Złamał się dopiero wtedy, gdy palec wskazujący Kamiła z impetem wbił się w jego mokrą, zmarzniętą klatkę piersiową. Ból był przeszywający, ale nie na tyle, by wytrącić go z równowagi. Stał nadal nieruchomo, czując pulsujący w skroniach chłód, który wyparły już absolutnie wszystkie inne doznania. Rozmowy przycichły, kryształowe kielichy zawisły w powietrzu, tysiące osądzających spojrzeń wbiło się w niego jak tysiące szpilek, a z oddali dobiegł stłumiony, pełen pretensji szept przyszłego teścia, który najwyraźniej nie był przyzwyczajony do takiej publicznej awantury.
W tym wszystkim stał przed nim Kamil, jego młodszy brat, w nienagannie skrojonym pod włos czarnym smokingu, z twarzą wykrzywioną w grymasie, który szybko przechodził z pogardliwej złości w czystą, niczym nieskrępowaną wściekłość. To Kamil przerwał milczenie. Nie był to jednak jego normalny ciepły ton, ale ostry, piskliwy szept, ledwo słyszalny, ale niosący w sobie całą nienawiść, jaką tylko był w stanie zmieścić. „Pojawiasz się z dziesięcioletnim opóźnieniem?
Znasz nawet podstawowe zasady? ” – syknął, wykrzywiając usta w pogardliwym grymasie, który zepchnął jego idealnie wypielęgnowaną twarz do rangi wściekłego, rozkapryszonego dziecka. „Nie jesteś tu mile widziany, Piotrusiu. Czyli po odpowiedzi.
Ty też doskonale wiesz, że jesteś tu tylko z litości. Rozumiem, że dziesięć lat w rynsztoku stępiło ci poczucie decorum. Mam rację? Mój kontakt z tobą wynika wyłącznie z szacunku do naszej matki.
”
Kamil wypowiedział to wszystko ze słodkim uśmiechem, który nie sięgał jego oczu, a jego krytyczne, zimne spojrzenie było równie ostre, jak długie szpilki do krawata. Zrobił krok w bok, niemal w udawanym zadziwieniu. „Och, czekaj. Annie, chodź, kochanie!
Musisz poznać mojego starszego brata. Piotrusia! ” – zawołał głośno, przywołując młodą kobietę, która stała przy tęczowym bukiecie, wpatrując się w nich z trudną do odczytania mieszanką zdziwienia i obrzydzenia. Kiedy panna młoda w koronkowej sukni ruszyła w ich stronę, Kamil nachylił się do ucha brata.
Jego głos był zimny jak lód i ostry jak brzytwa. „Postaw stopę, chłopcze, a naprawdę zrujnuję twoje życie. Tym razem na dobre. To, kim czujesz się w tym swoim nędznym życiu, nie obchodzi mnie.
W tym momencie najważniejsze jest to, kogo widzi mój przyszły teść. Wiesz, Andrzej chyba jeszcze nie zdecydował, który z twoich nędznych, ułamanych paznokci mógłby być użyty jako wykałaczka. Trzymaj ręce z dala od mnie i mojej rodziny, a po ślubie zniknij, zanim kazałem ochronie cię wypędzić. ”
Odepchnął się kurtuazyjnie, łykając ciepły, nienawistny uśmiech, który zniknął, gdy się obrócił.
Jednak poślizgnął się na krawędzi wystającego dywanika tuż obok niego, co w normalnej sytuacji było po prostu niezdarnym krokiem. Jednak, upadając, odruchowo wypuścił nietkniętą białą chusteczkę i dotknął przedramienia starszego brata w geście, który miał go podeprzeć. Piotr, zaskoczony tym dotknięciem, wzdrygnął się natychmiast, nie z zimna po deszczu czy napięcia w tej sytuacji, ale z czymś znacznie głębszym i ostrzejszym. To była ta iskra strachu i paniki, która nie pasowała do jego roli w tym miejscu.
