Dzień zaręczyn. Przyjaciółka mojego narzeczonego z dzieciństwa znów podcięła sobie żyły. Jego matka błagała mnie ze łzami w oczach: “Błagam cię, Zofio, czy nie mogłabyś ustąpić? Mój syn tego głośno nie powie, ale serce mu pęka z bólu.
” Wstałam powoli. Dobrze, zgadzam się na rozstanie z Jakubem. Przed drzwiami szpitalnego oddziału ratunkowego w Warszawie atmosfera była tak napięta, że powietrze zdawało się gęstnieć. Wszyscy odchodzili od zmysłów, nerwowo krążąc po korytarzu.
Co chwilę ktoś posyłał mi pełne wyrzutu spojrzenia i rzucał gorzkie słowa. “Mówiliśmy, żeby nie robić żadnej wielkiej imprezy, żadnych zaręczyn, a ty się uparłaś na ten cały cyrk. I co teraz? Jeśli Kindze coś się stanie, będziesz mogła z tym żyć?
” Matka Jakuba była cała w nerwach. Na jej czole perlił się pot, a dłonie bez przerwy miętosiły brzeg swetra. “Uważam, że zrobiła to celowo. Dobrze wiedziała, że Kinga jest niestabilna emocjonalnie.
A i tak uparłaś się na tę uroczystość, żeby tylko ją sprowokować. Moja rodzina nie zniesie tak wyrachowanej synowej. ” Ojciec Jakuba kipiał ze złości. Jego oczy były wielkie jak spodki, a patrzył na mnie, jakbym popełniła najgorszą zbrodnię.
Rodzice Kingi również patrzyli na mnie z jawną nienawiścią. Ich wzrok mówił, że chętnie rozszarpaliby mnie na strzępy. Nie trudno było się domyślić, że gdyby Kinga naprawdę umarła, kazaliby mi zapłacić za to życiem. Ale przecież ja nic nie zrobiłam.
Nie chciałam się tłumaczyć. Wpatrywałam się tylko w czerwoną lampkę nad drzwiami sali reanimacyjnej i w Jakuba, który stał tam z oczami pełnymi przerażenia o życie swojej przyjaciółki. Westchnęłam cicho. W końcu do tego doszło.
“Wychodzą! Wychodzą! ” Krzyknął ktoś z tłumu. Czerwona lampka zgasła.
Drzwi powoli się otworzyły, a na korytarz wyszedł zmęczony lekarz w zielonym kitlu. “Żyje. Udało się ją uratować. ” Napięcie natychmiast opadło.
Z ust wszystkich wyrwało się długie westchnienie ulgi. Ja również poczułam, jak zrzucam z barków ogromny ciężar. Jakub pospiesznie podszedł do mnie, delikatnie chwycił mnie za rękę, a na jego twarzy pojawił się zmęczony, ale pełen ulgi uśmiech. “Całe szczęście, że nic jej nie jest.
” “To prawda. Całe szczęście. ” Gdyby Kindze coś się stało, nie tylko Jakub nigdy by sobie tego nie wybaczył, ale i moje sumienie nie dawałoby mi spokoju. Bądź co bądź, jestem człowiekiem.
Nie potrafiłabym żyć z myślą, że moja miłość popchnęła kogoś do samobójstwa. Na wyraźne żądanie swoich rodziców Jakub poszedł z Kingą na salę pooperacyjną. Ja natomiast opadłam bez sił na plastikowe krzesło w szpitalnym korytarzu. Oparłam się o chłodną ścianę, czując, jak zimno przenika mnie do szpiku kości.
Na myśl o słowach, które wypowiedzieli moi rodzice przed wyjściem ze szpitala, serce zacisnęło mi się z bólu, jakby ktoś położył mi na klatce piersiowej głaz. Moja mama trzymała mnie wcześniej za rękę. W jej oczach widać było troskę, a głos drżał: “Zosiu, wiem, że kochasz Jakuba, ale ta dziewczyna Kinga jest zbyt skrajna. Dziś na twoich zaręczynach podcięła sobie żyły.
Jutro może zrobić coś jeszcze gorszego. Co jeśli naprawdę zrobi sobie krzywdę? Będziesz mogła z tym żyć? ” Mój ojciec stał obok z twarzą ciemną jak burzowe niebo.
Z wściekłością w głosie powiedział: “To, jak rodzina Jakuba się dziś zachowała, pokazuje, że w ogóle nas nie szanują. Przecież to były wasze zaręczyny, a oni wszyscy po prostu sobie poszli, zostawiając cię samą z tym całym cyrkiem. Nie potrzebujemy takich teściów. Jeśli uprzesz się, żeby z nim być, zapomnij, że masz rodziców.
” Wspominając to wszystko, podjęłam ostateczną decyzję. Wkrótce otoczyły mnie cztery sylwetki, niczym cztery góry przytłaczające mnie swoim ciężarem. Matka Kingi miała czerwone oczy, jakby przed chwilą płakała, a jej głos łamał się z rozpaczy. “Zofio, wiem, że jesteś dobrą dziewczyną, ale sama widziałaś.
Nasza Kinga tak bardzo kocha Jakuba. Jeśli nadal będziecie razem, kto wie, czy następnym razem lekarze zdążą ją uratować? ” Ojciec Kingi patrzył na mnie z nieskrywaną wrogością. Zmarszczył brwi, a w jego spojrzeniu widać było pogardę.
“Kinga i Jakub wychowywali się razem na jednym osiedlu na Mokotowie. Zawsze myśleliśmy, że będą razem. To, że Jakub wybrał teraz ciebie, to tylko chwilowy kaprys. Kiedy w końcu dorośnie, wróci do naszej Kingi.
” W oczach matki Jakuba widać było błaganie, bezradność i oczekiwanie. “Wiem, że to niesprawiedliwe wobec ciebie, ale czy nie mogłabyś ustąpić miejsca Kindze? Znam swojego syna. Na zewnątrz nic nie mówi, ale w głębi duszy pęka mu serce.
Przecież dorastali razem, łączy ich wyjątkowa więź. ” Ojciec Jakuba wciąż był oburzony. Oparł ręce na biodrach i powiedział głośno: “Byłem przeciwny waszemu związkowi. To wszystko twoja wina.
Gdybyś nie wymuszała na nim tych zaręczyn, nie doszłoby do dzisiejszej tragedii. ” Cel całej czwórki był jasny i spójny. Zmusić mnie i Jakuba do rozstania. Byliśmy z Jakubem razem od trzech lat.
Przez te trzy lata wystarczyło, że okazaliśmy sobie trochę więcej czułości, a u Kingi natychmiast uaktywniała się depresja. Połknęła tabletki nasenne chyba z dziesięć razy, za każdym razem wprawiając swoją rodzinę w absolutną panikę. Siedem razy wchodziła na dach bloku, stając na samej krawędzi, jakby miała zaraz skoczyć. Pięć razy podcinała sobie żyły, a krew plamiła podłogę w sposób, od którego robiło się niedobrze.
Za każdym razem Jakub obwiniał się i dręczył, a w jego oczach widać było tylko ból i bezradność. Nasz związek wyglądał jak ukrywanie się konspiratorów z podziemia. Ja czułam się jak kochanka, która nie może wyjść na światło dzienne i może przytulać swojego partnera tylko w ukryciu. Kiedy w końcu udało nam się doprowadzić do zaręczyn, Kinga znów nie wytrzymała.
Podcięła sobie żyły na oczach gości. A krew trysnęła niczym z fontanny. To nie tak, że nigdy nie protestowałam. Płakałam i pytałam Jakuba, dlaczego muszę to wszystko znosić.
Za każdym razem przysięgał na wszystko, że to już ostatni raz, że bez względu na to, co Kinga zrobi w przyszłości, on już się nią nie zajmie. Ale za każdym razem, gdy tylko coś się działo, rzucał wszystko i biegł do niej pierwszy, jakby to ona była najważniejszą osobą w jego życiu. Te zaręczyny były ostatnią szansą, jaką mu dałam. Byłam zmęczona.
Nie chciałam już grać z nimi w tę śmiertelną grę. Kompletnie nie rozumiałam Kingi. Tego kwiatu jest pół światu, a facetów na pęczki. Po co upierać się przy jednym i grozić śmiercią?
Ale ona uparcie próbowała odebrać sobie życie. Raz, drugi, dziesięć. Już nawet nie zliczę. Czy nie bała się, że pewnego razu ktoś nie zdąży i naprawdę umrze?
