiadała przez dwadzieścia minut, że piekarnik zaczął nierówno grzać i przez to szarlotka może wyjść za sucha.
W czwartek wieczorem zadzwoniła znowu. Karol siedział akurat na kanapie i oglądał skróty meczu. „Tak, mamo. Nie, mamo.
Przecież mówiłem, że serwis obiadowy stoi w kredensie. Ten z cienką złotą obwódką”. Sylwia udawała, że czyta coś w telefonie, ale słuchała uważnie. „Obrus już wyprasowany?
” – zapytał Karol z rozbawieniem. Z telefonu dobiegł podniesiony głos Lucyny: „Karol, wszystko musi wyglądać idealnie. Urszula tylko czeka, żeby mi coś wytknąć. Ona zawsze taka była”.
Karol przewrócił oczami i ściszył rozmowę. Sylwia nagle zobaczyła Lucynę zupełnie inaczej. Nie jak pewną siebie kobietę, która wszystkich kontroluje, tylko jak kogoś, kto panicznie boi się oceny. Kogoś, kto całe życie budował obraz porządnej gospodyni.
Idealny dom, idealny syn, idealny obiad, idealne życie. I wtedy coś błysnęło Sylwii w głowie. Wieczorem Karol poszedł pod prysznic, zostawiając telefon i klucze na komodzie w przedpokoju. Sylwia przechodziła obok zupełnie przypadkiem, kiedy jej wzrok zatrzymał się na metalowym breloczku.
Wśród kluczy Karola był jeden obcy, mniejszy, z niebieską plastikową nakładką. Klucz do mieszkania Lucyny. Sylwia zatrzymała się i przez chwilę tylko patrzyła. W łazience szumiała woda.
Karol nucił coś pod nosem, a ona nagle poczuła, jak serce zaczyna bić szybciej. Powoli wzięła klucze do ręki. Metal był chłodny, ciężki. I wtedy, po raz pierwszy od wielu miesięcy, Sylwia uśmiechnęła się naprawdę, bo wreszcie wiedziała dokładnie, co zrobi.
Piątkowy wieczór przywitał Wrocław zimnym deszczem i korkami. Sylwia wyszła z pracy wcześniej, mówiąc kierowniczce, że boli ją głowa. W tramwaju numer 9 siedziała przy oknie i patrzyła, jak krople deszczu spływają po szybie. Co chwilę dotykała kieszeni.
Klucz nadal tam był, mały, z niebieską nakładką. Im bliżej było osiedla Lucyny, tym mocniej waliło jej serce. „Jeszcze możesz zawrócić” – przemknęło jej przez głowę. Ale po chwili przypomniała sobie niedzielny poranek, otwierające się bez pukania drzwi, komentarze o kubkach, o koszuli, o kurzu.
Nie. Za późno na wycofywanie się. Kiedy wysiadła z tramwaju, deszcz trochę zelżał. Sylwia weszła do klatki schodowej i zatrzymała się przed drzwiami Lucyny.
Z mieszkania dochodziły przytłumione głosy i śmiech Urszuli. Była. Sylwia powoli wyciągnęła klucz i wsunęła go do zamka. Klik.
Drugi obrót. Drzwi puściły miękko. Sylwia weszła do środka i specjalnie trzasnęła nimi trochę głośniej. „Aż ciemno tutaj, Lucyna.
Prąd oszczędzasz? ” – zawołała pogodnym głosem. W mieszkaniu zapadła cisza. Po chwili z salonu wychyliła się Lucyna i dosłownie zamarła.
Miała na sobie elegancką bordową bluzkę, włosy świeżo ułożone i delikatny makijaż. Wyglądała, jakby szykowała się na rodzinne święta. „Co ty tutaj robisz? ” – wyrwało jej się.
Sylwia uśmiechnęła się szeroko i zaczęła zdejmować mokry płaszcz. „Och, przechodziłam niedaleko i pomyślałam, że wpadnę na chwilkę, po rodzinnemu”. Powiesiła płaszcz tuż obok eleganckiego beżowego płaszcza Urszuli, z którego jeszcze kapała deszczówka. Lucyna otworzyła usta, ale nie zdążyła nic powiedzieć, bo Sylwia już ruszyła w stronę salonu.
Zapach herbaty i ciasta od razu uderzył ją w nos. Na stole stał sernik, krakersy, cienko pokrojona szynka i porcelanowy serwis z delikatną złotą obwódką. Wszystko ustawione idealnie równo. Urszula siedziała wyprostowana w fotelu i mieszała herbatę małą łyżeczką.
Kiedy zobaczyła Sylwię, jej oczy aż błysnęły z ciekawości. „Och, Urszulo, jak pani świetnie wygląda” – powiedziała Sylwia z przesadnym zachwytem. „Normalnie ani dnia więcej”. Urszula uśmiechnęła się lekko.