Ale zanim zdążył zacisnąć dłoń, gładka koperta wślizgnęła się do kieszeni marynarki. Zanim zniknęła, błysnęła znajomym złotym wzorem Heraklesa, który Piotr nieraz widział w tajemnym biurze na ganku. „Trzymaj się, stary”, szepnął Kamil, a zaraz potem wplecioną w uścisk dłoni, jakby Piotr był zniszczonym płaszczem. „I nie wiesz, gdzie on jest, prawda?
” – uśmiechnął się do brata, a Piotrowi ta uśmiechnięta twarz sprawiła, że zaschło mu w gardle. Zanim zdążył wypowiedzieć słowa, znajdujący się w pobliżu goście zwrócili się młodego pana młodego, śmiejąc się z jego widocznej „czułości” wobec brata. Z tyłu rozległ się stanowczy głos. „Piotrek?
Urocze. Ułatwiasz mi pracę, młody człowieku. ”
Piotr odwrócił głowę i zobaczył, jak Andrzej, szef całego tego miejsca i przyszły teść, uśmiecha się do niego z zimnym, obojętnym błyskiem w oku. Bez słowa mężczyzna skinął na odległość na ochroniarza, który przytrzymał mu szklane drzwi restauracji.
Andrzej wsunął ręce do kieszeni spodni i skierował się do przeszklonego tarasu wychodzącego na oświetlony ogród, dając wszystko do zrozumienia. Piotr, robiąc niewidoczne postępy przy stole ze słodyczami, ruszył za nim. Czuł w kieszeni spodni pancerne złamanie, które podarł mu ten Chłopak Roku. Panie, wolelibyśmy, żeby to się tutaj rozegrało dyskretnie, zapieczętowanym dokumentem Saturnanka?
Andrzej, sam demon, wyciągnął z zanadrza cienką teczkę i położył ją na stole, zanim mężczyzna zdążył się przywitać. „Wyczyściłem twoją skrytkę bankową na uniwersytecie, małego,”, powiedział, a słowa niczym ukąszenie żmii rozbrzmiały w ogrodzie. „Zweryfikowałem numer Twojej starej komórki w wygasłym kontrakcie. Jesteś mi winien odsetki od pożyczki, bez spłat od momentu, gdy wyjechałeś w ciemną noc.
Procentuje, mówię ci. Zaczynałem w branży nieruchomości, bo przyjaźniłem się z twoim starym, ale moi wspólnicy utknęli na jakimś głupim wybrzeżu przez twoją starą z rynkiem. Musi pojawiać się mała, zwarta, rodzinna gra. Widzę, że nie doszedłeś.
Piotr milczał, miażdżąc w kieszeni zgnieciony złoty kopertę, która wpadała w jego palce, podczas gdy przed oczami kotłowały mu się sceny z dzieciństwa: ojciec w domu, telefon za każdym razem, gdy młodszy brat wpadał w tarapaty; ciche, łzawa ucieczka matki; a pieniądze, zawsze pieniądze, brudne, lepkie, znikające w kieszeniach z nadzieją na wymazanie długów. Trzymał kamienną twarz, którą w wolnym czasie udoskonalał na ulicach świata. „Wszystko, co muszę wiedzieć o tobie, widzę w twojej twarzy, Andrzej. Prowadź dalej.
”
„200 000. Złotych, 200 tysięcy, zanim wybije północ, oczywiście, że nie masz tego jedzenia w bankomacie, ale masz to wszystko, co mam w swoim albumie z wycinkami prasowymi oznaczonym małą, piekielną literą «P». Masz to u mnie w biurze na stole? Albo masz smarkacza, który sprytnie wyczyścił moje konto w kasynie w tajskiej piwnicy, co?
Nie podoba mi się, że ktoś bawi się w boga, kiedy sprzątam mój własny dom. Ustaw mnie przed gośćmi o pajęczynę, a ja opowiem im o twoim depozycie bankowym w Szwajcarii, spokojnie będę wybierał herbatę, gdy będę to czyścił. To, że skrzywdzisz jej brata, zrujnuje cię i sprawi, że Kamil w ogóle nie odziedziczy po tobie ani centa. Uśmiech Piotra rozszerzył się powoli, odsłaniając zepsuty ząb.