Czy to naprawdę było tego warte? Na wspomnienie wielkiej kałuży krwi na sali bankietowej wciąż przechodził mnie dreszcz. Kiedyś myślałam, że Kinga tylko udaje, żeby zwrócić na siebie uwagę Jakuba, ale jej dzisiejsza desperacja mnie przeraziła. Bałam się, że jeśli naprawdę zginie, będę żyła z poczuciem winy do końca swoich dni.
Bałam się też, że skoro ona jest tak paranoiczna, to czy Jakub, jej przyjaciel z dzieciństwa, nie jest równie zaburzony? “Dobrze, zgadzam się na rozstanie” – powiedziałam, opierając dłonie o chłodną podłogę i powoli wstając. Lekki ból w kolanach sprawił, że się skrzywiłam. “Skoro Kindze nic nie grozi, będę się zbierać.
” Mój głos był opanowany. Omiotłam wzrokiem czwórkę starszych ludzi, którzy stali teraz z otwartymi ze zdziwienia ustami. Potem lekkim, ale stanowczym krokiem ruszyłam w stronę wyjścia ze szpitala. Wróciłam do mieszkania na warszawskiej Woli, które wspólnie kupiliśmy z Jakubem.
Wnętrze spowijało ciche, żółte światło lamp. Bez żadnych wyrzutów sumienia zdjęłam buty, podeszłam do łóżka i padłam na miękki materac. Zamknęłam oczy. Doskonale zdawałam sobie sprawę, że moja dzisiejsza stanowczość sprawi, iż ci starzy ludzie zrobią wszystko, by zatrzymać Jakuba przy łóżku Kingi.
I rzeczywiście przez całą noc Jakub nie wrócił. Nie dostałam od niego nawet jednego głupiego SMS-a, ale zupełnie mnie to nie obchodziło. Skoro zdecydowałam się na rozstanie, co za różnica, czy wróci, czy nie. Na studiach na Uniwersytecie Warszawskim Jakub biegał za mną przez cztery lata.
Każdemu wokoło powtarzał, że jestem jego pierwszą i jedyną miłością. Jego upór i oddanie sprawiały wrażenie, jakby cały jego świat kręcił się wokół mnie. Po obronie bez wahania wprowadził się do mojego miasta, z uporem maniaka dążąc do celu. To właśnie ta determinacja w końcu mnie złamała.
Zgodziłam się z nim być. Gdybym jednak wiedziała, że w pakiecie dostanę niestabilną psychicznie przyjaciółkę z dzieciństwa, która grozi samobójstwem z byle powodu, nigdy bym w to nie weszła. Rozczarowania zalewały mnie falami, uderzając raz za razem o moje serce. Byłam znużona, zirytowana i zmęczona.
Uznałam jednak, że o rozstaniu powinniśmy porozmawiać twarzą w twarz. Trzy dni później Jakub wreszcie przekroczył próg mieszkania, wlokąc za sobą nogi. Jego twarz była szara ze zmęczenia, a w oczach czaiła się głęboka apatia. Kiedy mnie zobaczył, w jego spojrzeniu pojawił się cień pretensji.
“Zosiu, jestem taki potwornie zmęczony. ” Jego głos był niski i chrypliwy. Nie było w nim za grosz poczucia winy. Ani jednego słowa przepraszam.
Po prostu wyładował całe swoje wyczerpanie na mnie. Kiedyś, widząc go w takim stanie, poczułabym kłucie w sercu. Chciałabym go przytulić, zrobić mu herbaty, ale teraz poczułam tylko głęboką bezsilność, która zalała mnie jak fala, zapierając dech w piersiach. Naprawdę nie chciałam już żyć w ciągłym napięciu.
To był koszmar bez końca. Trzeba to uciąć raz na zawsze. Wzięłam głęboki wdech i powoli zdjęłam z palca pierścionek zaręczynowy. Błyszczał delikatnie w świetle lampy, ale nie budził już we mnie żadnych emocji.
Wyciągnęłam rękę w stronę Jakuba. Mój głos był spokojny i stanowczy. “Kubo, nie pasujemy do siebie. Odpuśćmy to.
” Zmęczenie na twarzy Jakuba natychmiast stężało, przechodząc w absolutne, zdezorientowane niedowierzanie. Wyglądał, jakby ktoś wylał mu na głowę wiadro lodowatej wody. Chwycił mnie za rękę tak mocno, że jego kostki zbielały. “Zosiu, co ty mówisz?
Jakie odpuśćmy? Chodzi o to, że nie wracałem przez te trzy dni? Daj mi wyjaśnić, Kinga… ” Gwałtownie wyrwałam dłoń.
Od tego szarpnięcia pierścionek o mało nie upadł na podłogę. “Stop. Nawet nie wymawiaj przy mnie imienia Kingi. Na sam dźwięk robi mi się fizycznie niedobrze, a patrzenie na ciebie też mnie drażni.
” Ominęłam go i ruszyłam prosto do garderoby. Tam czekała już spakowana walizka. Pociągnęłam ją za rączkę, a głuche turkotanie kółek w cichym mieszkaniu zabrzmiało wyjątkowo ostro. “To nie ma nic wspólnego z jej powrotem do zdrowia.
Po prostu czuję, że będąc z tobą, skracam sobie życie. ” Jakub zablokował wyjście z garderoby. Jego wysoka sylwetka rzucała groźny cień, dając poczucie opresji. Oczy miał przekrwione, a jego głos drżał.
“Skracasz sobie życie? Zofio, cztery lata studiów, trzy lata pracy i tylko dlatego, że przez kilka dni opiekowałem się Kingą, przekreślasz to wszystko? Przecież wiesz, jak cię traktuję. Wiesz doskonale, że cię kocham.
” Zaśmiałam się gorzko. W tym śmiechu była tylko kpina i rezygnacja. “Kubo, twoja miłość jest zbyt przytłaczająca, a w pakiecie ma przyjaciółkę, która w każdej chwili może wykrwawić się na śmierć. Twoja miłość to codzienne życie w strachu, że jeśli ona umrze, my do końca życia będziemy żyli w cieniu winy.
Wybacz, ale cenię swoje życie. Nie mam ochoty na takie jazdy bez trzymanki. ” Z trzaskiem dopięłam zamek walizki, który zabrzmiał jak wyrok na nasz związek. “Pierścionek oddałam.
Rozstańmy się jak dorośli ludzie. Jeśli chcesz tu mieszkać, to mieszkaj. Jeśli nie, to sprzedaj to mieszkanie, a pieniędzmi podzielimy się na pół. ” “Nie zgadzam się” – ryknął Jakub z furią i frustracją, chwytając za rączkę walizki.
“Z jakiej racji ty decydujesz o rozstaniu? Przecież to Kinga próbowała się zabić. Wychowywaliśmy się razem. Miałem ją tak po prostu zostawić?
Co ja takiego zrobiłem? Ratowałem ludzkie życie. Zofio, czy ty możesz przestać być tak potwornie zimna? ” Prawie mnie rozbawił.
Szarpnęłam mocno walizkę, ale Jakub stał niewzruszony jak głaz. “Okej, jestem zimna. Kubo, powiem ci coś. Mam dość.
Mam dość twojej przyjaciółeczki, która ciągle się okalecza. Mam dość dbania o jej emocje, podczas gdy ja muszę żyć jak twoja kochanka w cieniu. Mam dość tego, że przy najmniejszym problemie rzucasz wszystko, zostawiasz mnie i biegniesz do niej. Mam dość tego, że obie wasze rodziny traktują mnie jak intruza, który stanął im na drodze.
I najbardziej na świecie mam dość tego ciągłego strachu, że kiedyś odblokuję telefon i przeczytam, że jej samobójstwo w końcu się udało, a potem wszyscy, łącznie z tobą, będą patrzeć na mnie wzrokiem mówiącym, że to moja wina. Twoja miłość, Kubo, to miód zaprawiony arszenikiem. Boję się śmierci, więc go nie wypiję. Zrozumiałeś?
” Chciałam załatwić to spokojnie, ale jego ciągłe zasłanianie się Kingą sprawiło, że po prostu wybuchłam. Patrząc na jego dłoń zaciśniętą na mojej walizce, wzięłam głęboki oddech, próbując się uspokoić. “Puszczaj. Nie zmuszaj mnie, żebym wezwała policję.
” Jakub zamarł, jakby moje słowa przykuły go do podłogi. Dłoń na walizce zaciskała się i rozluźniała. W jego oczach widać było chaos i ból, jakby toczył wewnętrzną walkę. “Nie, Zosiu, przecież to ciebie kocham.