„Miło mi. Bardzo miło”. Lucyna weszła za Sylwią drobnymi nerwowymi krokami. „Sylwia, my tu akurat rozmawiamy…”.
„To ja tylko na chwilkę. Pomogę trochę, bo przecież rodzina od tego jest” – przerwała jej spokojnie Sylwia. I dokładnie wtedy Lucyna pobladła. Sylwia rozejrzała się po salonie tym samym spojrzeniem, które jej teściowa zawsze miała u nich w mieszkaniu.
Powoli, uważnie, oceniająco. „Ojej! ” – westchnęła nagle. „Lucyna, ty chyba okien dawno nie myłaś”.
Lucyna aż drgnęła. „Słucham? ”. Sylwia podeszła do parapetu i przeciągnęła palcem po powierzchni.
Potem obejrzała opuszek z teatralnym zdziwieniem. „No przecież kurz jest. Troszeczkę, ale jednak”. Urszula wyciągnęła szyję, próbując zobaczyć parapet.
W jej oczach błysnęło coś bardzo niebezpiecznego. Lucyna ścisnęła serwetkę tak mocno, że aż pobielały jej knykcie. „Dzisiaj wszystko wycierałam”. „Oj, teraz taki kurz wszędzie leci.
Człowiek nie nadąży sprzątać” – odparła łagodnie Sylwia i podeszła bliżej stołu. „A sernik sama robiłaś? ”. „Oczywiście” – odpowiedziała Lucyna sztywno.
Sylwia pokiwała głową. „Trochę przypieczony z boków, ale najważniejsze, że domowy”. Urszula zakasłała, próbując ukryć uśmiech za filiżanką. Lucyna wyglądała, jakby zaraz miała eksplodować, ale nie mogła.
Nie przy Urszuli. Nie teraz. Sylwia usiadła na brzegu fotela i poprawiła poduszkę. „Boże, jak gorąco tutaj.
Ty zawsze tak grzejesz? Powietrza nie ma czym oddychać”. I zanim Lucyna zdążyła zaprotestować, Sylwia podeszła do okna i uchyliła je szeroko. Do środka wpadło zimne, wilgotne powietrze.
Firanki poruszyły się lekko. Lucyna patrzyła na nią kompletnie sparaliżowana, a Urszula obserwowała wszystko z miną człowieka, który właśnie dostał najlepszy spektakl całego roku. Sylwia uśmiechnęła się w duchu, bo dopiero się rozkręcała. Lucyna stała przy stole nieruchomo, z wymuszonym uśmiechem przyklejonym do twarzy.
Tylko po oczach było widać, że ledwo nad sobą panuje. Sylwia znała już ten wzrok. Tak samo Lucyna patrzyła kiedyś na kasjerkę w Lidlu, która źle skasowała promocję na masło. Tyle że teraz nie mogła wybuchnąć, bo Urszula siedziała naprzeciwko i chłonęła wszystko jak serial.
Sylwia poprawiła rękawy swetra i rozejrzała się jeszcze uważniej. „Ojej, a te firanki to chyba jeszcze z dawnych czasów? ” – zapytała niby mimochodem. Lucyna zacisnęła usta.
„Są bardzo dobrej jakości”. „No pewnie. Kiedyś wszystko było porządniejsze” – przytaknęła Sylwia. „Chociaż trochę już pożółkły od słońca”.
Urszula uniosła filiżankę do ust, ale Sylwia zauważyła, że ledwo powstrzymuje uśmiech. Lucyna natychmiast ruszyła w stronę okna. „Wcale nie są pożółkłe”. „Ależ ja nic złego nie mówię.
Po prostu teraz modne są jaśniejsze kolory, bardziej nowoczesne” – odparła łagodnie Sylwia. Zapadła niezręczna cisza. Sylwia podeszła do starej komody stojącej pod ścianą. Piękny mebel, ciężki, ciemny, jeszcze z czasów PRL-u.
Lucyna zawsze była z niego dumna. Sylwia przesunęła palcem po drewnie. Powoli, dokładnie. Potem spojrzała na palec i westchnęła lekko.
„Kurz jednak szybko siada”. Lucyna aż drgnęła. „Sylwia, może usiądziesz i napijesz się herbaty? ” To nie było zaproszenie, to było ostrzeżenie.
Ale Sylwia tylko się uśmiechnęła. „Och, bardzo chętnie”. Usiadła przy stole i sięgnęła po filiżankę. Herbata była jasna, prawie przezroczysta.
Sylwia zamieszała ją łyżeczką. „Herbata trochę słaba jak woda, prawda? ”. Urszula zakrztusiła się cicho.