Zrobił krok do przodu, depcząc mu po twarzy 35-stronicową kopię dokumentów. Andrzej uśmiechnął się zimno. „Nasz mały atut. Jest frajerem, finansuje wszelkie układy w imieniu.
Miejmy nadzieję, że docenisz jego gościnność. ”
„Kocham cię, stary,” Piotr powiedział, a teraz w jego głosie wkradło się dziecięce odbicie. „Zawsze o tym myślę. ”
Kiedy odeszli od siebie, Kamil złapał go za łokieć.
Światła w oddali rzucały blade plamy na jego wymuszone rysy. „Zniknąłeś z powierzchni ziemi po tym, jak ojciec umarł. Powinieneś był tu być, wiesz. Matka potrzebowała cię, jestem gotów się założyć, że nie ma pojęcia, że jesteś w kraju.
Daj spokój, poślubiam kobietę, której nawet nie znam. Jest w ciąży. Muszę przemyśleć kilka rzeczy, a ty jesteś moim starszym bratem. ”
Odwrócił się i zniknął w tłumie, a radosny śmiech gości powitał go ciepłym uściskiem.
Piotr stał przez chwilę z otwartym z niedowierzania ustami. Potem w milczeniu wyciągnął telefon i nacisnął szybkie wybieranie. Zachwycony głos był natychmiast przyjemny, męski, soczysty, pozbawiony próchnicy. „Panie Zaleśny?
”
„Jestem”, powiedział Piotr, biorąc głęboki oddech. „Wspaniale. Mówi kierownik restauracji, dzwonię w sprawie rezerwacji z przyszłego tygodnia. W Pańskim imieniu odebrano butelkę Châteauneuf-du-Pape i pewną przesyłkę zostawiono w pralni chemicznej naprzeciwko wejścia dla personelu.
Paczka. Komu mam pogratulować z okazji niezwykle zyskownej współpracy? ”
„Przekaż jej, że wszyscy żyją, aby zobaczyć uśmiech smutniejszego szatyna. ”
Ich nogi zaprowadziły ich do damskiej toalety.
Andrzej nalewał ciemny płyn do dwóch kryształów. Zapachniało porzeczką, dymem i gnijącymi owocami, zanim coś zimnego, metalicznego wsunęło się w dłoń Piotra. Piotr przyjrzał się kieliszkowi: zamiast wina miał w szkle solidny klucz zapasowy do mercedesa S. Zabrzęczał nim o kolejne szkło.
„Dziwna hodowla, Zielna, jesteś prawie przezroczysty. Wiedz, że wszystkie nielegalne strony w dokumentach są sfałszowane, ale twoje imię i nazwisko zostało wydrukowane staroświeckim drukiem. Twój tata założył je na tydzień przed tą ustawką. Miało być zapisane cyrylicą?
Ja już rozszerzona rodzina, nie? „Nie”, powiedział Piotr, uśmiechając się do kieliszka. „Oświeć mnie” – powiedział jego odcisk palca zostawiający na szkle. „Legendarny świat podziemia, który wszyscy znamy i kochamy,” Andrzej powiedział, „czy musisz to powtarzać?
”
„Znalazłeś kopertę? Była za oszustwem,” powiedział Piotr, jakby wyjaśniał coś prostego. „Niegrzeczny chłopiec,” odpowiedział Andrzej z uznaniem. „Od jutra jesteś moją chorą skarbonką.
Och, i w tej całej miłości, twój brat myśli, że właśnie dlatego to zrobił. Ale ty mu mówisz. Czy są dzieci? ”
„Dzieci?
” – zapytał Piotr. „Od twojego brata i Anny w szóstej klasie. Ona udawała, że poznała go w Paryżu, ale tak naprawdę spotykała się z doktorem, prawda? Wziąłem to na klatę, bo wiem, że gdybyś wiedział, zdecydowałbyś się na tak ryzykowne, słodkie wyjście na wolność.