Kinga po prostu jest chora. Potrzebuje pomocy. Dorastaliśmy razem. Nie mogę patrzeć, jak coś jej się dzieje.
Ale jeśli tak bardzo tego nie chcesz, to obiecuję, że już nigdy się nią nie zajmę. Uwierz mi, nie będę. ” “Kubo, ile razy to już słyszałam i ile razy w to uwierzyłam? Przestań oszukiwać samego siebie.
Twoi rodzice wolą ją ode mnie, a ty bardziej przejmujesz się nią niż mną. ” “Nieprawda. ” “Prawda” – ucięłam ostro, nie dając mu się obronić. “Powiesz mi, że jej dzisiejsze ciągłe próby samobójcze nie są wynikiem tego, że przez lata jej na to pozwalałeś i jej ulegałeś?
Przemyślałam to. Boli cię jej los. Troszczysz się o nią. Dopóki grozi, że się zabije, nigdy się od niej nie uwolnisz.
Dlatego rozstajemy się. Dzięki temu ona nie będzie musiała się już ciąć. Ty nie będziesz taki zmęczony, a ja będę mogła żyć jak normalny człowiek. ” Szybkim ruchem zabrałam torebkę i laptopa.
“Czekałam tu tylko po to, żeby ci to jasno powiedzieć. Rozchodzimy się. Puszczaj. Jestem zmęczona.
Daj mi żyć. ” Jakub w końcu puścił walizkę. Wyglądał, jakby świat właśnie go porzucił. “Zosiu, wiem, że jesteś zła.
Wiem, że nie byłem fair i nie brałem pod uwagę twoich uczuć. Chcesz się wyprowadzić i ochłonąć? Okej, dam ci przestrzeń, ale na rozstanie nigdy się nie zgodzę. ” Spojrzałam na niego z całkowitą bezsilnością i rozczarowaniem.
Pociągnęłam walizkę i powoli wyszłam z mieszkania. Kiedy zamykałam za sobą drzwi, usłyszałam potężny huk tłuczonego szkła. To brzmiało, jakby świat Jakuba właśnie się zawalił. Drzwi zamknęły się bezszelestnie, ale ten cichy dźwięk uderzył Jakuba prosto w serce jak kowadło.
Naprawdę odeszła. Dźwięk kółek walizki jadącej po korytarzu echem odbijał się na klatce schodowej, raniąc go z każdym uderzeniem. Stał w miejscu jak wryty, a w głowie wciąż brzęczały mu jej słowa. Powiedziała, że jest zmęczona.
Powiedziała, żeby dał jej żyć. Absurd. Kompletny absurd. Słowa Zofii cięły jego umysł jak żyletki.
“Skracasz życie”, “zimna”, “w cieniu”, “arszenik”. Jak mogła nazwać ich siedem lat związku tak podle? Jak mogła tak po prostu wyrzucić wszystko do kosza i powiedzieć “odpuśćmy”? Wzrok Jakuba spoczął na szafce w przedpokoju.
Pierścionek zaręczynowy leżał tam samotnie, błyszcząc zimnym, kłującym w oczy światłem. Wybierali go razem w salonie u jubilera na Nowym Świecie. Obiecywała, że nigdy go nie zdejmie, a po kilku dniach zdjęła. Zostawiła za sobą wszystkie obietnice i wspólną przyszłość.
To wszystko wina Kingi. Nie, nie można jej winić. Przecież jest chora. Nie kontroluje tego.
Jest taka krucha, tak bardzo potrzebuje opieki. Gdyby nikt się nią nie przejmował, na pewno by umarła. Zniknęłaby z tego świata na zawsze. Dlaczego Zosia nie mogła tego zrozumieć?
Tu chodziło o ludzkie życie. Ciche głosy w głowie Jakuba pytały jednak: ile razy jeszcze miałaby to rozumieć przez całe życie? Ze złością odpędził te myśli. Frustracja i poczucie krzywdy zalały go niczym zbierająca fala Wisły, grożąc utonięciem.
Z jakiej racji ona z taką łatwością mówi o rozstaniu? Tylko dlatego, że spędził kilka dni w szpitalu na Banacha? Dlatego, że rodzice powiedzieli o kilka słów za dużo? Przecież był dla niej dobry.
Cztery lata studiów, trzy lata pracy, widział tylko ją. Owszem, Kinga istnieje w jego życiu, ale nigdy nie przekroczył z nią granicy. Potrafił odróżnić współczucie od miłości. Kochał tylko Zofię.
Trzask. Jakub uderzył pięścią w ścianę. Ból knykci był niczym w porównaniu z bólem w klatce piersiowej. Szklanka ze stolika kawowego wylądowała na podłodze, rozbijając się w drobny mak, ale to nie wystarczyło.
Ta mordercza cisza w mieszkaniu doprowadzała go do szału. Na pewno była po prostu zła. Tak, to na pewno to. Jakub uparcie wmawiał sobie, że Zofia tylko robi sceny.
Jak zawsze. Tym razem po prostu bardziej, bo przecież zrujnowano jej zaręczyny. Zdarzało się to już wcześniej. Musiał ratować Kingę.
Zosia się złościła, a potem on kupował jej kwiaty, zabierał ją do ulubionej restauracji na sushi, przytulał, powtarzał, że kocha, i w końcu jej serce miękkło. Teraz też tak będzie. Potrzebuje tylko czasu. Kiedy przypomniał sobie, jak zarzuciła mu uleganie Kindze, poczuł głęboką krzywdę.
Jak mogła nie rozumieć, że to kwestia życia lub śmierci? To przecież dziewczyna, z którą bawił się w piaskownicy. “Jesteś taka okrutna, Zosiu” – pomyślał. Serce zaciskało mu się z bólu, gdy przypomniał sobie, jak powiedziała, że ma odruch wymiotny na jego widok.
Nie, to tylko słowa rzucone w gniewie. Ona mnie kocha. Musi ochłonąć – przekonywał sam siebie. Jak tylko trochę pomieszka sama, zderzy się z brutalną rzeczywistością wynajmu, zrozumie, kto był dla niej najlepszy.
“Wrócisz i wszystko ci wynagrodzę. ” Jakub podszedł do okna i odsłonił roletę. Pusta ulica. Po raz pierwszy zostawiła mieszkanie, które urządzali przez trzy lata.
“Nie szkodzi, Zosiu. Pozwalam ci odejść na chwilę. Zrób największą awanturę w swoim życiu. Ale o żadnym rozstaniu nie ma mowy.
Znamy się siedem lat. Będziesz moją żoną. Kinga to problem, który jakoś rozwiążę. Uspokoję ją, a potem będę tylko twój.
Wrócisz do mnie. Będę czekał. ”
Minęło siedem dni. Czas ciągnął się niemiłosiernie.
Jakub biegał wokół Kingi jak wściekła pszczoła, uspokajając ją i próbując łagodzić nastroje między obojgiem rodziców. Był jak bąk, który nie może przestać się kręcić, a jednak w wolnych chwilach odruchowo sięgał po telefon, klikał w znany awatar, a tam żadnych nowych wiadomości. Na początku myślał, że to normalne. Zawsze czekał, aż to ona zmięknie pierwsza.
Kiedy minie złość, zapyta, co u niego. Ale mijały dni. Kinga wychodziła już ze szpitala, a telefon milczał jak zaklęty. Ani śladu na Messengerze, żadnego polubienia na Facebooku czy Instagramie, choćby u kogoś ze znajomych.
Jakby zapadła się pod ziemię. Ten brak reakcji zaczął kłuć Jakuba jak tysiące igieł. Zaczęła ogarniać go panika. Odwiózł Kingę do domu i odrzucił zaproszenie jej matki na obiad.
Niemal uciekł do swojego mieszkania. Serce waliło mu jak młotem, gdy otwierał drzwi. Mieszkanie było puste. Zniknęły jej różowe kapcie sprzed szafki na buty.
Zniknął jej ulubiony kubek z muminkami ze stolika. Na balkonie nie było już jej starannie pielęgnowanych sukulentów. Jego serce runęło w dół. Drżącymi dłońmi wybrał jej numer.
Zamiast sygnału oczekiwania usłyszał krótki pik, a potem mechaniczny głos operatora sieci. “Przepraszamy. Wybrany numer jest w tej chwili niedostępny. Prosimy spróbować później.
” Zamarł. Uderzył w niego piorun. Wybrał numer jeszcze raz. To samo.
Zimny dreszcz przeszedł mu po plecach. Szybko odpalił WhatsAppa. Pisał i kasował. Pisał i kasował.
