Zaniosłam jego stary naszyjnik do lombardu. Właściciel pobladł, gdy go zobaczył. Co chwilę przykładał ucho do mojego brzucha, jakby coś tam słyszał. Potem odchrząknął i powiedział, że jeśli wejdę do tej rodziny, wszystko się wali.
Zeszłam za nim do salonu. Powiedział, że nie mogę mieć praw do majątku po Pawle. Poprosiłam tylko, żebym mogła zostać do porodu. Paweł pisał do mnie, pytał, co mogę jeść, czego unikać.
Nie ma co czekać do rana, powiedział, jakby odkładał klucz do szuflady. Brałam do domu drobne przeróbki krawieckie z zakładu przy rynku. Obcinałam nitki, poprawiałam szwy, przyszywałam guziki do dziecięcych ubranek. Mijałam bar mleczny, a zapach pomidorowej sprawiał, że łzy napływały mi do oczu.
Chłopak pobiegł do wejścia. Marek podszedł do mnie powoli. Paweł był cichy, uparty i uczciwy do bólu. I wtedy Paweł przyszedł do mnie z kopertą.
Łzy same napłynęły mi do oczu, tak bardzo pasowało to do Pawła, że aż zabolało. Ale ślady na karoserii nie pasują mi do zwykłego wypadku. Kierowca podobno wyjechał do rodziny, bo zachorował. Trafiłyby do ciebie i dziecka.
W takim stanie nie wolno pani wracać do wilgotnego pokoju. Wieczorem przewieziono mnie do domu Marka na obrzeżach miasta. Czyli gdyby ten kontrakt został doprowadzony do końca, ja i dziecko mielibyśmy prawo. Nie dzwoń do rodziny Pawła.
Do drzwi ktoś zapukał gwałtownie. Marek nachylił się i powiedział coś cicho. Powiedział krótko. Przecież dopiero co przyszłam do lombardu.
Nie wróciłam do pokoju, nie dzwoniłam do nikogo, a oni już byli pod drzwiami. Serce podeszło mi do gardła. Jeśli wyjdziesz, sama wejdziesz i do rąk. Marek odwrócił się do pracownika, kazał zamknąć drzwi, wezwać chłopaków z magazynu.
Jedziemy do domu głównego. Podpis wyglądał podobnie do podpisu męża, ale nie do końca. Miałam wrócić do domu Trzcińskich. To, co zostało po Pawle, należy do tej rodziny.
Ten do mnie jest przytłumiony. Przywiozę do pana kogoś. W środku był testament, kopie dokumentów i list. Maju, jeśli czytasz ten list, to znaczy, że moje podejrzenia były słuszne i że nie zdążyłem cię ochronić tak, jak powinienem.
Paweł zostawiał mi listy na lodówce, gdy wychodził wcześnie do pracy. Tym razem pisał do mnie z grobu. Przed północą Marek wrócił z grubym plikiem wydruków. Jego list.
Przelewy do kierowcy. Nie wszyscy dostali takie same wyroki. Prawa do części zysków, świadczenia, oszczędności, odszkodowania.
Nie weszłam do środka.