Pomyśl o tym, na co moja córka ma szansę trafić. Juryjskie słowo honoru i niczym nie krępowana kobieca lojalność i takie tam. Mniejsza. Przyszedłem porozmawiać o interesach.
Ten boom na mieszkania, duży chłopcze. Chcę wejść w rozwój, zanim inni to zrobią. „Przestań. Wracam do, obmyśl tę sentymentalną monetę na inną okazję,” – przerwał komputerowo chłodny.
„Pole gruntowe, na którym stoisz, sprzedałem już pod budowę apartamentowców” – powiedział Piotr, a jego oczy Cezara zdawały się uśmiechać jak czarownica. „Jedna pojedyncza umowa przedwstępna gwarantuje całej trójce najlepszych ofertę finansowania banku. Współczynnik kapitału 12% rocznej stopy zwrotu po kosztach. ”
Andrzej zamarł.
Twardziel przechylił kieliszek, smakując płynu. „Co ci ta dziewczyna zrobiła? ”
„Uratowała mi tyłek po historii z nieudanym koksem, kiedy byłem młody w Warszawie” – powiedział Piotr przez zaciśnięte zęby. „Zgadza się, trudna kobieta.
Zaczynamy z powrotem. Sześć procent. ”
„Dziesięć lub nic”, uśmiechnął się Piotr. „Niebieskie pojemniki.
Starą obwodnicą. I trzymaj tego swojego bezwartościowego brata z dala od mojego krzyżowego kwiatu, dobrze? ”
„W porządku,” powiedział Piotr, oddalając się. „Powinieneś kiedyś wejść i zobaczyć się z matką.
”
Piotr zwolnił i przystanął w drzwiach. Potem wyszedł bez słowa. Następnego dnia czekała na niego wiadomość na numerze telefonicznym bezpiecznej linii: „Kolekcja, a raczej jej brak. Ptak odleciał do zimnego gniazda.
Ale ty. Zostaw tam paczkę dla staruszka. Za Bambiko. ”
Godzinę później w kawiarni obok zajezdni autobusowej usiadł dookoła niego zespół pieczętarzy.
Piotr skinął im głową i popchnął przez stół kartonowe pudełko z dyskretną, dojrzałą etykietą w kształcie korka. Dwóch z nich podniosło się z nacięciami. Jeden został, patrząc podejrzliwie na ludzi. „Dać ci numer telefonu dobrego dentysty?
” – mruknął Piotr. „Masz stalowe jaja”, powiedział tamten. „Zaczekaj, aż zobaczysz, co zrobi z twoją najbliższą”. „To jest nasza specjalna pieczęć.
Stemplujesz coś, żeby moja wpadła w twoje ręce smukłe i chłodne”, powiedział mężczyzna i wyszedł. Piotr wypił resztę kawy, a potem usiadł przy placu zabaw i wykręcił dobrze stłumiony numer. Po drugiej stronie rozległ się chrzęst. „Jesteśmy nad morzem, prawda?
”
„Na skarpie,” powiedział gładki głos. „Mów dalej. ”
„Chcę się umówić z twoim szefem. Mam jego zabezpieczenie.
I dziesięć milionów długu jako kartę przetargową”. Po drugiej stronie słuchawki zapadła cisza. Potem rozległ się ostry podmuch śmiechu. „A zatem błazenada.
Myślisz, że starzec nie ma dosyć problemów z oddaniem dwóch i pół miliona, bo zniknął diler, na którym wymieniono twój równowartość w gotówce? ” – powiedział głos. „Zawsze mogę załatwić, żeby jego przyszły zięć się o tym przekonał”, powiedział Piotr. „Sprawimy, że będzie pamiętał, co się dzieje, gdy bandyci, którzy ukradli jego ładowarkę, dowiedzą się, że jego córka sprząta po nich.
”
„Robisz niewłaściwy interes”, syknął głos. „To biznes. Każdy może mieć wybór”. Zapadła długa, brzemienna w skutki cisza.
„Jutro. Piąta. Narożnik Piłsudskiego i Marszałkowskiej. Przyjdź sam”.