W końcu wysłał: “Zosiu, wróć. Tęsknię. ” Przy wiadomości natychmiast pojawiła się informacja, że została niedostarczona, a potem czerwony wykrzyknik: “Zablokowany”. Zablokowany numer.
Zablokowany WhatsApp. Jakub poczuł przerażenie, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczył. To nie były babskie fochy. Przypomniał sobie jej lodowaty wzrok przed wyjściem.
Ona naprawdę go wyrzuciła ze swojego życia. “Nie, to niemożliwe” – mruczał do siebie, sprawdzając wszystkie możliwe aplikacje. Messenger, Instagram, Allegro, a nawet firmowy Teams. Wszędzie to samo.
Zablokowany albo wiadomości bez echa. Wymazała go. Osunął się na zimne panele. W mieszkaniu słychać było tylko jego przyspieszony, ciężki oddech.
Słowa “Jestem zmęczona. Daj mi żyć” nagle uderzyły w niego z całą mocą prawdy. Opanował go czysty terror. Chwycił za telefon i zaczął dzwonić z numerów internetowych, ze starych starterów z kiosku.
Sygnał i szybkie odrzucenie, a potem od razu głuchy ton. Jej telefon natychmiast blokował wszystko. Zaproszenia na Messengerze stały się jedynym oknem kontaktowym. Wysyłał je dziesiątkami.
Błagał w opisie, tłumaczył się, pisał krwią prosto z serca. “Zosiu, przepraszam. Zrobiłem ci twoje ulubione pierogi. Wróć i spróbuj.
Przysięgam. To był ostatni raz. Z Kingą koniec. Nie wiem, jak bez ciebie żyć.
” Wszystkie prośby ginęły w czarnej dziurze. Został całkowicie odcięty. Nóż wbił mu się prosto w serce. Mimo to, z potwornym uporem uznał, że musi działać osobiście.
Codziennie rano wstawał świtem, gotował obiady, pakował w termosy i biegł pod wieżowiec korporacji na warszawskim Mordorze, gdzie pracowała. Choć Zosia całkowicie go ignorowała, stał tam uparcie jak posąg. Współpracownicy, widząc to, próbowali ją namawiać. “Słuchaj, w każdym związku są kłótnie, ale on tak się stara.
Gdzie ty drugiego takiego znajdziesz? Bierz go, dopóki chce. ” Na takie gadanie Zofia miała ochotę wyć. Czuła się jak otoczona przez stado brzęczących much.
Aż pewnego dnia Jakub kupił dla całego jej biura drogie kawy i desery z najlepszej kawiarni. Biurka tonęły w papierowych kubkach i torbach. Zosia patrzyła na to z absolutnym niesmakiem. Postanowiła wyjść do niego i to zakończyć raz na zawsze.
Zaprowadziła go na sam koniec korytarza na piętrze, gdzie było cicho i nie było ludzi. Spojrzała na niego lodowato. “Kubo, rozstaliśmy się. Przestań robić te żenujące akcje.
To mnie tylko i wyłącznie irytuje. ” Na te słowa Jakub drgnął jak porażony prądem. Rzucił się na nią i zamknął ją w niedźwiedzim uścisku, szlochając. “Zosiu, nie zgadzam się.
Nie rozstajemy się. Co zrobiłem źle? Zmienię wszystko. Tylko do mnie wróć.
Tak bardzo się kochaliśmy. ” Jego ciepło na ułamek sekundy przypomniało jej dawne, dobre czasy, ale otrząsnęła się natychmiast, odpychając go z całą siłą. Otarła twarz, powstrzymując łzy frustracji. “Powiedziałam ci to jasno.
Twoja miłość nie rozwiązuje problemu Kingi i nie zmniejsza mojego strachu. Mam tego dość. Nie chcę życia na bombie zegarowej. ” Nie zdążyła dokończyć, bo w kieszeni Jakuba zaczął wyć telefon ze spersonalizowanym dzwonkiem.
Kinga. Zosia spojrzała na ekran i uśmiechnęła się z pogardą. “Odbierz, żebyś potem nie żałował, jak coś jej się stanie. ” Jakub bił się z myślami.
Zmarszczył brwi, ale w końcu odebrał. “Kinga, mówiłem ci, przestań do mnie dzwonić. ” “Kuba, to ja” – w słuchawce rozległ się szloch matki Kingi. “Przyjeżdżaj natychmiast.
Kinga obudziła się, zobaczyła, że cię nie ma, i znów podcięła żyły. Błagam cię, ratuj ją, Kubusiu. Wyście razem dorastali. Błagam.
” Z twarzy Jakuba natychmiast spłynęła krew. Wpadł w absolutną panikę. “Zosiu, poczekaj tu chwilę. Matka Kingi dzwoni.
Ona znów coś sobie zrobiła. Ja muszę… ” Nie kończąc, obrócił się na pięcie i biegiem ruszył w stronę wind. Zrobił to tak chaotycznie, że prawie się potknął.
Zofia patrzyła na jego oddalające się plecy z drwiącym półuśmiechem na ustach. “A nie mówiłam. Zawsze tak to wygląda. Zawsze jest ta niezrównoważona bomba zegarowa o imieniu Kinga.
Bez względu na to, jak przed chwilą rzucał na kolana prośby o litość, wystarczy jeden telefon, a on pędzi z powrotem. ” Czuła potworne zmęczenie, zmęczenie materiału, które wręcz fizycznie bolało. Najchętniej rzuciłaby Warszawę i wyjechała tam, gdzie nikt by jej nie znalazł. Ale gdy spojrzała na telefon i zobaczyła wiadomości z firmowego Teamsa o nowym kluczowym projekcie, opanowała się.
Rzucić karierę dla jakiegoś faceta? Nigdy w życiu. Wyprostowała plecy i wróciła do biura. Jakub znów wyparował na dwa dni.
Zosia cieszyła się odzyskanym spokojem, ale ten nie trwał długo. Kinga pofatygowała się osobiście. Były godziny szczytu. Domaniewska pękała w szwach od wylewających się z biurowców korposzczurów.
Kinga miała na sobie białą zwiewną sukienkę. Była przeraźliwie chuda i blada, a po jej policzkach płynęły łzy. Wyglądała bardzo żałośnie. Zastąpiła Zofii drogę.
“Zofio, błagam cię, oddaj mi Kubusia. Ja bez niego umrę. ” Zrobiła krok i chwyciła Zosię za nadgarstek. Jej lodowate palce drżały neurotycznie.
“Ostatnio naprawdę chciałam umrzeć, żeby wam ustąpić, ale on mi nie pozwolił. Kocha mnie, martwi się o mnie. Oddaj mi go, zrobię wszystko. Chcę żyć.
Błagam cię. ” Ten znajomy, dławiący szantaż emocjonalny wywołał u Zofii nagłą falę wściekłości. Trzy lata. Trzy lata jej związku Kinga szantażowała wszystkich swoim własnym życiem.
Teraz, kiedy Zosia postawiła granicę, ta wariatka wciąż miała czelność przychodzić. Zofia wyrwała rękę i cofnęła się. Odezwała się lodowatym głosem. “Słuchaj mnie uważnie.
Ja i Jakub zerwaliśmy. Jeśli jesteś taka mądra, to zmuś go, żeby wziął z tobą ślub, i przestań mnie nachodzić. Twoje życie to twoja sprawa. Chcesz umrzeć, to umieraj.
Gówno mnie to obchodzi. Masz problemy ze sobą, to idź do psychiatry w tłumie, a nie odpierdalaj cyrki na ulicy. ” Chłód i bezpośredniość Zofii przekuły kłamliwy balonik delikatności Kingi. Podniosła głowę, a w jej oczach zalśnił czysty, paranoiczny obłęd.
“Kłamiesz. Nie zerwaliście. Wciąż go uwodzisz, inaczej by do mnie wrócił. Dlaczego nie chce się ze mną ożenić?
On się o mnie martwi. On mnie kocha. To ty jesteś złodziejką mężów. To twoja wina.
Zmuszasz go. ” Zrobiła krok do przodu, a jej głos stał się piskliwy, zwracając uwagę setek przechodniów wychodzących z biurowca. “Wynoś się. Wynoś się z Warszawy.
Jak wyjedziesz, on wróci do mnie. Wynoś się. ” Zofia o mało nie parsknęła śmiechem ze złości. “Ty masz naprawdę nie po kolei w głowie, prawda?
To, czy wyjeżdżam, czy z kimś jestem, to moja sprawa. Mówię ostatni raz. Odwal się ode mnie. ” “Nie wyniesiesz się” – desperacja Kingi zamieniła się w morderczą determinację.
