Wsunęła rękę do kieszeni roboczych spodni męża i wyczuła kawałek papieru. Wyciągnęła go odruchowo, pewna, że to kolejny paragon albo śrubka, którą zapomniał wyjąć. To było potwierdzenie wypłaty z bankomatu. Kwota na wydruku sprawiła, że zamarła.
3000 złotych. Data była wczorajsza. Sławomir nic jej o tych pieniądzach nie powiedział. Renata usiadła na zamkniętej klapie sedesu i wpatrywała się w świstek, jakby mogła znaleźć w nim logiczne wytłumaczenie.
Może oddał komuś dług. Może kupił coś do pracy. Może chciał jej zrobić niespodziankę. Ale sam fakt, że musiała szukać usprawiedliwień dla własnego męża, już powiedział jej wszystko.
Wstała i poszła do przedpokoju. Wiedziała, co robi, ale nie mogła przestać. Zaczęła przeszukiwać kurtki, aż w wewnętrznej kieszeni zimowej kurtki Sławomira znalazła białą kopertę. Nie była zaklejona.
W środku leżały banknoty. Przeliczyła je dwa razy. Trzy tysiące złotych. Schował przed nią premię, którą dostawał kilka dni wcześniej.
Odłożyła wszystko na miejsce. Przez cały wieczór udawała, że nic się nie stało. Kiedy wrócił z pracy ze sklepu, stała przy blacie i obierała ziemniaki, które sam przyniósł. Poprosił o pieniądze na jedzenie, mówiąc, że wypłata się rozeszła, a premii nie dostał, bo „w firmie zaczęli kombinować”.
– Przelej mi szybko 300 złotych, stoję przy kasie – powiedział do telefonu. Przelała mu te pieniądze. Z jej konta oszczędnościowego, na które odkładała od miesięcy na nową lodówkę. Stara buczała jak zwykle, głośno, w nocy.
Nie kupiła sobie nowych butów, choć tamte ją obcierały. Nie pojechała z koleżankami na weekend, bo szkoda było pieniędzy. A on stał w sklepie i prosił, żeby mu przelała jej oszczędności, mając w kurtce trzy tysiące ukryte przed nią. – Ziemniaczki!
– ucieszył się, siadając do stołu. – A mięsa nie ma? – Nie ma. – To co to za obiad?
– Taki, na jaki nas teraz stać – odpowiedziała spokojnie. Patrzył na nią, a ona wiedziała, że kłamie. Wiedział, że odkłada na lodówkę. Wiedział, że ogranicza wydatki dla domu.
A mimo to schował premię dla siebie i pozwolił jej płacić za jego jedzenie. W końcu wyciągnęła jego kurtkę z przedpokoju i położyła ją na oparciu krzesła. Wyjęła z wewnętrznej kieszeni kopertę i położyła ją na stole, obok talerza ziemniaków i taniej kiełbasy. – Mówiłeś, że pieniędzy nie ma – powiedziała cicho.
Sławomir pobladł. Przez chwilę nie potrafił wydobyć głosu. – Ty to źle rozumiesz. – Naprawdę?
A jak mam to rozumieć? Ukryłeś przede mną 3000 złotych i kazałeś mi płacić za swoje zakupy? Zaczął się tłumaczyć. Chciał kupić sobie nowy spinning.
Porządny kij, kołowrotek, przynęty. Stary sprzęt dawno się zużył. – Dlaczego nie powiedziałeś mi o tym wprost? – zapytała.
– Bo wiem, co byś powiedziała. „Najpierw lodówka”. Zawsze jest coś ważniejszego. Człowiek ma całe życie się wszystkiego odmawiać?
– odpowiedział ostro. – Ja też sobie odmawiam – odparła spokojnie. – Od miesięcy. Na lodówkę, która służy nam obojgu.
A ty w tym czasie kłamiesz, że nie masz pieniędzy, i prosisz mnie, żebym przelewała ci swoje oszczędności na jedzenie. Sławomir wstał od stołu. W jego głosie pojawiła się złość. – To moja premia.