Rozłączył się. Piotr spojrzał na nocne niebo. Z dziesięcioma milionami w grze mógłby załatwić wszystko, każdemu, kiedykolwiek. Ale patrząc w górę, zamiast widzieć gwiazdy, zobaczył swoją matkę zszarganą w starej kuchni, jak wyciera ręce w stary fartuch.
Uśmiechnął się blado. Następnego popołudnia był tam na kilka minut wcześniej. Spotkanie odbyło się w bramie, wśród zgnilizny i rdzewiejących skuterów. Wysoki mężczyzna w czarnej kurtce podał mu dokument, który wsuwają kandydatom na polityków lewicy.
Piotr przejrzał go, skinął głową i wziął długopis. Godzinę później Andrzej otrzymał wiadomość: „Interes załatwiony. Bank centralny jest zadłużony na dziesięć tysięcy; przycinam zablokowane konto w tym celu. Nowa umowa: 5% dla Ciebie, 95% dla mnie.
”
Powinien był wyczuć, że to zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe. Dwa tygodnie po ślubie Piotr usłyszał pukanie do drzwi pensjonatu. W progu stał 11-letni chłopiec, syn sprzątaczki z recepcji. Miał przestraszoną minę i trzymał w ręku pogiętą kartkę.
„Przepraszam pana, proszę pana, czy to pana dziadek? ” – zapytał nieśmiało. Piotr spojrzał na kartkę. W środku, narysowany kredkami, był artystyczny szkic, pokazujący dwóch braci i nalewającego im herbatę mężczyznę.
Pod spodem widniał podpis „Kamil”, a drugi, niepewnie, „nie mów mamie”. „Twoja matka, potrzebuje kogoś do zmiany kół w Fordzie. A gdzie się jej tak spieszy, do tego Hitlerjugend, co? ” – wymamrotał.
„Stary, paskudny kawał. ”
„Proszę? ” – mruknął chłopiec, ale podążył za nim. Następnego ranka przy bramie zakładu pogrzebowego czekał Beznogi Tadek, niemy świadek wszystkich głupich romansów w okolicy.
Wskazał na plik starych gazet na tylnym siedzeniu swojej wysłużonej lancii. „Piotr, chłopie. Masz trochę śmierci, żeby ją dostarczyć? ” – wywarczał obrzydliwie.
„Mówi się, że w interesach najlepiej iść w interesach. To miesiąc. Normy moralne przyzwoitego człowieka tak głęboko zaorały, że koparki o nich zapomniały”, westchnął Piotr, wsiadając do auta. Nagle poczuł na karku spokojny oddech.
„Nie rób tego, mały bracie”. Piotr powoli odwrócił wzrok. Na fotelu obok niego siedziała młoda kobieta ubrana w ekstrawagancką, bladą suknię. Była mokra od deszczu, a w oczach miała blade wspomnienie ładnej, eleganckiej kobiety.
„Ostatni raz, kiedy cię dotknąłem, oblałem nas kolacją, prawda? Potem zniknąłeś. Zostaw mnie, Piotrze. Wiem, kim jesteś, wiem, co robisz.
Kamil zrobił wszystko, co do niego należało, zgodnie z twoimi instrukcjami, podczas gdy ty udawałeś wspaniałomyślne odejście. Nastał czas, żebyś odszedł od pieca, dopóki jeszcze masz stopy. „Były trzy ciosy”, powiedział spokojnie Piotr, patrząc na jej ręce. „A ja wyświadczyłem tobie i twojej rodzinie przysługę, Liwia.
Kamil tylko czekał, żeby o wszystkim zapomnieć. Wszystko zaplanowałaś tak, żeby było tak, jak jest. ”
„Zaplanowałam, że to cię boli! ” – wybuchnęła, łapiąc paznokciami rękaw jego marynarki.
„Powiedziałeś, że po to, żeby pomóc naszej rodzinie, będziesz grał według ich zasad, dopóki nie uwolnisz wszystkich od ich długów. Zamiast tego wepchnąłeś mnie w sam środek klanu rzezimieszków! „Wiesz, co twój tata zrobił, zanim umarł, jedyne miejsce, w którym ktokolwiek cokolwiek zaplanował? ”, wyszeptał Piotr.