“To zabiję się tu i teraz, pod waszym biurowcem. Zrobię z ciebie morderczynię, która ukradła mi faceta. Jesteś dziwką i kochanką. ” Nagle odwróciła się do gęstniejącego tłumu gapiów.
“Ta kobieta nazywa się Zofia. Ukradła mi narzeczonego. Przez nią mam depresję. Jest szmatą, która rozbija związki.
” Darła się w niebogłosy. Tłum korposzczurów szeptał między sobą. “To menadżerka z marketingu. Wydawała się normalna.
A tu proszę. Rąbie komuś faceta. Patrz. Laska do niej przyszła pod biuro.
Ale wstyd. Pewnie przez łóżko dostała awans. ” Kinga, słysząc te komentarze, dostała wiatru w żagle. “Jesteście świadkami.
To ona nie chce odpuścić mojemu facetowi. Jeśli dzisiaj tu zginę, to przez tę sukę. ” Obelgi otaczających ich ludzi stawały się coraz głośniejsze. Zosia patrzyła na zaciętą, ściwą twarz wariatki i wpadła w furię.
“Nie jestem twoją matką. Mam gdzieś, czy zdechniesz, czy nie. Chcesz się zabić? Zrób to gdzie indziej.
Nie brudź mi chodnika. ” Powiedziawszy to, odwróciła się na pięcie. Nie będzie rozmawiać z psychopatką, która rzuca własnym życiem jak żetonami w kasynie. Co ją obchodzi jej życie?
Pisk opon, krzyk kobiet, przeraźliwe wycie klaksonów. Zofia odwróciła się gwałtownie. Serce niemal przestało jej bić. Kinga naprawdę wbiegła wprost pod koła aut na Marynarskiej.
Czarne Audi wyhamowało z piskiem dosłownie milimetry od jej nóg. Kierowca wyskoczył z auta, blady jak ściana, i zaczął bluzgać. “Pojebało cię? Chcesz się zabić, to idź do lasu, a nie ludziom życie niszczysz.
” Kinga siedziała na asfalcie milimetry od zderzaka. Była blada, ale uśmiechała się psychopatycznie. Dookoła panował absolutny chaos. Trąbienie, wyzwiska, zbiegowisko.
“Kinga! ” – przeraźliwy krzyk zagłuszył zgiełk ulicy. Jakub przebił się przez tłum jak burza. Wpadł na ulicę, chwycił Kingę za ramiona i wyciągnął ją spod kół, zamykając w szczelnym uścisku.
Macał ją po ciele, sprawdzając, czy nie jest połamana. “Kinga, co ci jest? Nic ci się nie stało? Nie bój się, już tu jestem.
Spokojnie. ” Nagle podniósł wzrok. Spojrzał prosto na Zofię. Jego oczy, kiedyś pełne miłości, teraz płonęły czystą nienawiścią i potwornym rozczarowaniem.
“Coś ty jej zrobiła? ” – ryknął wściekle. “Była już spokojna. Mówiła, że idzie cię przeprosić.
Co ty jej znowu nagadałaś? Znowu ją sprowokowałaś. Wiem, że to moja wina, ale przecież ona jest chora. Jak mogłaś jej to zrobić?
” Ktoś z tłumu mu dorzucił. “Ta laska w płaszczu przed chwilą na nią krzyczała. Kazała jej zdechnąć gdzie indziej. Taka ładna, a taka…
” Jakub spojrzał na Zosię z absolutnym niedowierzaniem i wściekłością. “Co się z tobą stało, Zosiu? Jesteś aż tak podła? Tak bardzo jej nienawidzisz, że musisz ją dobić?
” Kinga wtuliła się w płaszcz Jakuba, cicho pochlipując. Zofia czuła, jak gotuje się w niej krew. Kinga sama próbowała popełnić samobójstwo, a ten idiota obwiniał o to ją. Poczucie niesprawiedliwości, fałszywe oskarżenia i lata dławienia w sobie gniewu eksplodowały z potężną siłą.
Wychowanie i powściągliwość poszły w cholerę. “Oślepnęłaś, czy do reszty zwariowałeś? Kubo, to ta walnięta w łeb wariatka przyszła tu, żeby mi kazać cię oddać. Powiedziałam, że z nami koniec, i kazałam jej wypierdalać, a ta dostała ataku i sama wbiegła pod auto.
Co mnie obchodzi, czy zginie? Mam paść na kolana i ją błagać, żeby nie zdychała? Nie jestem jej matką. Nie będę znosić jej popierdolonych humorów.
” Jakub był tak zszokowany wściekłą wiązanką Zofii, że przez chwilę zabrakło mu słów. “Ale ona jest chora. Powinnaś jej ustąpić. ” “Chora to niech idzie do szpitala psychiatrycznego, a nie przychodzi mnie tu szantażować i wyzywać” – Zofia krzyczała tak głośno, że trzęsły się jej palce, którymi wycelowała w parę.
“Wy dwoje jesteście siebie warci. Jednemu woda zalała mózg, a drugą chyba koń w łeb kopnął. Jesteście parą idealnych psychopatów. Kubo, to, co ona teraz odpierdala, to twoja zasługa.
Dobrze wiesz, że jest chora, a pozwalasz jej na wszystko. Coś zrobi, trzęsiesz się nad nią. Stawia warunki, ulegasz. Podcina żyły, rzucasz narzeczoną i lecisz do niej.
Wbiega pod auto, a ty od razu wyskakujesz z tłumu jako Superman. Skoro tak bardzo się o nią martwisz, to po cholerę się do mnie zarywałeś? Po cholerę wciągałeś mnie w to bagno? ” Zofia skierowała palec na Kingę, która z przerażenia wcisnęła się w Jakuba.
“A ty, Kinga, oprócz grożenia własnym, nic nie wartym życiem, umiesz coś jeszcze? Żarłaś tabletki nasenne? Właziłaś na dachy, cięłaś żyły, a dzisiaj nowość – skok pod auto. Myślisz, że jak zdechniesz, to świat się zatrzyma?
Powiem ci coś. Zdechniesz i nic po tobie nie zostanie. Idź umrzeć w jakimś cichym miejscu, z dala od ludzi, i przestań przyprawiać mnie o mdłości. Wy jesteście dla siebie stworzeni.
Powinniście zostać zamknięci w jednym pokoju. Życzę wam długiego i szczęśliwego życia, żebyście mogli się nawzajem dręczyć do usranej śmierci, i trzymajcie się z dala ode mnie, bo zatruwacie mi powietrze. ” Po wykrzyczeniu tego wszystkiego Zofia poczuła potężną ulgę, ale zaraz po niej naszło ją potworne wyczerpanie i chłód. Dookoła zapanowała absolutna cisza, przerywana tylko stłumionym płaczem Kingi i ciężkim oddechem Jakuba.
Twarz Jakuba zrobiła się szara, a ręka obejmująca Kingę sztywna jak kłoda. Chciał coś powiedzieć, poruszył ustami, ale wydał z siebie tylko ciche chrząknięcie. Patrzył na Zosię jak na zupełnie obcą, przerażającą osobę. Kinga też przestała udawać słodką idiotkę i łypała na nią z czystą mściwością.
Jakub w końcu zdołał wykrztusić z siebie zachrypniętym głosem. “Zosiu, ona jest chora. Sama wiesz. Jako moja narzeczona mogłabyś chociaż trochę mnie zrozumieć.
Dlaczego kłócisz się z chorą osobą? Ma do tego prawo. ” Zofia zaśmiała się sucho, jakby usłyszała najlepszy żart roku. “Kubo, zrobię korektę.
Nie jestem twoją narzeczoną. Przypomnieć ci, że z powodu tej laski w twoich ramionach moje zaręczyny nigdy nie dobiegły końca? My już ze sobą nie jesteśmy. Skoro wiesz, że jest chora, to weź ją na smycz.
Nie spuszczaj jej z oka, żeby nie psuła życia innym normalnym ludziom. ” Wzięła głęboki wdech i po raz ostatni rzuciła okiem na tę żałosną parę, która zachowywała się, jakby uciekała przed plutonem egzekucyjnym. Jakie to było obrzydliwe. “Pamiętaj o moich słowach.
Pilnuj jej, bo inaczej nie ręczę za to, jak ja jako normalna osoba będę traktować tę wariatkę. ” Powiedziawszy to, odepchnęła kilku gapiów, wyprostowała plecy i ruszyła przed siebie, nie oglądając się za siebie ani razu. Z tyłu dobiegł ją jeszcze wściekły wrzask Jakuba. “Zosiu, stój.