Lucyna pobladła jeszcze bardziej. „Taka właśnie miała być” – powiedziała sztywno. „A to dobrze, bo już myślałam, że oszczędzasz na herbacie” – odparła Sylwia. Urszula odchrząknęła i odłożyła filiżankę.
„Ja tam lubię delikatną” – powiedziała z wyraźnym rozbawieniem. Sylwia skinęła głową. „Najważniejsze, żeby każdemu smakowało”. Potem sięgnęła po kawałek sernika.
Lucyna obserwowała każdy jej ruch z napięciem tak wielkim, że aż drżały jej dłonie. Sylwia odgryzła mały kawałek i zaczęła powoli przeżuwać. „Ciasto trochę suche, prawda? ” – rzuciła po chwili.
W salonie zrobiło się tak cicho, że było słychać tykanie zegara na ścianie. Lucyna odłożyła serwetkę. „To sernik pieczony według starego przepisu”. „Och, domowe wypieki są najlepsze” – powiedziała szybko Sylwia.
„Chociaż Karol ostatnio mówił, że po suchym cieście zawsze musi pić hektolitry herbaty”. Urszula już nawet nie próbowała ukrywać rozbawienia. Patrzyła raz na Sylwię, raz na Lucynę jak widz podczas finału ulubionego programu. Sylwia rozsiadła się wygodniej.
„Ale jedno trzeba ci przyznać, Lucyna. Ty wszystko trzymasz latami”. „Słucham? ”.
„No te filiżanki, firanki, meble. Ty wszystko chomikujesz jeszcze z czasów PRL-u”. Lucyna poderwała głowę. „To są porządne rzeczy, nie żaden plastik z marketu”.
„No pewnie. Teraz już takich nie robią” – przyznała Sylwia z niewinną miną. „Chociaż młodzi wolą jednak trochę lżej i nowocześniej”. Urszula aż odsunęła filiżankę.
Jej oczy świeciły z czystej satysfakcji. Lucyna wyglądała, jakby zaraz miała dostać zawału, ale nadal milczała, bo nie mogła zrobić sceny. Nie przy Urszuli, nie po tylu latach rywalizacji. Sylwia spojrzała na zegarek i westchnęła teatralnie.
„Ojej, ja będę już uciekać. Jeszcze muszę zrobić kolację Karolowi”. Podniosła się spokojnie od stołu. Lucyna nawet nie próbowała jej zatrzymywać.
Stała tylko sztywno przy kredensie, blada i napięta. Sylwia założyła płaszcz i jeszcze raz uśmiechnęła się do Urszuli. „Bardzo było miło. Musi nas pani kiedyś odwiedzić.
U nas przynajmniej człowiek może swobodnie okno otworzyć”. Urszula parsknęła śmiechem tak nagle, że aż musiała zakryć usta dłonią. Lucyna zamknęła oczy dosłownie na sekundę, jakby próbowała się nie rozsypać. Sylwia wyszła na klatkę schodową i cicho zamknęła drzwi.
Przez chwilę stała nieruchomo, słuchając własnego oddechu. Za drzwiami usłyszała stłumione głosy. Najpierw coś powiedziała Urszula. Po chwili rozległ się dźwięk odsuwanego krzesła.
Jeszcze chwila ciszy i nagle drzwi mieszkania otworzyły się gwałtownie. „Sylwia! ” – syk Lucyny przeciął klatkę schodową jak nóż. „Ty chyba kompletnie oszalałaś”.
Lucyna stała w drzwiach blada jak ściana. W jednej ręce nadal ściskała serwetkę, drugą kurczowo trzymała framugę, jakby bez tego mogła się przewrócić. Sylwia odwróciła się powoli, spokojnie, bez cienia nerwów. „Ja oszalałam?
” – zapytała łagodnie. Lucyna zeszła o dwa stopnie niżej i ściszyła głos. „Ty mnie przy Urszuli skompromitowałaś. Ona teraz całemu osiedlu będzie opowiadać, że mam kurz na meblach i suche ciasto”.
Sylwia patrzyła na nią przez chwilę w milczeniu. Po raz pierwszy odkąd się poznały, Lucyna nie wyglądała jak kobieta, która wszystko kontroluje. Była roztrzęsiona, bezradna, wręcz przestraszona. „Ale ja tylko chciałam pomóc” – powiedziała spokojnie Sylwia.
„Tak po rodzinnemu”. Lucyna aż sapnęła ze złości. „Nie baw się ze mną w te gierki”. „Jakie gierki?
”. „Doskonale wiesz jakie”. Sylwia poprawiła pasek torebki na ramieniu. „Naprawdę nie rozumiem, o co pani chodzi.
Przecież nic złego nie zrobiłam. Otworzyłam okno, zwróciłam uwagę na kurz, powiedziałam kilka rzeczy o cieście. Dokładnie tak samo jak pani robi u nas”. Lucyna otworzyła usta i nagle zamilkła, jakby dopiero teraz naprawdę usłyszała te słowa.