Jego oczy rozbłysły chłodnym ogniem. „Zostawił dokumenty pokazujące dochodowe układy, pieczęcie i wyroki. Zniszczyłem wszystko, co było tego warte. Zostawiłem ich przy życiu, żebyś mogła ich przeklinać.
Jeśli chcesz przeżyć do rana, wsiadaj do tego przeklętego samochodu i jedź. ”
Jej oddech przyspieszył. Lód na jej dłoni pękł na drobne kawałki, gdy cofnęła rękę. „Jejku, gardzisz mną” – wybuchnęła.
„Czy naprawdę myślisz, że byłbym tu dla miłości? ” – zapytał Piotr gorzko. „Przybyłem milion mil, żeby urządzić pogrzeb twojego starego. Twój stary zmarł, zanim zdążyłem do niego dotrzeć.
Ale nie mogę pozwolić, aby to, co zaczęliśmy, zakończyło się łzami i krwią. ”
„Piotrze… ja…”
„Wsiadaj, Liwio. ”
Trzasnęła drzwiami, a silnik zawył. Gdy odjeżdżali, dwóch zamaskowanych mężczyzn wyszło z bramy naprzeciwko kafejki i wsiadło do bezobsługowej taksówki z ciemnymi szybami, a za nimi kolejny samochód włączył światła na tyłach w odległości półtora kilometra, nieruchomy w nocy.
Piotr spojrzał w lusterko i przyśpieszył. Ścigali ich przez wąskie, kręte uliczki. Latające wokół głowy wióry i iskry, gdy szarpali kluczami w starych, nieszczelnych oknach. Pędzili obok ceglanych kolumn i przez wybrzuszone kałuże, w których odbijały się szyldy z podrobionymi lampami, które przez całe lata trzymały go w supermarkecie.
W oddali na moście rozbłysło policyjne światło. Piotr przyspieszył, skręcając, wpadając na chodnik, gdy motocykliści w ulewie pchali go na pobocze. Podkowy zabrzęczały i pękły, a on, skręcając, z impetem przebił się przez barierkę i wpadł wprost na bramę starych warsztatów rzemieślniczych. Drugi samochód wpadł na niego z tyłu, a trzask szkła eksplodował.
Gdy wysiadał z wraku, deszcz zamienił się w mżawkę. Czuł, jak jego dłonie pulsują, a właścicielka bramy, staruszka z mokrą siwą głową, patrzy, jak chwiejnie staje na nogi, obmacuje się, strzepuje kurz z rękawa i wyciąga z kieszeni cienki plik banknotów, które mu daje. „Kupię Ci płaszcz” – mówi. „Przepraszam za kraty.
”
W kieszeni Liwii zabrzęczał telefon. Spojrzała na ekran i zbladła. „To ojciec. Skąd on to może wiedzieć?
O Boże, on wie. Piotrze, posłuchaj mnie. To było zaplanowane, rozumiem to! Myślałam, że to tylko spisek!
Przysięgam! ”
„To nieważne, dokąd idziesz” – powiedział Piotr głosem zmęczonym na zawsze. „Powiedziałeś, że idziemy po tarczę! ” – zaprotestowała.
„Słuchaj mnie uważnie, Liwio. Jesteś zmokniętą sierotą w czarnej sukni, która schroniła się u mnie. Nazywaj to po imieniu: legalnie i skutecznie ukryta. To, co zrobiłaś, jest zrozumiałe.
To, co zamierzasz zrobić, jest podstępem. Zostaw to, co może pójść dalej, wystarczająco dużo, bym mógł być tego pewien. ”
„Nie rozumiesz. Myślałam, że jeśli Kamil pójdzie do łóżka z wężami, nie…”
„Myślałaś, że to przedstawienie.
Ale to jest twój dom, jeśli chcesz. Mówię ci, że twoje ostanie słowa pociągną za sobą twoją ziemię do ostatniego przeciwnika, jakim jesteś. ”
„Zostanę. ”
Nadszedł świt.