Powiedziałem, że nie zgadzam się na rozstanie. Jesteś moją narzeczoną. Stój. ” Zofia udawała, że jest głucha.
W głowie miała tylko jedną myśl. Stąd uciekać. Daleko stąd, z tego zepsutego miejsca. Może sam los wysłuchał jej niemych modlitw, bo kilka dni później szefostwo wezwało ją na rozmowę.
Korporacja otwierała nowy oddział we Wrocławiu. Zaproponowano jej stanowisko kierownicze, żeby to wszystko rozkręciła. Wyjazd na minimum rok. Olbrzymia szansa, ale i trudne zadanie.
Bez zająknienia odpowiedziała: “Biorę to, jadę. ”
Słowa “Nie jestem twoją narzeczoną. Zerwaliśmy” dźwięczały w głowie Jakuba jak przekleństwo. Jej spojrzenie pełne odrazy i chłodu przeszyło mu serce niczym sztylet.
Ból odbierał mu dech. Ogromny gniew i upokorzenie pochłonęły go w całości. Z jakiej racji tak go oceniła? Za to, że współczuł Kindze?
To z pewnością zagrywka. Zrobiła krok w tył tylko po to, by zmusić go do całkowitego odcięcia się od Kingi i skupienia wyłącznie na niej. Czy naprawdę myślała, że bez niej nie istnieje? Skoro była taka hojna i wepchnęła go w ramiona Kingi, to niech tak będzie.
Niech zobaczy. Jakubowi nikt łaski nie robi. Inni też go pragną i go potrzebują. Jego świat nie zawali się przez jedną kobietę.
Zwiąże się z Kingą. Będzie o nią dbał na oczach całego świata, żeby pokazać Zofii, że wcale nie jest w jego życiu niezastąpiona. Zobaczymy, czy utrzyma ten swój lodowaty spokój, gdy zobaczy go z Kingą 24 godziny na dobę. Będzie żałować, wybuchnie z zazdrości, przyjdzie na kolanach błagać o wybaczenie.
Ta gówniarska żądza zemsty rosła w nim jak chwast. Z masochistyczną satysfakcją zaczął realizować swój plan. Przestał odmawiać rodzicom Kingi i pozwolił jej wprowadzić się do swojego drugiego luksusowego mieszkania na Wilanowie pod pretekstem koniecznej opieki. Pokazywał się z nią wszędzie, na imprezach u znajomych, na spotkaniach rodzinnych.
Pozwalał na subtelne gesty, sprawiając, że plotki o ich romansie rozchodziły się w błyskawicznym tempie. Kinga była w niebo wzięta. Na jej wampirycznie bladej twarzy w końcu pojawiły się kolory, a w oczach błyszczał fanatyczny blask wygranej bitwy. Przylgnęła do Jakuba jak rzep.
Jakub patrzył na to wszystko i czuł tylko rosnącą w sercu pustkę, jakby coś najważniejszego przeciekało mu przez palce. Specjalnie publikował na Facebooku zdjęcia z Kingą, okraszając je dwuznacznymi podpisami, ustawiając prywatność tak, by widzieli je wspólni znajomi. Czekał na telefon od znajomych z pretensjami. Czekał, aż te wieści dotrą do Zofii.
Chciał jakiejkolwiek reakcji, choćby wściekłego telefonu, by wiedzieć, że wciąż ją to rusza. Ale nie doczekał się niczego. Media społecznościowe Zofii były martwe. Zablokowany numer wciąż był zablokowany.
Poprosił znajomych, by coś u niej wybadać. Dowiedział się tylko, że wzięła urlop, ale nikt nie wiedział, dokąd pojechała. Ta cisza doprowadzała go do białej gorączki. Z tym większą zapiekłością rzucał pieniędzmi na prezenty dla Kingi i zabierał ją do drogich restauracji.
Za każdym razem krzyczał w myślach: “Zobacz, Zosiu, zobacz. Jestem świetnym facetem, a tobie tego nie daję. Wrócisz w końcu? ” Ale Zosia nie reagowała.
Gorzej. Kinga w końcu poczuła się zbyt pewnie, a jej żądania stały się absurdalnie osaczające. Jakubowi zaczynało brakować powietrza. Któregoś dnia przypadkiem spotkał klienta z firmy Zofii.
Dowiedział się wprost, że żadnego urlopu nie ma. Zofia przyjęła awans i wyjechała do Wrocławia na co najmniej rok. Rok? Po prostu spakowała się i wyjechała z Warszawy.
Opuściła go. Jakub stał na ulicy jak rażony piorunem. Lodowate zimno oblało go od stóp do głów. Zdał sobie sprawę, jakim skończonym, żałosnym idiotą był.
Grał ten swój cyrk tylko przed sobą. Miała kompletnie gdzieś, z kim sypia, komu kupuje torebki i jak się bawi. Nie chciało jej się nawet komentować tego bajzlu, więc wyjechała z miasta. Wszystko, co zrobił, tylko upewniło ją w decyzji.
“Nie, Zosia jest moja. Nie pozwolę jej tak po prostu zniknąć. Jesteś niegrzeczna, Zosiu” – mamrotał pod nosem. “Ale i tak wrócisz.
Zmuszę cię do tego. ”
Późny letni wieczór we Wrocławiu dusił gęstym, wilgotnym powietrzem. Zofia właśnie zamknęła laptopa po kilkugodzinnej wideokonferencji z USA. Potarła zmęczone oczy.
Kiedy podniosła się, by rozprostować nogi, jej telefon zaczął wibrować. Dzwoniła Katarzyna. Zosia zmarszczyła brwi, ale odebrała. Z głośnika dobiegł hałas pubu, brzęk kufli i stłumione rozmowy.
Zosia wiedziała doskonale, w co grają znajomi z Warszawy. “Zosiu” – głos Katarzyny ociekał fałszywym entuzjazmem. “Siedzimy właśnie w pubie na Pawilonach. Kuba też tu jest.
I przyprowadził Kingę. ” Zofia podeszła do okna, spoglądając na oświetlony wrocławski rynek. “I co z tego? ” – rzuciła znudzonym tonem.
“Nawet nie wiesz, jak on teraz nad nią skacze” – kontynuowała Kasia, trochę za głośno. “Powiedziała, że ma ochotę na coś konkretnego, i on z miejsca załatwił stolik w tej nowej knajpie w Hali Koszyki, do której nie da się dostać. Ręka jej zadrżała, a on od razu rzucił się ją tulić. Wzroku z niej nie spuszcza.
” Zofia westchnęła i zaczęła kreślić palcem kółka na szybie. “Zosiu, nie wkurza cię to? Byliście razem siedem lat. Prawie wzięliście ślub.
A on teraz widzi tylko tę laskę. ” “To, kogo on widzi i na kim mu zależy, kompletnie mnie nie obchodzi. A tym bardziej nie czuję złości” – odparła miękko, ale stanowczo. “Przecież o mało co byście się zaręczyli” – nie odpuszczała Kasia.
“Sama to powiedziałaś. ” “O mało co. Brak finalizacji oznacza, że nic się nie wydarzyło. Obietnica z zerwanym przyjęciem jest równie śmieszna jak dobry żart.
” W tle odezwała się Agnieszka. “Zosiu, Kuba sporo dzisiaj wypił. Ciągle powtarza twoje imię. Wszyscy widzimy, że jest tu z nią potwornie nieszczęśliwy.
Nie dasz mu jeszcze jednej szansy? ” Zofia zamknęła oczy. Przed powiekami przeleciał jej czerwony znak SOR, paranoiczny wzrok Kingi przecinającej sobie żyły i odwracające się do niej plecy Jakuba. Otworzyła oczy.
“Aguś, to, czy on jest szczęśliwy, czy nie, jest wynikiem jego wyboru. Skoro chciał być ratownikiem medycznym i rycerzem Kingi, niech płaci za to pełną cenę. Ja nie mam zamiaru brać więcej udziału w tych makabrycznych igrzyskach. ” “Ale Zosiu” – zawołała Kasia – “siedem lat.
Tak łatwo ci to przekreślić? Przecież kochałaś go ponad życie. ” Zza wrocławskiego okna dobiegł dźwięk syreny karetki pędzącej w stronę szpitala. Gdyby ucichło, Zofia odpowiedziała spokojnie: “Tak, kochałam i to bardzo, ale nawet najgorętsza miłość kiedyś się wypala, jeśli polewasz ją kwasem.