Ja na nią zapracowałem. To są moje pieniądze. Słysząc te słowa, Renata poczuła, jak coś w niej pęka. Ale nie krzyknęła.
– Skoro twoje trzy tysiące to wyłącznie twoje pieniądze – powiedziała – to dlaczego moja pensja jest wspólna? Dlaczego z mojej pensji idzie czynsz, prąd, internet, zakupy dla nas obojga? – Nie mów tak. Zawsze coś sprowadzasz do pieniędzy.
– To ty sprowadziłeś. Powiedziałeś wprost: „moje pieniądze”. Więc teraz będziemy żyć według twoich zasad. Przelał jej 300 złotych z powrotem, kiedy mu kazała.
Myślał, że to koniec. – Od dzisiaj zmieniamy zasady – oznajmiła. Sławomir nie zrozumiał. – Od dzisiaj mamy osobny budżet.
Parsknął śmiechem. Ale im dłużej mówiła, tym bardziej milknął. – Czynsz, prąd, internet – dzielimy po połowie. Każde z nas płaci swoje.
Zakupy spożywcze też osobno. Ja kupuję dla siebie, ty dla siebie. Dwie górne półki w lodówce będą moje, dwie dolne twoje. Ja nie ruszam twojego, ty nie ruszasz mojego.
– Przecież jesteśmy małżeństwem – wyjąkał. – Właśnie zrozumiałam, że od niedawna tylko ja o tym pamiętałam. Skończyła i wstała od stołu. Sławomir patrzył na nią z niedowierzaniem.
– A obiady? – zapytał. – Jeśli codziennie chcesz jeść ciepły obiad, nauczysz się gotować. Pranie, sprzątanie – od dziś każdy dba o siebie.
Skoro twoje pieniądze są twoje, to twoje rzeczy też są twoje. A moje przestają być automatycznie dla ciebie. Sławomir osunął się na krzesło. Jego pewność siebie zniknęła.
– Nie poznaję cię – powiedział. – Ja za to zaczynam poznawać ciebie. Wzięła kopertę ze stołu i położyła ją przed nim. – Proszę.
Twoje pieniądze. Kup sobie spinning, kołowrotek, wszystko, co zaplanowałeś. Teraz możesz nimi dysponować sam. Spojrzał na kopertę, jakby straciła całą wartość.
– Weźmy za to lodówkę – zaproponował cicho. – Kupmy nową. – Nie. – Dlaczego?
– Bo już powiedziałeś, że to są Twoje pieniądze. Siedział w milczeniu. Przed nim leżały jego wymarzone 3000 złotych. Nagle spojrzał na swój talerz, na kurtkę przewieszoną przez krzesło, na lodówkę, która od tygodni buczała przez całą noc.
I zrozumiał, co przez lata robiła Renata. Kupowała jego ulubiony chleb, prała jego robocze ubrania, dbała o to, żeby w domu zawsze była kawa. Robiła to tak zwyczajnie, że przestał to zauważać. Uznał, że tak po prostu ma być.
– Ja nie umiem tak żyć – wyszeptał. – Nauczysz się – odpowiedziała. Wzięła swój kubek, umyła go i odstawiła na suszarkę. Wieczorem usłyszała jego głos z kuchni, gdy prosił, żeby zmyła jego talerz.
Nie odpowiedziała. Poszła pod prysznic, myśląc o tym, że w końcu będzie mogła zacząć oszczędzać dla siebie. Na nową lodówkę. Na nowe buty.
Na wszystko, czego sobie odmawiała przez lata, bo „najpierw dom, najpierw rachunki, najpierw ktoś inny”. Sławomir został sam w kuchni. Przed nim leżała koperta. Mógł kupić za nią wszystko, czego chciał.
W końcu dostał dokładnie to, o co prosił – swoje pieniądze. Ale cena, jaką zapłacił za te 3000 złotych, okazała się znacznie wyższa, niż kiedykolwiek przypuszczał.