Na jej twarzy najpierw pojawiła się złość, potem konsternacja, a chwilę później coś jeszcze. Zrozumienie. Sylwia widziała dokładnie ten moment. Lucyna nagle zobaczyła siebie oczami drugiego człowieka: to, jak wchodzi bez pukania, jak poprawia cudze rzeczy, jak krytykuje, jak zagląda w kąty, jak odbiera innym poczucie własnego domu.
Przez kilka sekund żadna z nich się nie odezwała. Na dole ktoś wezwał windę. Metalowe drzwi zadudniły głucho. Lucyna powoli usiadła na małym taborecie stojącym przy ścianie w przedpokoju.
Wyglądała nagle dużo starzej niż jeszcze godzinę wcześniej. „Ty to wszystko specjalnie? ” – powiedziała cicho. „Oczywiście”.
Lucyna pokręciła głową z niedowierzaniem. „Nigdy bym nie pomyślała, że odpowiesz”. Sylwia uśmiechnęła się lekko. „Ja też długo nie myślałam”.
Lucyna spojrzała na nią uważnie. Już bez tej swojej wyższości, bez pobłażania, po raz pierwszy jak na dorosłą kobietę, a nie dziewczynę Karola. „Zabolało panią dzisiaj? ” – zapytała spokojnie Sylwia.
Lucyna zacisnęła usta. Bardzo długo nie odpowiadała. W końcu westchnęła ciężko. „Urszula będzie o tym gadać miesiącami”.
„Możliwe. Ona całe życie tylko czeka, aż mi się noga powinie”. „Ja też całe miesiące czekałam, aż pani przestanie wchodzić do nas jak do siebie” – odparła Sylwia. Lucyna spuściła wzrok.
W przedpokoju tykał stary zegar wiszący nad lustrem. Cicho, monotonnie. W końcu Lucyna podniosła się powoli z taboretu, podeszła do swojej torebki wiszącej na wieszaku i zaczęła czegoś w niej szukać. Sylwia milczała.
Po chwili zabrzęczały klucze. Lucyna wyjęła brelok z kilkoma kluczami i bez słowa odpięła jeden srebrny – od mieszkania Karola i Sylwii. Przez moment obracała go w palcach, jakby kosztowało ją to więcej, niż chciała pokazać. Potem wyciągnęła rękę.
„Proszę”. Sylwia spojrzała na klucz. Serce zabiło jej mocniej. Nie spodziewała się, że pójdzie aż tak łatwo.
Powoli wsunęła rękę do kieszeni płaszcza i wyciągnęła drugi klucz, ten z niebieską nakładką. Lucyna od razu go rozpoznała. Między nimi zabrzęczał metal. Krótko, sucho, jak podpis pod niewypowiedzianą umową.
Sylwia podała jej klucz. „Myślę, że tak będzie lepiej dla wszystkich”. Lucyna schowała swój klucz do torebki i odchrząknęła cicho. „Jeśli będę chciała przyjść, to zadzwonię wcześniej”.
„I bardzo dobrze”. Znów zapadła cisza. Tym razem już nie tak ciężka, bardziej zmęczona. Lucyna odwróciła wzrok.
„Goście powinni być zapowiedziani” – mruknęła Sylwia i uśmiechnęła się lekko. „No właśnie”. Kiedy wróciła do domu, deszcz już prawie przestał padać. Osiedle błyszczało mokrymi chodnikami, a w oknach bloków świeciły ciepłe światła.
W mieszkaniu pachniało gotującymi się pierogami. Karol siedział na kanapie z telefonem w ręku i nawet nie podniósł głowy. „O, jesteś wreszcie” – rzucił. „Mama dzwoniła”.
Sylwia zdjęła płaszcz i spokojnie odwiesiła go na wieszak. „Tak, rozmawiałyśmy”. Karol momentalnie spojrzał na nią podejrzliwie. „Pokłóciłyście się?
”. Sylwia weszła do kuchni, wyłączyła gaz pod garnkiem i nalała sobie szklankę wody. „Nie, dogadałyśmy się z twoją mamą”. Karol zmarszczył brwi.
„Tak po prostu? ”. Sylwia odwróciła się do niego z lekkim uśmiechem. „Czasem trzeba tylko jasno postawić granicę”.
Karol patrzył na nią jeszcze chwilę, jakby chciał o coś dopytać, ale najwyraźniej zabrakło mu odwagi. I może to nawet lepiej. Sylwia upiła łyk wody i spokojnie powiedziała: „Gości zawsze chętnie przyjmujemy, ale dobrze jest wiedzieć wcześniej, że ktoś przyjdzie”.