Zrozum to. Już go nie kocham. ” Po drugiej stronie zapanowała martwa cisza. Jakub w warszawskim pubie niemal zgniótł kufel z piwem w dłoni.
Wpatrywał się w telefon leżący na stole, pragnąc usłyszeć w głosie Zofii łzy, żal, krztuszenie się z zazdrości. Usłyszał tylko: “Już go nie kocham” – powiedziane głosem zimnym jak lód zamrażarki. “Dziewczyny” – dorzuciła Zofia – “dzięki, że się o mnie martwicie, ale jeśli nadal chcecie być moimi koleżankami, to przestańcie mi relacjonować wybryki Kuby. Dobranoc.
” Rozłączyła się. Jakub w przypływie szału złapał za telefon na stole, wbił z pamięci jej numer, ale po raz kolejny usłyszał tylko głuchy ton odrzucenia. “Jeb! ” – roztrzaskał aparat o podłogę pubu.
Odpryski szkła poleciały na buty znajomych. “Jakim prawem? ” – ryknął jak ranny zwierz. “Tyle dla niej zrobiłem.
Jak mogła z dnia na dzień przestać mnie kochać? ” W pubie zapadła pełna konsternacji cisza. Kinga skuliła się w rogu boksu, mierząc mściwym wzrokiem ścianę z niewidzialną w jej głowie Zofią. Ciszę przerwał Paweł.
“Kubo, jeśli ją kochasz, to jedź i zawalcz o nią jak mężczyzna. A nie odstawiaj takie szopki, wykorzystując inną kobietę, żeby zrobić jej na złość. Ty, raniąc Kingę, obrażasz Zofię i robisz z siebie kompletnego durnia. ” “Ma rację” – dodał ktoś inny.
“Myślałeś, że robiąc z Kingi tarczę, zmusisz Zosię do powrotu? Kubo, obudź się. Jeśli laska widzi swojego faceta migdalącego się z inną i ma to kompletnie gdzieś, to znaczy, że nigdy cię nie kochała, albo tak bardzo zniszczyłeś jej serce, że nie czuje już absolutnie nic. Twój test się powiódł.
Sprawdziłeś to. Ona cię już nie chce. ” “Nie. To nieprawda” – krzyknął Jakub desperacko.
“Ona zrzędzi. Złości się na mnie. Na pewno wciąż mnie kocha. ” Jego głos załamał się żałośnie.
Sam w to już nie wierzył. Lodowate “już go nie kocham” wierciło mu się w czaszce. Paweł westchnął ciężko. “Nawet jeśli by wróciła po takich akcjach, to czy naprawdę chciałbyś dziewczyny, którą kręci to, że traktujesz inną kobietę jak szmatę do podłogi w drodze do celu?
Zastanów się, chłopie. ” Impreza skończyła się fatalnie. Znajomi z niesmakiem opuścili lokal. “Zostaw.
Ona nadal go kocha. Wyjazd do Wrocławia to tylko próba wymuszenia na nim zerwania z Kingą. Musi tak być. ”
We Wrocławiu Zofia odżyła.
Zanurzyła się w pracy w biurze blisko wrocławskiego rynku. Rano chwytała kawę na wynos i bajgla. Po nocach spacerowała bulwarem Dunikowskiego wzdłuż Odry, a w weekendy łapała oddech na koncertach w NFM-ie. Brak mrożących krew w żyłach telefonów i cisza na infolinii sprawiły, że w końcu mogła swobodnie oddychać.
Nie doceniła jednak stopnia psychozy, na jaki zapadł Jakub. Pewnego jesiennego wieczoru około 20:00 opuściła biurowiec i skierowała się w stronę przystanku tramwajowego. Przeszył ją chłodny wiatr, więc opatuliła się mocniej trenczem i odpaliła maile w telefonie. “Zosiu” – zachrypnięty, drżący głos, który znała aż za dobrze, wybrzmiał kilka metrów za jej plecami.
Zastygła. Odwróciła się powoli. W żółtym świetle ulicznych latarni, niczym cień, stał Jakub. Schudł straszliwie.
Miał kilkudniowy zarost i wyglądał jak bezdomny. W oczach płonął mu jednak paranoiczny ogień. W dłoniach ściskał potężny bukiet róż. Był niczym duch chłopaka z akademików sprzed lat, ale teraz budził w niej tylko zmęczenie.
“A więc jednak tu dotarł” – pomyślała. Jakub zrobił krok do przodu i wyciągnął bukiet. “Odnalazłem cię. Wiem, że wszystko zjebałem.
Daj mi jeszcze jedną szansę. Zacznijmy wszystko od nowa. ” Zofia nawet nie drgnęła. Zrobiła krok do tyłu.
“Kubo, już ci tłumaczyłam. Zerwaliśmy. Nie zakłócaj mojego życia i wracaj do Warszawy. ” “Nie, nigdy się na to nie zgodziłem” – podniósł głos, wpadając w furię na środku ulicy.
“Wiem, że wciąż się na mnie gniewasz. Bij mnie, wyzywaj, ale nie mów, że to koniec. Przyjechałem tu, rzuciłem to wszystko w cholerę. Kocham cię.
” Ignorując go, ruszyła w stronę nadjeżdżającego tramwaju. Odbiła kartę i weszła do środka. Ku jej przerażeniu Jakub wsiadł razem z nią. Całą drogę trajkotał o tym, co było na studiach, co planowali na weselu, łudząc się, że te wspomnienia uratują to, co własnoręcznie zabił.
Zofia nawet nie spojrzała mu w oczy. Zaczęło się piekło stalkingu. Jakub wykupił pakiet wywiadowczy, poznał jej adres. Rano sterczał z ciepłym jedzeniem z Żabki pod klatką.
Wieczorami stał pod biurowcem, chcąc ją odprowadzić do domu. Znów wysyłał maile i kupował nowe numery, wypisując poematy na nowo zakładanych profilach. Przyniósł nawet gitarę, z którą został przepędzony przez ochronę biurowca. Mylił romantyzm z natarczywością z dreszczowca.
Pewnego wieczoru Zofia straciła resztki cierpliwości. “Kubo” – zatrzymała się przed swoim blokiem. “Za każdym razem, gdy ratowałeś Kingę na moich oczach, niszczyłeś nas. Za każdym razem, gdy ty i twoja chora rodzina manipulowaliście mną emocjonalnie, obrzydzaliście mi siebie.
Ty nie masz granic, człowieku. Twoje przeprosiny są gówno warte. Przestań mnie nękać. ” Odwróciła się, zatrzasnęła drzwi klatki schodowej i poszła do siebie.
Dziesiątego dnia jego wrocławskiej misji lunęło jak z cebra. Woda zalewała wrocławskie ulice, kapiąc Jakubowi po nosie, gdy ten zdesperowany stał pod drzwiami biura Zofii. W dłoni trzymał dwa bilety VIP na festiwal, na który od dawna chciała iść. “Zosiu, zobacz, co mam.
Udało mi się załatwić te bilety. Chodźmy razem” – darł się przez ścianę deszczu, biegnąc za nią. Zofia szła szybkim krokiem w stronę domu. “Wiem, że byłaś zła za Kingę.
Wkurzało cię to, co odpierdalałem w pubie? Przysięgam ci na moje życie, że nic do niej nie czuję. To jak moja młodsza siostra. Zrozum, co by ludzie powiedzieli, gdybym ją olał i ona by umarła.
Kinga rozwaliła mi głowę. Od dzisiaj przysięgam na wszystko, co święte, nie odbiorę już od niej telefonu. Odzywam się do niej ostatni raz. Błagam cię.
” Trring. Jego telefon zaczął wyć. Numer Kingi. Zofia zatrzymała się na środku chodnika.
Spojrzała na kieszeń z telefonem, a potem na Jakuba. Jego ręka zawisła w powietrzu, bojąc się wyciągnąć słuchawkę. Zosia zaśmiała się delikatnie. “Kubo, zagrajmy w coś.
” Uradowany, że w końcu podjęła dialog, krzyknął: “We wszystko. Zrobię, co zechcesz. ” “Odbierzesz teraz ten telefon. Cokolwiek by się nie działo, zostajesz we Wrocławiu.
Obok mnie, nie wracasz. Jeśli się zgodzisz, zostanę twoją dziewczyną, ale jeśli wsiądziesz do pociągu i wyjedziesz, nie zobaczysz mnie już nigdy na oczy. Wybieraj. ” Deszcz dudnił głośno, zagłuszając pisk telefonu.