Wypatrzył jej ciemne okulary przeciwsłoneczne na słupie w kolejce po tytoń i zaczekał. Siedzieli w milczeniu, a ona piastowała mały, owinięty w szmaty przedmiot. Po jednej stronie ciemnego zaułka pojawił się zamaskowany mężczyzna, trzymając w dłoni brzęczącą, wypchaną walizkę. Piotr zapłacił mu w milczeniu.
Podał kasjerce plik banknotów, a ona podała mu czarny klucz. Zapadła noc. Lampy wyczołgały się na puste ulice, wilgotne i czarne. Prowadzili na stary, masywny ciężarowiec, mokry od zroszonej trawy.
Przy burcie, pół zakrytej plandeką, wyryto imię: „Na przekór”. Ładowali do ciemnej ładowni, dopóki dźwig nie chrząknął, przenosząc stalowe beczki do ładowni. Piotr rzucił liny cumownicze, gdy na końcu nabrzeża rozbłysło światło. „Zostań tutaj” – warknął.
„Za późno na spryt” – wypaliła Liwia. „Nic nie mów. ”
Twardy facet w kaszkiecie, z których każdy wąs pod futrem, wskazał na chłopca w wytartej czapce żeglarskiej. Chłopiec, rudy, z konfiskatą i bokobrodami, pociągnął nosem i rzucił mu przemoczone sznurówki.
Kiedy facet skinął głową, Piotr dokończył improwizowanego papierosa, a potem zmiażdżył go pod obcasem. Wrzucili mu na plecy worek. U jego stóp walizka z gotówką. „Trzydzieści sztuk całego papieru.
Na przekór,” wysapał facet. „Zapłaciłeś za bilet” – powiedział. „Pozdrów starego z Krakowa. ”
„Pewnie, że tak.
I pozwól mojej córce grać na pianinie. ”
Kiedy facet się odwrócił, Piotr przeskoczył przez burtę, żeby poprowadzić na Północ, słoneczną, zalaną słońcem i zapadającą się w prywatne marzenie. Liwia, cała mokra, drżąca, miała zaciętą minę, a jej mały tobołek wtulał się w ramię. Wszedł na drabinę, wślizgnął się do kabiny i rzucił spojrzenie na ruiny spowite czerwonawym światłem, zanim zniknęły za ostatnim dźwigiem.
Gdy wyruszyli, dobiegł ich ostry gwizd motorówki. Trzy łodzie rzuciły się w ich stronę, przecinając ciemność, ich reflektory lizały powierzchnię i kołysały puste łodzie. „Odsuń się od zderzaka” – mruknął. „Mogą mieć broń, Piotrze.
”
„Mogą”. Jego dłoń spoczęła na jej karku, ściskając go. „To jest właściwa odpowiedź”. Rozległ się trzask pobliskiego lodu.
Nad ich głowami przeleciał smuga światła, po czym nagle rozpętało się piekło. Potem zapadła względna cisza, gdy przez głośnik popłynął czyjś wzmocniony głos. „Ostatnie ostrzeżenie. Zatrzymaj się i podejdź do burty.
W imię molochów. ”
„To twoja wina, zawsze działa się przez ciebie. Ty i twoje gówno. Zrujnowałeś im wszystko, stary, w suchej kurtce.
Ale tym razem przechytrzyliśmy ich, prawda? ”
„Ty ich nie przechytrzysz. Ty ich zakopujesz” – powiedziała cicho. „Kogo?
”
„Tych, którzy nie płacą okupu”. Sięgnął pod kurtkę, równolegle do mostka. Liwia trzymała wciśnięty przycisk zapłonu. Rozległ się stłumiony huk.
W powietrze wystrzeliła flara, czytelna dla tych na nadbrzeżu. W oddali, na nabrzeżu, z cienia wyszedł Kamil, w długim czarnym płaszczu, przez lornetkę obserwował światła oddalającego się statku. Anna podeszła obok niego ze złotą kopertą w drżącej dłoni.