Jakub patrzył z przerażeniem na podświetlony napis. Matka Kingi. Jego ręce trzęsły się jak w febrze. “A jeśli nie odbierzesz?
” – powiedziała Zosia lodowato – “Kinga naprawdę umrze. ” Jakub złapał za słuchawkę na milisekundę przed rozłączeniem. Odezwał się cicho. “Halo?
” “Kuba, przyjeżdżaj natychmiast” – rozległ się rozdzierający wrzask matki Kingi, wsparty dźwiękiem aparatury z OIOM-u w Warszawie. “Kinga nałykała się tabletek. Robią jej płukanie żołądka. Jest na skraju.
Lekarze mówią, że może tego nie przeżyć. Musisz się z nią pożegnać. ” Twarz Jakuba przybrała barwę białego papieru. Prawie krzyknął do telefonu: “Będę najszybciej.
Jak to możliwe? Będę na centralnym za trzy godziny. ” Spojrzał na Zofię. Patrzyła na niego z litościwym, drwiącym uśmiechem.
Ten uśmiech zrzucił go na dno piekła. Zrozumiał, w co wdepnął. Spojrzał w głębie jej całkowicie spokojnych oczu. “Widzisz!
” – powiedziała miękko. “Ja nie odeszłam z kaprysu. To ty za każdym razem, gdy postawiono cię przed wyborem, wybierałeś ucieczkę do niej. ” Otworzył usta.
Chciał krzyczeć, że tym razem to sprawa życia i śmierci, ale jej martwe spojrzenie dusiło słowa w krtani. Wycofała się o krok. “Żegnaj. Od dziś nigdy więcej mnie nie szukaj.
” Odwróciła się i weszła w zasłonę rzęsistego deszczu. Z głośnika telefonu rozległo się jeszcze żałosne kwilenie matki Kingi. “Kubusiu, to już chyba naprawdę koniec. Błagam.
” Jakub wiedział, że jak tylko zrobi krok w stronę pociągu, na zawsze straci Zofię. Ale widmo śmierci Kingi zablokowało go całkowicie. Krzyknął tylko w mrok za Zosią: “Poczekaj na mnie. Obiecuję, że to już na sto procent ostatni raz.
” I obrócił się na pięcie, gnając niczym szaleniec w stronę dworca Wrocław Główny. Wmawiając sobie, że kiedy załatwi problem z życiem Kingi w Warszawie, wróci i znowu będzie ją błagał. Zalew podziemnego przejścia osłonił Zofię przed deszczem. Z mroku patrzyła na znikającą w oddali plecy narzeczonego.
Kiedy zniknął z pola widzenia, odetchnęła tak głęboko jak nigdy w życiu. Koszmar się skończył. Został całkowicie wymazany. Od dzisiaj ich drogi się rozchodzą.
Wsiadła w tramwaj i schowała mokrą parasolkę. Ekran jej telefonu rozświetlił się wiadomością od Marka, kumpla z pracy. “Hej, może skoczymy jutro do tej nowej restauracji wegańskiej niedaleko wrocławskiej opery? Podobno dają nieźle zjeść.
” Uśmiechnęła się i odpisała krótko. “Pewnie. ” Ten jeden wyraz był jak odrzucenie ciężkiego głazu i rozpoczęcie nowego rozdziału. Jednak niektórzy ludzie to nowotwory, które trzeba wyciąć w całości, by przestały nękać organizm.
Dwa tygodnie później Zosia i Marek wychodzili z kina w centrum handlowym. Omawiali film z uśmiechami na twarzach. Nagle drogę zagrodził im wrak człowieka. To był Jakub.
Wyglądał gorzej niż źle. Zapadnięte czarne oczodoły, śmierdzące ubranie, włosy w nieładzie. Patrzył na nich z patologicznym uporem. “Zosiu, załatwiłem wszystko.
Kinga leci na leczenie do ośrodka w Szwajcarii. Już jej tu nie będzie. Rodzice ją zabierają. Jestem wolny.
Myliłem się w każdym calu. Błagam, wracaj” – charczał desperacko. Zofia odruchowo schowała się za plecy Marka. Marek natychmiast wysunął się do przodu i zasłonił ją własnym ciałem.
“Proszę zostawić moją dziewczynę w spokoju, panie Jakubie” – rzekł twardo Marek, używając tonu, który nie znosi sprzeciwu. Jakub wpadł w amok, wpatrując się z nienawiścią w nową przeszkodę. “Kim ty, kurwa, jesteś, szczylu? Byliśmy razem siedem jebanych lat.
Znasz ją w ogóle? Wiesz, co lubi jeść, z kim sypiała? ” “Zrujnuję cię, Kubo. Zamknij ryj” – warknęła Zofia.
“Mam ci przypomnieć, jak za każdym razem, kurwa, wypierdalałeś naszą relację na śmietnik w imię swojego bycia bohaterem? Jesteś śmieszny. ” “Przecież ona mogła zginąć. Ty jesteś dobrym człowiekiem, Zosiu.
Zrozum mnie w końcu. ” “Rozumiem cię, a w nagrodę za twoje bezgraniczne bohaterstwo odpuszczam ci grzechy, a ty puść wreszcie mnie. ” Złapała Marka za rękę i pociągnęła go w kierunku postoju taksówek. Jakub zaczął drzeć się na całą ulicę jak wariat uciekający z zakładu.
“Nigdy cię nie zostawię. Dojrzejesz do tego. Będę za tobą chodził do końca życia. Jesteś tylko moja.
”
Myślała, że po tym wszystkim sobie pójdzie, zwłaszcza bez balastu w postaci Kingi. Pomyliła się. Wynajął mieszkanie blok w blok, naprzeciwko jej kamienicy we Wrocławiu. Śledził ją rano i wieczorem, powtarzając jak mantrę: “Ten Marek do ciebie nie pasuje.
Złość ci minie. Umrę tu pod klatką dla ciebie. ” Złość w Zosi przerodziła się z frustracji w całkowitą apatię, a w końcu w autentyczne uczucie fizycznego zagrożenia. Zmieniła numer, zmieniła zamki, złożyła zawiadomienie na policję i do prokuratury we Wrocławiu o stalking, by uzyskać zakaz zbliżania się.
Mimo to Jakub, niczym opętany duch, był wszędzie tam, gdzie nie powinno go być. Aż w końcu pewnego potwornie mokrego wieczoru wysiadła z windy na swoim piętrze. Zrobiło jej się słabo z obrzydzenia. Jakub siedział skurczony pod drzwiami jej mieszkania.
Z przemoczonych ubrań kapała brudna woda, tworząc kałuże na kafelkach. Ręce trzęsły mu się tak mocno, że nie mógł opanować oddechu. W tych trzęsących się dłoniach ściskał aksamitne puzderko z salonu Apart. Błyszczał w nim ich pierścionek zaręczynowy.
“Zosiu, nie uciekaj” – dukał, a z jego nosa kapała woda. “Nie odbieram od niej telefonów. Odpuściłem na zawsze. Pamiętasz, jak obiecałem ci Teneryfę w podróży poślubnej?
Pojedziemy jutro. Kupiłem bilety. ” Zofia bez wahania podeszła do drzwi. “Zrozum w końcu.
Dałam ci szansę w tym deszczu. Wyjebałeś ją. Wracaj pod podłogę. ” Wyciągnęła komórkę i szybko wybrała numer.
“Halo, 112. Potrzebuję pilnie wezwać patrol. Mężczyzna z zakazem zbliżania się czeka pod moimi drzwiami. Boję się o swoje bezpieczeństwo.
Wrocław. Adres… ” Jakub uniósł zapłakaną twarz. Wraz z dźwiękiem wzywanej policji z serca pękła mu ostatnia tama nadziei.
Szkło z jego bajkowego pałacyku osypało się z brzękiem na ziemię. Przez szum deszczu uderzającego o okna klatki schodowej i nadciągające gdzieś z oddali wycie syreny wozu policyjnego wyszeptał ledwie słyszalnie: “Zofio, ty naprawdę już mnie ani trochę nie kochasz? ” Stała tyłem, patrząc, jak światło policyjnego koguta majaczy we mgle wrocławskiej nocy. Odpowiedziała głosem tak cichym, a tak ciężkim jak wyrok: “Nie, już cię nie kocham.
” Zamknęła drzwi za sobą na zawsze, w pełni pogodzona z tym, że od nowa musi wziąć pełną odpowiedzialność za swoje życie, nie patrząc w przeszłość i nie czując absolutnie niczego wobec tego żałosnego człowieka na wycieraczce.
